Rodzice stają się partnerami szkoły wówczas, gdy mogą mieć rzeczywisty, a nie jedynie fikcyjny i pokazowy, wpływ na sposób funkcjonowania szkoły, gdy mogą współdecydować o najważniejszych dla całej szkolnej społeczności sprawach - pisze Krystyna Starczewska.

Szkoły wielkomiejskie wcale nie pracują lepiej od tych w małych miejscowościach czy na wsiach. Mają lepsze wyniki, bo w dużych miastach jest znacznie więcej dobrze wykształconych rodziców - pisze Małgorzata Żytko.

Uczniowie zdecydowanie częściej szukają pomocy u rodziców niż u nauczycieli, choć to ci drudzy mają kompetencje, aby rozwiązywać ich trudności edukacyjne - pisze Agnieszka Konieczna.

Kim jest tutor: pomocnikiem wychowawcy klasy, drugim wychowawcą? A może kimś zupełnie innym? Czy może zastąpić rodziców? Komu jest potrzebny i do czego? - zastanawia się Adrianna Sarnat-Ciastko i Mariusz Budzyński.

Jeśli uda mi się porozumieć w obcym języku, to odnoszę sukces zupełnie niezależnie od tego, jak bardzo ten język kaleczę. Lingwistyczna jakość tej wypowiedzi nie ma żadnego znaczenia - pisze Grzegorz Śpiewak.

Jeśli biegniesz - zwolnij, jeśli idziesz - zatrzymaj się, jeśli stoisz - usiądź, jeśli siedzisz - połóż się, a jeśli już leżysz, najlepiej zaśnij - pisze Maciej Karwowski.

Żeby dorosły mógł zaakceptować dziecko takim, jakie ono jest, powinien przede wszystkim akceptować siebie samego. Wtedy pozwoli dziecku na samodzielność, stworzy możliwości do pełnego rozwoju, a nieodpowiednich zachowań nie będzie traktował jako ataków na siebie.

Czytanie jest przede wszystkim procesem myślowym. Czytający zawsze zadaje sobie pytania: czy to, co czyta, ma sens, czy brzmi poprawnie. Poszukiwanie znaczeń w tekście jest procesem, w którym niezbędne są strategie rozwiązywania problemów.

„Podstawić nogę” najskuteczniej potrafimy sobie własnymi działaniami. Warto nauczyć się obserwować siebie, by dostrzec nawyki utrudniające nam życie. Dopiero wtedy będziemy mogli aktywnie z nimi zawalczyć. Kluczową jednak sprawą w pracy nad sobą jest wykształcanie nawyków pozytywnych.

Każdy nauczyciel wie, że uczniowie mniej zainteresowani lekcją siadają w tylnych ławkach klasy. Potwierdzają tym regułę, że „Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia”.

Stanisław Lem powiedział kiedyś, że dopóki nie skorzystał z Internetu, nie miał pojęcia, że na świecie jest tylu idiotów. Politycznie niepoprawne? Z pewnością. Czy prawdziwe? Niestety, tak. Media, w tym Internet, w epoce rozrywki i konsumpcji nie służą poznawaniu świata, ale emocjom.

Uczniowie, którzy mają trudności z odczytywaniem granic, swoim zachowaniem sprawiają problemy. Nieuważność na granice innych ludzi budzi złość i prowokuje odwet. Tacy uczniowie często stają się ofiarami mobbingu. Jak im pomóc?