Żyjemy w czasach, w których w ciągu kilku sekund możemy skontaktować się z osobami w dowolnym miejscu na Ziemi, jednak jeszcze nigdy nie byliśmy tak zagubieni i samotni jak dziś. Młodzi ludzie podobnie jak poprzednie pokolenia potrzebują przyjaźni w swoim życiu. Jak wyglądają relacje w świecie czatów, komunikatorów i mediów społecznościowych?

Od kilku lat nad naszym społeczeństwem pali się czerwona lampka ostrzegawcza, która sygnalizuje zmiany. Słyszymy o kryzysie rodziny, rozpadzie systemu wartości, rozwodach, związkach alternatywnych czy młodych ludziach, którzy zdają się nie widzieć nic poza ekranem smartfona. Taka perspektywa może przygnębiać i niepokoić. Jednak z drugiej strony, jeśli nasza rzeczywistość się zmienia, to może lepiej zacząć się z tym oswajać i zamiast tkwić w lęku o to, co będzie, postarać się te zmiany zrozumieć?

O takich związkach mówi się „przechodzone”, „zadeptane”. Relacje, z których ulatuje powietrze, w których para żyje razem, ale jakby obok siebie, gdzie każde skupione jest na JA, nierealizujące wspólnej płaszczyzny MY.

Jestem młodsza zarówno od Jennifer Lopez, jak i Jennifer Aniston, Nicole Kidman i Demi Moore. Artystki te prezentują się wspaniale, stawiają sobie coraz większe wyzwania, ich kariery szybują i niewiele wskazuje na to, żeby przestały. Czasem oglądam je na ekranie i przekonuję siebie, że jeśli naprawdę się postaram, też mogę być umięśniona, wygładzona, pewna siebie i pożądana zawodowo. Niestety, zaraz potem przypominam sobie, że nie dość, że nie pracuję w biznesie filmowym w Kalifornii, to realizuję się zawodowo w Polsce, gdzie planowanie kariery kobiety w średnim wieku jest oksymoronem.  W języku filmowym: Mission impossible. Na rynku pracy jesteśmy postrzegane jak gorący kartofel albo zleżała marchew w warzywniaku, której nie należy eksponować. Powinna mieć nadzieję, że zanim zgnije, ktoś z litości kupi ją i przerobi na paszę.  Nie jestem gołosłowna. Przepytani przez socjologów menedżerowie polskich korporacji niechęć do zatrudniania kobiet w wieku okołomenopauzalnym tłumaczyli faktem, że osoby te nie dość, że są kobietami, to w dodatku nie są dwudziestopięciolatkami, a więc nie będą częścią „młodego, zgranego zespołu”, który według nich stanowi gwarancję efektywności firmy. Osoby takie, tłumaczyli: „Boją się nowych technologii” oraz „Bardzo często doświadczają uderzeń gorąca, zmęczenia, wahania nastroju, przestają pamiętać, także o tym, że w ogóle miały przyjść do pracy”. Pracodawcy brytyjscy obliczyli z kolei, że straty z powodu nieobecności związanej z menopauzą wynoszą wartość 14 mln dni pracy rocznie.  Robi wrażenie, prawda? Kto by chciał zatrudnić osobę, która płacze bez powodu i nie wie, jak się nazywa? Chyba tylko inna kobieta podczas ataku mgły mózgowej. Kiedy dekadę temu można już było mówić głośno, że w miejscach pracy potrzebna jest różnorodność, wielu pracodawców miało nadzieję, że chodzi o możliwość pozbycia się osób w wieku okołoemerytalnym.  Całe szczęście, że Aniston, Lopez i Moore mają własne dobrze prosperujące firmy i nie szukają etatów. Gdyby chciały rozwijać kariery nad Wisłą – nie przeszłyby rekrutacji. Sytuacja zmienia się bardzo powoli. Idzie, a raczej pełznie ku lepszemu. Dziś menedżerowie chwalą się publicznie, że zatrudniają osoby nawet czterdziestoletnie.  No cóż. Jeśli przyjrzeć się statystyce urodzeń – demografia jest po naszej stronie. Społeczeństwo się starzeje, wystarczy poczekać. Za dwadzieścia lat to pięćdziesięciolatkowie będą wiedli prym w „młodych, dynamicznych zespołach”, bo młodszych po prostu nie będzie.  Ja, obie Jennifer, Demi i cała masa wysportowanych, uśmiechniętych ludzi po siedemdziesiątce będziemy ich z radością zatrudniać. Będziemy wiedzieć, że są błyskotliwi i pełni życia, raczej nie pójdą na urlop macierzyński, mają duże doświadczenie, dystans do świata i pokłady wypracowanych przez lata kompetencji społecznych. 

