Nie chodzi o przejęcie w szkołach władzy przez rodziców, ale o rzeczywisty udział w wychowaniu i nauczaniu swoich dzieci.

Instytucjami totalnymi są struktury biurokratyczne, w których istnieje podział na personel nadzorczy oraz podwładnych, a podstawowym stosunkiem społecznym jest nadzorowanie i kontrolowanie.

Po co się uczymy? Po to, żeby zdobyć nowe informacje albo umiejętności - odpowie większość z nas. Jednak psychologia pokazuje o wiele głębszy wpływ tego procesu na nasze życie.

Nasz mózg nie jest przystosowany do zapisywania informacji, ale do ich przetwarzania - wyciągania z nich ogólnych reguł i rozwiązywania z ich pomocą problemów. Efektywność nauczania zależy więc od rodzaju zadań przygotowanych przez nauczyciela.

Większość dzieci sześcioletnich jest gotowa do nauki w szkole. Jednak nie wszystkie. Psychologia dostarcza kryteriów dojrzałości do obowiązku szkolnego, ale należy je zawsze odnosić indywidualnie do każdego dziecka.

Nauczyciele boją się głupich żartów, a młodzież o tym wie. Gdy uczniowie chcą zdezorganizować lekcję, wyprowadzić nauczyciela z równowagi - wiedzą, co robić. Gdyby nauczyciele rozumieli, co się akurat dzieje, czemu służą wygłupy, reagowaliby adekwatnie do sytuacji.

„Szkoła powinna wspomagać wszechstronny rozwój ucznia, wprowadzać gow życie społeczne, przygotować do pracy w warunkach współczesnego świata” - czytamy w „Podstawie programowej kształcenia ogólnego”. Jak to zrobić? Dobrym pomysłem są psychoedukacyjne warsztaty dla uczniów.

Podejmowanie znaczących i słusznych decyzji w życiu wymaga nie tylko rozumienia swoich potrzeb, wymagań społecznych i stawiania sobie celów, ale także dostrzegania możliwych konsekwencji swoich wyborów. Tych umiejętności można się nauczyć.

Coraz częściej u dzieci diagnozuje się różne zaburzenia, częściej się też o nich mówi i pisze. Pewnie dlatego, gdy rozwój dziecka nie przebiega zgodnie z oczekiwaniami czy standardami książkowymi, rodzice i nauczyciele zaczynają się niepokoić: może dziecko jest zaburzone?

Moje dziecko nie chce ze mną rozmawiać. Nie mówi mi o swoich problemach, a widzę, że coś je gnębi. Na każde pytanie odpowiada wymijająco. Niczego nie mogę się od niego dowiedzieć.

Czy wiedza z dziedziny marketingu i zarządzania da się wprost przełożyć na praktykę kierowania szkołą? Czy dyrektor szkoły to po prostu menedżer firmy usługowej, tak jak kierownik hotelu, restauracji czy biura podróży?

W 2009 roku przedstawiłam dyrekcji Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 2 w Tarnowie projekt stworzenia klasy psychologicznej i program nauczania psychologii. Uczę psychologii trzeci rok i wygląda na to, że jeszcze długo uczniów mi nie zabraknie - pisze Paula Pilarska.