Pomorska Fundacja Filmowa w Gdyni ogłasza czwartą edycję „Filmowych myśli. Kino lekcji”. Zainauguruje ją cykl warsztatów filmowo-psychologicznych dla nauczycieli - „Filmowe lekcje wychowawcze”.

ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi) to zaburzenie, które często kojarzone jest głównie z małym, biegającym i przeszkadzającym chłopcem, którego nie sposób opanować. Jednakże, wiele osób z ADHD wkracza w dorosłość z objawami, które mogą znacząco wpływać na ich życie zawodowe, edukacyjne i osobiste. Coraz częściej mówi się o obecności ADHD u dorosłych kobiet i mężczyzn, którzy w wyniku braku akceptacji społecznej i dostępu do wiedzy uważali, że tacy po prostu są i nic nie można z tym zrobić. W tym artykule przyjrzymy się, jakie są objawy ADHD u dorosłych, jak przebiega proces diagnozy oraz jakie są obecnie dostępne metody leczenia.

Porażka najczęściej występuje w towarzystwie sukcesu. Zwróćmy uwagę na to, jak mówimy: „nie osiągnięto sukcesu na skutek porażki” albo: „gdyby nie porażka, sukces byłby większy”. Żyjemy w czasach kultu sukcesu, bardzo często się o nim mówi, do niego dąży, powstaje mnóstwo poradników o tym, jak go osiągnąć. W naszej, zachodnioeuropejskiej kulturze porażka jest brzydszą siostrą procesu, który jest związany z sukcesem. Wskutek naszego nieustannego uwielbienia sukcesu porażka ma zszarganą reputację. Tymczasem, porażka uczy nas jak lepiej sobie radzić z wyzwaniami, które stawia przed nami życie. O tym jak przekuć porażkę w coś dobrego opowiada autor książki „Pochwała porażki” Costica Bradatan. Polska premiera już 16 kwietnia.

Kryzys wieku średniego, kryzys egzystencjalny, duszące poczucie, że życie nas przerosło. Kryzysy coraz liczniej dotykają naszego życia – prywatnego, społecznego i globalnego – eksperci zaś mówią, że doszliśmy do momentu nieusuwalnego wielokryzysu. Bartłomiej Dobroczyński i Agnieszka Jucewicz dedykują swoje poszukiwania dróg wyjścia z tej sytuacji „wszystkim, którzy czują, że znaleźli się w miejscu, gdzie boli, czasem bardzo, i nie wiadomo, dokąd iść dalej ani co robić, bo stare sposoby radzenia sobie zawodzą”. Poniżej prezentujemy fragment ich książki.

W Polsce leczenie psychiatryczne wciąż obarczone jest wieloma mitami i stereotypami. Rodzicom często towarzyszy strach o dziecko i obawa przed diagnozą, która może nieodwracalnie zmienić ich życie. Jednak wizyta u psychiatry dziecięcego wcale nie musi być stresującym doświadczeniem. Wystarczy, że rodzina odpowiednio się do niej przygotuje. Jak przebiega takie spotkanie?

