Fikcyjne, wielowymiarowe opowieści stymulują wyobraźnię, otwierają drzwi do intuicji i samopoznania wychodzącego poza ramy logicznego myślenia. Przez pryzmat bohaterów i metafor możemy spotkać się z własnymi potrzebami, emocjami, konfliktami. Sposób, w jaki interpretujemy opowieści, odzwierciedla nasze wnętrze i postrzeganie rzeczywistości.

Na co dzień najczęściej nie myślimy o tym, w jaki sposób nasz organizm wykonuje funkcje życiowe. Po prostu działa – a zawiaduje nim autopilot, którym jest system nerwowy. Wielozadaniowość, tempo życia, przymus perfekcjonizmu, długotrwały stres, sytuacje traumatyczne wpływają znacząco na organizm, wywołując w nim szereg reakcji.

Najintensywniejszy czas poznawania nowych osób i zawierania przyjaźni przypada na okres nastoletni, kiedy zaczynamy poszukiwać siebie i kreować tożsamość. Rola przyjaźni w życiu młodzieży jest bardzo duża. To jeden z etapów dojrzewania.

Self-compassion tłumaczone czasem jako „współczucie dla samego siebie” to życzliwość, wyrozumiałość, którą obdarzamy siebie w trudnych chwilach, mimo popełnianych błędów i doświadczanych porażek. To uznanie, że niedoskonałość jest częścią ludzkiej natury, ale też traktowanie siebie tak, jak traktujemy najlepszego przyjaciela, gdy jest w trudnej sytuacji.

Często skupiamy się na tym, czego nam brakuje, co jeszcze musimy wypracować lub zmienić w sobie. Trudno wtedy odczuwać wdzięczność i cieszyć się życiem. A przecież, jak pisał Jon Kabat-Zinn: dopóki żyjemy, więcej w nas tego, co dobrze funkcjonujące. Jak to odkryć? Jak stworzyć mapę osobistych zasobów?

