Pierwsze dni w przedszkolu lub szkole to ważny moment w życiu całej rodziny. Choć najwięcej uwagi poświęcamy zwykle emocjom dziecka, również rodzice mogą doświadczać w tym czasie niepokoju, stresu i wielu pytań dotyczących nowego etapu. Jak zadbać o własne emocje, jednocześnie wspierając dziecko w procesie adaptacji? Podpowiadamy, jak wesprzeć siebie i malucha w przejściu przez ten etap z większym spokojem, poczuciem bezpieczeństwa i zaufaniem do własnych możliwości.
Dział: Trening psychologiczny
Minęło już ponad 130 lat, odkąd Zygmunt Freud w książce Studia nad histerią zwrócił uwagę na destrukcyjny wpływ doświadczeń traumatycznych z dzieciństwa na funkcjonowanie w dorosłym życiu. Ojciec psychoanalizy, lecząc kobiety cierpiące na objawy histerii (takie jak lęki, omdlenia czy paraliże), wysunął hipotezę, że ich źródłem są stłumione, bolesne przeżycia z pierwszych lat życia, szczególnie dotyczące przekraczania granic seksualnych.
Kobieta zmienną jest. Podobnie jak i jej miesiączka, która w ciągu życia również ulega przemianom. Jest to związane z szeregiem różnych czynników, m.in. środowiskowych (np. dieta, stres, praca), hormonalnych (np. wiek, okres poporodowy, przyjmowane środki antykoncepcyjne), genetycznych (predyspozycje rodzinne).
Artykuł inspirowany książką Zatrzymaj się. Poradnik dla żyjących w biegu i wiecznym pośpiechu
Świat, w którym dziś funkcjonujemy, rzadko daje przyzwolenie na pauzę. Codzienność przyspiesza wraz z rosnącą liczbą obowiązków, presją i wymaganiami – zawodowymi, społecznymi, emocjonalnymi. Tempo staje się normą, a zatrzymanie wyjątkiem. Od wczesnych godzin porannych aż do momentu zaśnięcia jesteśmy w trybie reagowania na powiadomienia, potrzeby innych, listy zadań, własne oczekiwania. Tymczasem nie jesteśmy maszynami, które można bez końca aktualizować i optymalizować. Jesteśmy ludźmi, których układ nerwowy, ciało i psychika mają swoje granice.
Nagłe, ciężkie milczenie. Zimny wzrok. Zraniony, pełen rezerwy ton. Uniesienie brwi, opad kącika ust, zaciśnięte pięści. Te zmiany w mimice, głosie, postawie ciała to dla Ciebie wyraźne sygnały. Ty już wiesz. Ktoś jest smutny. Rozczarowany. Zły. I Twoja panika. Czy coś źle robię? Kiedy? Jak? Znów? Co teraz będzie?
„Nie zrobię tego, dopóki się nie wyśpię”. To zdanie słyszę od moich klientów częściej, niż chciałabym. Nie wynika ono z lenistwa ani braku motywacji. Wręcz przeciwnie, osoby z ADHD to często ludzie pełni pomysłów, energii i wewnętrznej potrzeby działania. Problem w tym,
że mózg osoby z ADHD nie chce spać wtedy, gdy jest na to czas. Dla takich osób noc to nie koniec dnia, tylko jego najbardziej kreatywna pora.
Zwykły, szary dzień. Nic wyjątkowego się nie dzieje: rutynowe obowiązki codzienności, gazeta, praca, wiadomości, odebranie dziecka ze szkoły.
Wtem nagle, na koniec dnia, znikąd przychodzi ono – dziwne, ściskające i trudne do określenia uczucie, które gości w sercach, głowach i brzuchach wielu z nas.
Czym ono jest? Skąd się bierze? Jak je nazwać?
A przede wszystkim – jak się od niego uwolnić?
O spotkaniu z lękiem zamiast uciekania przed sobą z Magdaleną Daniłoś rozmawia Klaudia Przyłucka-Janasik
Jeszcze niedawno kojarzył się głównie z parkietem i zabawą, dziś coraz częściej wraca jako metoda terapeutyczna. Taniec – niezależnie od stylu i formy – okazuje się mieć moc większą, niż przypuszczaliśmy – łagodzi objawy depresji, poprawia nastrój, sprzyja uważności i wzmacnia więzi z innymi. Badania naukowe potwierdzają, że ruch w rytmie muzyki może być nie tylko przyjemnością, ale i realnym wsparciem w procesie zdrowienia.
Dlaczego pojawiają się w nas oczekiwania co do konkretnych uczuć, że teraz powinnam czuć smutek, a nie czuję, powinnam się śmiać, a się nie śmieję, tylko np. płaczę. Co się dzieje, kiedy próbujemy przeformułować w sobie swoje emocje, odczucia?