W świecie, gdzie równowaga między ciałem a umysłem zyskuje na znaczeniu, Fundacja Veritas, dr Joanna Wojsiat (Podgórska) oraz studio filmowe Mojo Movies, przedstawiają swój najnowszy projekt – film dokumentalny "Jak ruchem zmieniać umysł". Film jest zaproszeniem do odkrywania niezwykłych możliwości naszego ciała i umysłu, ukazując jak aktywność fizyczna może wpłynąć na nasze samopoczucie psychiczne. Dokument rzuca światło na transformacyjną moc ruchu i jego wpływ na umysł oraz jakość naszego życia. Film dokumentalny „Jak ruchem zmieniać umysł” będzie produkcją bezpłatną i ogólnodostępną. Jego premiera odbędzie się 16 maja 2024 roku na kanale youtube Fundacji Veritas. Film zgromadził wybitnych ekspertów oraz inspirujących bohaterów dnia codziennego, którzy dzielą się swoimi doświadczeniami i wiedzą na temat związku między ciałem a umysłem. Wśród ekspertów znajdują się: dr Joanna Wojsiat (Podgórska), Kacper Matuszewski, Marek Fischer, Jerzy Górski, Marta Niedźwiecka, dr hab. Andrzej Silczuk, Tomasz Eichelberger, i Filip Droszcz. Pokazują, jak regularna aktywność fizyczna może zmniejszać stres, poprawiać nastrój, zwiększać poczucie własnej wartości i sprzyjać ogólnemu poczuciu szczęścia. Bohaterami są między innymi Bartek Pisarski, Tomasz Katan, Sara Karolak, Alessandro Meossi, Wiktoria Kulpa, a także znane postacie takie jak Cezary Pazura i Maciej Stuhr. Wskazując na swoje inspirujące historie opowiadają, jak za pomocą aktywności fizycznej przedefiniowali swoje życie, pokonując wewnętrzne bariery i budując silniejsze ja. Dokument jest wyjątkowym przedsięwzięciem, w którym wszyscy zaangażowani zdecydowali się na bezinteresowny wkład, występując, dzieląc się swoją wiedzą i świadcząc usługi pro bono. Wskazuje to wagę podejmowanych wątków w filmie, które realnie mogą mieć wpływ na życie innych ludzi. Film dokumentalny "Jak ruchem zmieniać umysł" podkreśla niezaprzeczalny związek między ciałem a umysłem, ujawniając procesy, które do tej pory pozostawały dla wielu z nas enigmatyczne. W prosty sposób wskazuje jak ruch może być narzędziem do głębszego zrozumienia siebie oraz poprawy jakości naszego życia psychicznego, redukcji stresu i budowania pozytywnego stosunku do własnego ja.   Producentem filmu jest Fundacja Veritas. Współtwórcą filmu, reżyserką merytoryczną oraz ekspertem jest dr Joanna Wojsiat (Podgórska). Pomysłodawcą, twórcą, odpowiadającym za reżyserię filmu oraz jego realizację jest studio filmowe Mojo Movies. Ilustracje oraz animacje do filmu wykonała Anna Rudak, wzbogacając wizualną narrację filmu. Witold Basiewicz, pełniąc rolę kolorysty, przyczynił się do nadania produkcji wyjątkowej głębi wizualnej. Muzykę stworzyli natomiast: Jakub Pietras oraz Piotr Matuszewski. Głosu w filmie udzielił również Bartosz Waglewski, znany pod pseudonimem Fisz - polski muzyk, kompozytor, wokalista i instrumentalista, a także producent muzyczny. Bezinteresowny wkład wymienionych twórców jest nie tylko świadectwem ich talentu, ale także gotowości do dzielenia się umiejętnościami na rzecz ważnych społecznie celów. Film dokumentalny „Jak ruchem zmieniać umysł” będzie miał swoją premierę 16 maja 2024 roku na kanale youtube Fundacji Veritas. Dodatkowo odbędą się dwie premiery: 13 maja 2024 roku we Wrocławiu w Kinie Nowe Horyzonty oraz 15 maja 2024 roku w Warszawie w Kinie Wisła. Premiery w kinach to przestrzeń, gdzie twórcy, bohaterowie, eksperci i pasjonaci spotkają się, by wspólnie celebrować efekt miesięcy intensywnej pracy. Część miejsc w kinach zostanie przeznaczona dla widzów. Poza projekcją filmu „Jak ruchem zmieniać umysł”, zaplanowany został panel dyskusyjny pt. „Aktywność fizyczna jako fundament w utrzymaniu zdrowia psychicznego i dobrostanu organizmu”, w którym wezmą udział eksperci występujący w filmie, jak i przyjaciele twórców. Bedzie to idealna okazja do pogłębienia i dyskusji na temat poruszanych w filmie zagadnień. Partnerem filmu dokumentalnego „Jak ruchem zmieniać umysł”  jest Multisport oraz MultiLife. Zaangażowanie w projekt podkreśla wspólną misję – edukowanie społeczeństwa o korzyściach płynących z łączenia umysłu i ciała poprzez regularną aktywność fizyczną. Patronat sprawują: Fundacja Bądź, Polski Instytut Mindfulness, Zmiany Zmiany, Polskie Towarzystwo Medycyny Stylu Życia oraz Kino Nowe Horyzonty. Patronat medialny nad filmem objęli: magazyn psychologiczny Charaktery, magazyn Zwierciadło, magazyn psychologiczny SENS, Newonce Radio, Radio Kampus, Radio Luz. Więcej informacji o filmie: https://fb.me/e/73teJS5iW

Rodzina patchworkowa, inaczej określana zrekonstruowaną, powstaje, gdy choć jedno dziecko w rodzinie nie jest wspólnym dzieckiem obojga partnerów. Tworzenie takiej rodziny to wymagający proces, w którym wchodzimy w nowe role: macochy, ojczyma, pasierbów. Budowanie relacji w rodzinie patchworkowej jest trudniejsze niż w rodzinie o modelu tradycyjnym.