Mamy tendencję do ulegania złudzeniu, że świat idzie w dobrą stronę. Wprawdzie od czasu do czasu pojawiają się różne niebezpieczeństwa, ale ktoś zawsze znajdzie jakieś rozwiązanie. Dobrym przykładem może być pandemia koronawirusa, która dawno temu powinna się skończyć. Opracowanie szczepionek przeciwko COVID-19 dodatkowo wzmocniło te nadzieje. Tymczasem specjaliści ostrzegali od samego początku, że wirus może mutować i nadal może być groźny dla człowieka.  Jednak liczne grono antyszczepionkowców zaprzeczało skuteczności szczepień, powołując się na różne argumenty. Niektórzy twierdzili, że pandemia to wymysł koncernów farmaceutycznych, które chcą wyciągnąć pieniądze od państw lub obywateli. Inni z kolei uważali, że – co prawda – pandemia istnieje, ale ludzkość nie dysponuje ani szczepionką, ani lekarstwem, które umożliwiałyby radzenie sobie z tą chorobą. Niektórzy wierzyli na przykład w amantadynę, która przecież była lekarstwem na zupełnie inną chorobę. Co ciekawe, antyszczepionkowcy nie byli osobami o niskim poziomie wykształcenia, trafiali się wśród nich nawet profesorowie z różnych dyscyplin. Na szczęście nie było wśród nich wirusologów.  Przy wyjaśnianiu przyczyn pandemii odwoływano się do różnych teorii spiskowych. Niektóre z nich przywiązywały dużą wagę do spisków globalnych. Przyjmowały one, że liczne organizacje międzynarodowe, takie jak ONZ czy Światowa Organizacja Zdrowia, mają interes w tym, by przekonać ludzi o powadze epidemii. Dzięki temu mogły one zachować wpływ na rządy. Inne koncepcje miały charakter lokalny – odnosiły się do wybranych krajów lub regionów. W Polsce popularne były takie wyjaśnienia, które przyczyn pandemii poszukiwały w działaniu grup wrogich naszemu państwu.  Psychologowie zwracali uwagę na to, że u podstaw teorii spiskowych mogą leżeć różne mechanizmy. Przede wszystkim wskazują, że teorie spiskowe mogą być próbą poradzenia sobie z wrogim i nieprzewidywalnym światem. W tym świecie działają różne grupy, które mają charakter tajny. Grupy te nie informują o swoich zamiarach w sposób jawny, często też ukrywają nawet swoje istnienie. To sprawia, że teorie spiskowe są trudne do obalenia. Ciężko wskazać jedną osobę lub grupę osób odpowiedzialnych za pojawienie się pandemii czy też zatrucia Odry. Inne wyjaśnienie polega na uznaniu, że wielkie zdarzenia mają również wielkie przyczyny. Wykazano na przykład, że w badaniu, w którym opisano fikcyjny przypadek zamachu na prezydenta, badani oceniali prawdopodobieństwo spisku jako większe wtedy, gdy prezydent zmarł, niż kiedy przeżył. Duże znaczenie miał także fakt przeżywania ambiwalencji, tj. różnorodnych uczuć lub postaw wobec tego samego obiektu. Badani, u których wzbudzano ambiwalencję, byli bardziej skłonni przyjmować istnienie rozmaitych spisków.  Dodatkowym czynnikiem, który sprawia, że myślenie spiskowe jest tak popularne, to tendencja do poszukiwania łatwych i pozytywnych rozwiązań w sytuacji, która wcale taka nie jest. Można wierzyć w to, że jakoś to będzie, choć wszelkie dane wskazują, że tak się nie stanie. Ludzie mogą wierzyć w to, że zima nie będzie ostra, że wszyscy kupią węgiel itd. Tu możemy mieć do czynienia z teorią spiskową a rebours – rząd przygotowuje nas na trudne czasy, więc na pewno wymyśli jakieś sposoby radzenia sobie z trudną sytuacją ekonomiczną. Tymczasem wiele wskazuje na to, że przynajmniej część tych oczekiwań nie zostanie spełniona w ogóle albo też zostanie spełniona w mniejszym zakresie. 

Są osoby, które za wszelką cenę dążą do celu, nie licząc się z nikim i niczym. Kim one są? Co je ukształtowało? Dlaczego w pogoni za celem zapominają o tym, co najważniejsze?

Czy potrafimy się czegoś wyrzec, przestać przeć? Tworzenie i niszczenie są asymetryczne. Zło czynić łatwo, natomiast aby przyczyniać się do dobra, trzeba być cierpliwym, zdyscyplinowanym. Niemiecki filozof Peter Sloterdijk twierdzi, że ważnym składnikiem człowieczeństwa są ćwiczenia i ascezy: powinniśmy nabywać nowe umiejętności i uczyć się nakładać na siebie ograniczenia.

Trzeba przyznać, że śmierci nie wypieramy dziś już z takim zapałem jak w minionych czasach. Ale jest to tylko część prawdy. Bo nawet jeśli kostucha bywa częstym tematem naszych rozmów, to większość ludzi nadal zachowuje się tak, jakby ich życie miało trwać wiecznie. Śmierć zdaje się być nieszczęściem, które w pierwszej kolejności dotyka innych.

Po co chodzimy ze sobą do łóżka? Czy seks wiąże trwale? Czy ona zawsze powinna chcieć, a on móc? Co zrobić, gdy namiętność mija?

Wzajemne przenikanie się symptomów somatycznych z dolegliwościami sfery psychicznej powoduje, że niejednokrotnie do lekarzy różnych specjalności trafia pacjent, który prezentuje jako dominujące objawy somatyczne, lecz w ich genezie znaczący udział mają czynniki psychologiczne, takie jak emocje czy stres.

Jakie relacje miłosne może symbolizować bumerang? Otóż te, w których partnerzy decydują się na „wejście do tej samej rzeki”. Powrót do swojego eks. Nie jest to natomiast ani mechaniczne, ani banalne.