Wymagania edukacyjne i podejście pedagogiczne powinny być dostosowane do możliwości każdego ucznia. To oczywiste, chociaż rodzi wiele problemów. Nauczyciele muszą tak zorganizować swoją pracę, aby z lekcji skorzystały dzieci zdolne i te mniej zdolne.

Według polskiego prawa dzieci i młodzież mogą skorzystać z psychoterapii i innych form pomocy psychologicznej tylko za zgodą rodziców. Najwyższy czas zmienić te przepisy.

Nie ma leku na autyzm. Ale to nie znaczy, że nie możemy pomóc dzieciom chorym na autyzm. Ważny jest czas. Trzeba jak najwcześniej zdiagnozować dziecko i wdrożyć efektywną, sprawdzoną terapię, bo dzięki temu możemy lepiej przystosować je do życia wśród innych.

W nastawionej na rywalizację klasie niemożliwe są przyjazne więzy między uczniami. Można to zmienić stosując metodę klasy-układanki wybitnego psychologa Elliota Aronsona.

Tylko osoba elastyczna może być dobrym i zadowolonym ze swojej pracy nauczycielem. Osoba, która dostrzega i rozumie, że świat się zmienia, że ludzie i ich potrzeby się zmieniają. Która rozpoznaje swoje rutyny i schematyzmy, która potrafi je wyważyć i zbalansować - mówi prof. Małgorzata Kossowska.

Każda szkoła ma swoje specyficzne problemy. Nauczyciele muszą umieć rozpoznawać je, następnie tworzyć własne rozwiązania, zmieniać kulturę szkoły, przekształcać ją w miejsce, gdzie się dobrze pracuje. Aby to było możliwe, potrzebny jest dobry dyrektor szkoły.

Niektórzy z nas mają silną potrzebę kontrolowania i podporządkowania sobie ludzi oraz zdarzeń wokół siebie. Gdy coś nie idzie zgodnie z naszym planem - pojawia się złość i zniechęcenie. Tracimy poczucie wpływu na otaczający nas świat, a nasza frustracja rośnie.

Praca jest integralną częścią życia. Jeżeli dla ciebie jest tylko „robotą”, przykrym obowiązkiem, nie znajdziesz w niej zadowolenia, nie będziesz się angażował, nie znajdziesz poczucia sensu. A bez tego nie możesz być szczęśliwym człowiekiem. Jak znaleźć w pracy radość i sens?

To mit, że przyznanie się do błędu oznacza poddanie się czyjejś agresji.

Kim jest naiwny realista? To ktoś, kto nie dostrzega, że ludzie są różni, że inaczej myślą, inaczej odbierają rzeczywistość. „Świat jest taki, jak go widzę” - myśli naiwny realista. Taka postawa wyklucza ciekawość poznawczą.

Pewnie każdy z nas spotkał się z atakiem ze strony innych osób: uczniów, ich rodziców, kolegów, dyrektora. Warto zastanowić się, czy ten atak nie był obroną. A jeżeli tak, to obroną przed czym? Kto broni się, atakując? Czy można powstrzymać atak?

Przeróżne oczekiwania, żądania, ograniczenia i wymogi stoją na drodze nauczyciela-wychowawcy. Może je jednak pokonać i wtedy na długo pozostanie we wdzięcznej pamięci wychowanków. Tylko jak ma to zrobić?