Uwaga to kluczowy aspekt naszej codziennej aktywności, wpływający na sposób, w jaki odbieramy otaczający nas świat. W erze cyfrowej, gdzie mnogość bodźców konkuruje o nasze skupienie, rozumienie mechanizmów zarządzających uwagą, ta kompetencja staje się coraz ważniejsza. Jakie czynniki decydują o tym, na czym skupiamy swoją uwagę? Najnowsze badania psychologiczne wskazują, że motywacja, emocje, pamięć robocza oraz stres odgrywają tu znaczącą rolę. Motywacja – nasza uwaga jest skierowana na rzeczy, które są zgodne z naszymi celami. Kiedy coś nas interesuje lub motywuje, staje się to bardziej przyciągające dla naszego umysłu. Pamięć robocza – to krótkoterminowa zdolność naszego mózgu do przetwarzania informacji. Im większa pojemność pamięci roboczej, tym łatwiej nam koncentrować się na zadaniach, ale jej ograniczenia prowadzą do rozproszenia, gdy próbujemy przetworzyć zbyt wiele bodźców naraz. Emocje – intensywne emocje, takie jak strach lub podekscytowanie, automatycznie kierują uwagę na związane z nimi bodźce. Emocje mogą być zarówno pozytywne, jak i negatywne, a silne przeżycia emocjonalne powodują, że nasza uwaga zostaje zdominowana przez te stany. Stres i zmęczenie – negatywne czynniki, np. chroniczny stres, zmniejszają naszą zdolność do skupienia. Zmęczony umysł ma trudności z ignorowaniem zakłóceń i skupieniem na priorytetowych zadaniach. Środowisko zewnętrzne – hałas, zmiany wizualne i inne bodźce zewnętrzne mogą zakłócać naszą koncentrację, zwłaszcza w miejscach o dużym natężeniu bodźców, takich jak ruchliwe ulice czy biura.   Rozumienie tych czynników może pomóc w bardziej świadomym zarządzaniu swoją uwagą i poprawieniu koncentracji w sytuacjach, gdy tego najbardziej potrzebujemy. Źródło: Loewenstein G.F., Wojtowicz Z. (2023). The Economics of Attention. Pobrane z SSRN: https://ssrn.com/abstract=4368304.

O tym, że wszyscy jesteśmy neuroróżnorodni i dlaczego warto słuchać zmysłów szczególnie we własnym domu, rozmawiamy z dr Joanną Jurgą, neuroarchitektką, współautorką raportu Otodom „Szczęśliwy dom. Emocje na kwadracie”, który bada dobrostan mieszkaniowy Polek i Polaków, uwzględniając potrzeby osób neuroatypowych.

Niedawno opublikowane badania pokazują, że coraz więcej młodych mam szuka skutecznych sposobów na powrót do formy po porodzie, a jednym z popularnych wyborów staje się trening bokserski. Ten dynamiczny i wszechstronny rodzaj aktywności fizycznej nie tylko pomaga w odzyskaniu kondycji i wzmocnieniu mięśni, ale również skutecznie redukuje stres, co jest niezwykle ważne w okresie poporodowym. W naszym artykule przyjrzymy się, jak boks może stać się kluczowym narzędziem w procesie regeneracji po porodzie, jakie kroki należy podjąć, aby bezpiecznie rozpocząć trening, oraz jak stworzyć efektywny plan treningowy dostosowany do indywidualnych potrzeb młodych mam. Dodatkowo, podzielimy się inspirującymi historiami kobiet, które dzięki boksowi z powodzeniem wróciły do formy, oferując praktyczne wskazówki dotyczące bezpieczeństwa i unikania najczęstszych błędów.