Wybrzeże Bałtyku zawsze przyciągało polskich turystów. Różnorodna baza noclegowa, piaszczyste plaże lub urwiste klify, malownicze przystanie rybackie, zabytki dawnej i nowszej historii, ścieżki rowerowe i promenady wśród sosnowych lasów, parki rozrywki i inne atrakcje urozmaicają pobyt w każdych warunkach pogodowych. Atutem wakacji nad polskim morzem jest bliskość, zarówno w sensie odległości i czasu dojazdu, jak i zwyczajów i lokalnej kuchni.

Chcesz kupić polisę mieszkaniową? To znakomita i słuszna decyzja, jednak należy bezwzględnie pamiętać o kilku ważnych zasadach. Jeśli masz przed sobą umowę ubezpieczenia mieszkania, warto zwrócić uwagę na szczegóły w dokumencie. Sprawdź, czemu uważnie przyjrzeć się w Ogólnych Warunkach Ubezpieczenia.

Na początku dowiadujemy się, że Drobny – główny bohater powieści West Farragut Avenue Agnieszki Jelonek – umarł. Szybko orientujemy się też, że razem z narratorką będziemy wędrować po miejscach, w których ze swoją wielką miłością spędzała młodość. Chwytamy się jej wspomnień, śledzimy jej trasy w Google Maps, żeby naszkicować portret Drobnego jak najwyraźniej. Brzmi nieciekawie? Cóż, książka Jelonek udowadnia, że taką historię, historię wielkiej, utraconej miłości można napisać tak, że od opowieści wprost nie można się oderwać.  Metafory to jest niebezpieczna gra – jak sama pisze Jelonek. Ale metafory w powieści są niezwykle trafne, błyskotliwe, zabawne. Uśmiechamy się, czytając o czasie puppy love, gdy zakochanie nie pozwala na jedzenie, czytanie, jakiekolwiek skupienie. Gdy „nic więcej się nie liczy, żadna przyszłość i żadne zagrożenie”. Jednak przyszłość przychodzi gwałtownie – zabiera Drobnego z tego świata i przynosi żałobę, która może być przepracowana tylko za pomocą wędrówki do przeszłości.  West Farragut Avenue to też obraz Polaków w Ameryce. Tych młodych – szukających przygody i wakacyjnej pracy – Eastern Europeans chętnie zatrudniani byli za marne grosze jako pomoc w kuchni na obozach dla bogatych dzieciaków. I tych starszych – próbujących ułożyć swoje życie na nowo.  „Myśleliśmy, że Nike to bogini. Nie potrafiliśmy się sprzedać. Byliśmy zakompleksieni i patrzyliśmy w podłogę”. Polaki-ponuraki, pozbawieni amerykańskiego uśmiechu, za to posłusznie wykonujący polecenia. Jelonek rozmontowuje ideę american dream – Los Angeles pachnie paloną oponą i roztrzaskanymi marzeniami.  Niezwykle podoba mi się fragment, w którym Jelonek zastanawia się, co by było, gdyby zamiast książki pisała scenariusz filmowy.  „– To o czym ona właściwie pisze? – dopytywałby ten od kryminałów. – Bo ja wiem? Ni to kino drogi, ni to dramat. Kobiety tak piszą, w dupie mają strukturę, lecą tym strumieniem świadomości, oszaleć można”.  „Gatunek to podstawa” – powiedziałby mężczyzna od kryminałów. A autorka ma gatunki w poważaniu – dzięki temu zyskujemy książkę erudycyjną, zabawną, wzruszającą. Najlepszą książkę Jelonek do tej pory. 

O czym szumią wierzby wydał z początkiem ubiegłego wieku finansista Kenneth Grahame. Spisał bajki opowiadane jedynakowi na dobranoc. Są to opowiadania o zwierzętach mieszkających na brzegach rzeki, chociaż zapuszczają się na bliższe i dalsze wyprawy. Właściwie wszystkie są ssakami, a tylko jedno z nich jest płazem. Zajmuje przy tym najwyższą pozycję społeczną. Ropuch (takie imię ma w polskim przekładzie) odziedziczył po przodkach majątek i pałac, a jego przyjaciel Kret tylko skromne meble po ciotce. Wszystkie główne postacie w opowieści są rodzaju męskiego. Jednak pojawiają się dwie kobiety. Jedna z nich to młoda dziewczyna, która kocha zwierzęta, łatwo ulega wzruszeniu i nie waha się uciec do podstępu, żeby przyjść pomocą Ropuchowi, który okrutnie cierpi, odbywając niesprawiedliwą karę uwięziony w lochu. Niesprawiedliwą oczywiście jego zdaniem. Został skazany za kradzież samochodu i niebezpieczną jazdę. Zatem to ideał romantycznej panienki epoki wiktoriańskiej. Druga z kobiet to jej całkowite przeciwieństwo. Duża i silna flisaczka zawiadująca barką, podczas gdy jej lubiący polowania mąż oddaje się harcom z psem. Ale to nie Ropuch, a Borsuk jest postacią o największym poważaniu. On inicjuje kontakty, wyznacza normy moralne, podejmuje najważniejsze decyzje. Rozdaje najistotniejsze pochwały i nagany. Cieszy się powszechnym szacunkiem. Przychodzi z pomocą, gdy zachodzi taka potrzeba. Jego obszerne spiżarnie pełne są zapasów gromadzonych z myślą o głodnych. Mieszka w rozległych grotach w lesie, który poza nim zamieszkują dzikie zwierzęta. Podziały są wyraźne, wręcz klasowe: bogaty ziemianin (nawet odmienny biologicznie), cywilizowani mieszkańcy wybrzeża i dziki motłoch. Można przypuszczać, że Grahame przybliża synowi i czytelnikom obraz paternalistycznego społeczeństwa brytyjskiego z końca dziewiętnastego wieku. A atak dzikich na posiadłość przebywającego w więzieniu ziemianina bardziej przypomina rabację galicyjską niż rewolucję październikową. Bo do zajęcia jej przez dzikich doszło. Przepędzenie dzikich i odzyskanie własności Ropuch zawdzięcza klasie średniej, której przewodzi mentor, czyli Borsuk. To jest, nie ma co ukrywać, bajka dydaktyczna. Ropuch uosabia niepożądane w oczach narratora-wychowawcy cechy młodzieńca. Przede wszystkim egotyzm i nieodpartą potrzebę przyjemności. Porzuca jako dziecinadę kolejne zabawy. W końcu odkrywa istnienie samochodów i szybką jazdę. Oczywiście bez poszanowania dla przepisów ruchu drogowego. Dla przyjemności jazdy automobilem Ropuch zabiera sobie pojazd nienależący do niego. Po prostu kradnie, chociaż wie, że nie powinien. Ponieważ lubi brylować, swoje przygody przedstawia innym w taki sposób, że eksponują go jako nieustraszonego bohatera. Krytyczne uwagi smucą Ropucha. Łatwo przyznaje, że postąpił źle i bez trudu przyrzeka poprawę, która jednak nie następuje, choć – jak to w bajce – kiedy przyjaciele odbierają mu pozycję gwiazdy na bankiecie po odzyskaniu pałacu, odkrywa wartość poświęcania uwagi innym i porzuca przedmiotowe traktowanie ich jako „klaszczące zwierciadła”. Może na zawsze. W opowieści Grahame’a sporo się je. Są pikniki, poczęstunki i bankiety. Pozostańmy przy skromnym śniadaniu, jakim Borsuk podjął zbłąkane podczas śnieżycy w drodze do szkoły małe jeże. Nakarmił je porridgem, czyli owsianką.   PORRIDGE WUJA JURKA Pół miseczki płatków owsianych zalać wieczorem wrzątkiem, by nad płatkami było jej tyle, ile wynosi 1/3 wysokości płatków w miseczce. Rano zagrzać (najprościej w kuchence mikrofalowej). Dodatki według upodobania. Może to być ciepłe mleko, upieczone jabłko lub łyżka miodu albo świeże wiśnie lub porzeczki. Albo świeże lub suszone żurawiny.