Idea Kongres Absolwentów i Studentów Psychologii (KASP) to wieloaspektowa inicjatywa, która łączy w sobie: wyjazdową ogólnopolską konferencję studencko-doktorancką psychologii, obóz integracyjny dla pierwszego roku wszystkich krakowskich psychologii, przeróżne warsztaty, szkolenia, referaty, dyskusje, debaty, a przede wszystkim - integrację dla studentów i doktorantów psychologii w ogóle, a w szczególności przedstawicieli kilkunastu kół, którzy rokrocznie zjeżdżają się do ośrodka w górach, w Murzasichlu pod Zakopanem, by wspólnie debatować, poznawać się, wymieniać doświadczeniami. Historia Pierwszy zjazd Kongresu odbył się w 2019 roku gromadząc ponad 150 studentów i doktorantów psychologii. Wyjazdy te są rozwinięciem idei, którą organizatorzy szlifowali organizując wcześniej co roku Kongres Młodej Psychologii (KAMP) w ramach Koła Naukowego Studentów Psychologii UJ. W tym roku KAMP obchodzi swoją dziesiątą rocznicę i wydarza się jego dziesiąta, jubileuszowa edycja. KASP z kolei, chociaż młodszy, ma wielkie ambicje – stworzenie platformy do integracji, wymiany myśli, doświadczeń i nawiązywania współpracy dla wszystkich młodych naukowców z dziedziny psychologii w kraju. Od początku tworzony jako inicjatywa łącząca w sobie wiele organizacji (w pierwszą edycję zaangażowane między innymi było krakowskie biuro Polskiego Stowarzyszenia Studentów i Absolwentów Psychologii oraz liczne koła naukowe psychologii z południowej Polski (Uniwersytet im. KEN w Krakowie, Uniwersytet UMCS, Uniwersytet Śląski), dzisiaj zrzesza we współpracy kilkanaście kół naukowych psychologii (m. in. z UJ, UKEN, UŚ, UW, UO) i możliwe, że ta lista z czasem wzrośnie. W tym miejscu nie można nie wspomnieć o ogromnym wkładzie doktora Łukasza Krzywoszańskiego z Instytutu Psychologii UKEN, którego pozytywna obecność, wsparcie oraz niewyczerpywalna pasja do tworzenia młodym psychologom okazji, by się rozwijać i wykazać są jednymi z kamieni węgielnych całego projektu. Otwartość Jest to otwarta na początkujących konferencja, której formułę można swobodnie porównać do takich dużych, tradycyjnie obecnych wcześniej pośród krajowej studenckiej psychologii wydarzeń jak konferencje: Psychodebiuty, Psychoróżności, Psych-ON czy Psychozjum. Jako przyjazna dla stawiających pierwsze kroki badaczy, jest to konferencja otwarta na przeglądy, prace teoretyczne i porównawcze, analizy fenomenologiczne, hermeneutyczne, etnograficzne, metaanalizy i inne formy badawczej refleksji, niekoniecznie już oparte na własnym badaniu empirycznym – których jednak również nie brakuje. Mile widziana jest również co roku interdyscyplinarność – gościmy przedstawicieli takich kierunków jak kognitywistyka, filozofia, neurobiologia, logopedia, pedagogika czy socjologia. Jedną z charakterystycznych cech wyróżniających KASP na tle innych konferencji jest nastawienie na wyróżnienie tych, którzy tworzą program. Jest to w związku z tym jedna z nielicznych konferencji naukowych, na której opłaty dla uczestników czynnych (zgłaszających się z referatami lub warsztatami) są niższe niż dla uczestników biernych (studentów i absolwentów chcących jedynie posłuchać, wziąć udział w przygotowanych przez uczestników czynnych atrakcjach). Ma to na celu dodatkowe uhonorowanie pracy włożonej w opracowane i prezentowane na wydarzeniu zagadnienia. Wielogłos Polifonia w psychologii jest znana nie od dziś. Wiele głosów, wiele nurtów, paradygmatów, dziedzin, stanowisk. Kongres stara się wychodzić temu naprzeciw, nie zamykając się w jednym ograniczającym temacie lub dziedzinie, jak również dając przestrzeń do dyskusji nad badaniami, szkołami psychoterapii czy paradygmatami w ramach debat, warsztatów, dyskusji. Jak dotąd gościł on wystąpienia i warsztaty z tak różnorodnych dziedzin jak m. in. psychologia ewolucyjna, postpsychiatria, neurobiologia świadomości, mindfullness, psychoanaliza lacanowska, hipnoterapia, choreoterapia, psychologia stresu, seksuologia czy trening twórczości w biznesie. Po części merytorycznej, uczestnicy mają również okazję wziąć udział w karaoke, dancigach, przyjęciach tematycznych, speed-friendingu, speed-sciencingu czy Awanturze o ECTSy – turnieju wiedzy psychologicznej opartym o formułę „Awantury o kasę”.   Strona wydarzenia: https://kongrespsychologii.wordpress.com https://www.facebook.com/events/249724374486808   

10 października to data, w której obchodzimy Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego. Z tej okazji w klubogalerii Łysy Pingwin na ul. Ząbkowskiej 9, w Warszawie o godz. 19:00, odbędzie się wernisaż charytatywny wystawy “(bez) troska.

Czy wiesz, że pozytywne nastawienie może mieć wpływ nie tylko na twoje samopoczucie, ale także na zdrowie fizyczne i długość życia? To, jak myślisz o świecie, jak reagujesz na wyzwania i codzienne trudności, ma realny wpływ na twój organizm. W dzisiejszym świecie, pełnym stresu i pośpiechu, coraz więcej badań potwierdza, że optymizm i pozytywne myślenie mogą wspierać długowieczność. Przekonaj się, jak zmiana podejścia do życia może poprawić twoje zdrowie i dodać ci energii na co dzień.

Za Wami trudne chwile i wreszcie decyzja: moje dziecko potrzebuje pomocy specjalisty. Podejmujesz wysiłek (niejednokrotnie również finansowy), wozisz na spotkania, rozmawiasz, tłumaczysz i idzie dobrze do samego zakończenia terapii. Albo podejmujesz wysiłek, wozisz na spotkania, rozmawiasz, tłumaczysz, relacja z terapeutą jest super, a wcale nie idzie dobrze. Zastanawiasz się, co jeszcze możesz zrobić?  

Aby zrozumieć, czym dokładnie jest trening umiejętności, o którym będzie mowa w tym artykule, warto najpierw wyjaśnić, czym w ogóle jest DBT, czyli Dialektyczno-Behawioralna Terapia. DBT daje narzędzia do tego, aby lepiej radzić sobie z trudnymi emocjami i sytuacjami, a także budować zdrowsze, bardziej świadome relacje. Właśnie w tym kontekście trening umiejętności DBT jest kluczowy – to praktyczna nauka, jak te narzędzia skutecznie wykorzystać w codziennym życiu.