Narzekamy na brak zainteresowań uczniów, na ich bierność, brak zaangażowania w działalność społeczną. Narzekamy na dorosłych, że nie idą do wyborów, że nie potrafią „wziąć sprawy w swoje ręce”. Zamiast rwać włosy z głowy, spróbujmy rozwijać kapitał społeczny swoich uczniów.

Szkoła powinna rozwijać zdolności wszystkich uczniów, ale nie może lekceważyć potrzeb uczniów szczególnie zdolnych. Sztuką jest takie połączenie tych perspektyw, aby mogły być realizowane z pożytkiem dla każdego ucznia - zarówno tego bardzo zdolnego, jak i przeciętnego.

Rodzice mogą wspierać dziecko w rozwoju na wiele sposobów. Często nie zdają sobie sprawy z doniosłości prostych pytań, czynności czy gier. Dzieci w każdej sytuacji wynajdują coś wartościowego, godnego poznania - coś, co powoduje, że rozwijają się fizycznie i umysłowo.

Czytanie jest procesem myślowym, którego celem jest jak najlepsze zrozumienie odbieranych treści. W procesie tym działają jednocześnie strategie rozwiązywania problemów, strategie dekodujące oraz strategie rozumienia treści.

To ważne, aby nauczyciel potrafił odkryć talenty swoich uczniów i aby umiał je stymulować. Takie właśnie są założenia największego w Polsce edukacyjnego projektu unijnego „Pierwsze uczniowskie doświadczenia drogą do wiedzy”, realizowanego przez Grupę Edukacyjną S.A. z Kielc.

Jąkanie to problem nie tylko dziecka, ale i słuchaczy. To, jak koleżanki i koledzy z klasy będą odbierać osobę jąkającą się, zależy w dużej mierze od nauczyciela, który może kreować prawidłowe postawy i sposoby radzenia sobie z problemem.

Bezpośrednio po podjęciu próby samobójczej przez ucznia dyrekcja szkoły musi zapewnić przynajmniej jego klasie i nauczycielom możliwość psychologicznego przepracowania tego zdarzenia. Pozostawienie problemu swojemu biegowi, bez kontroli, może doprowadzić do dalszych tragedii.

Dorastanie do odpowiedzialności nie jest procesem ani łatwym, ani szybkim. Trwa przez całe życie i nie wszystkim udaje się dorosnąć w takim stopniu, jakiego sami by sobie życzyli.

Pedagodzy w naszym kraju znajdują się w szczególnej sytuacji. Nigdy jeszcze w dziejach szkolnictwa wyższego w Polsce nie kształciło się na tym kierunku studiów tyle osób, ile w ostatnim dwudziestoleciu. Jak policzyła profesor Maria Czerepaniak-Walczak, liczba osób studiujących na kierunkach pedagogicznych wzrosła aż czternastokrotnie.

Psycholog potrzebny jest uczniom, nauczycielom i rodzicom. Często inicjuje proces zmian, pomaga i wspiera, ale nie zastępuje nauczycieli ani rodziców w nauczaniu i wychowaniu. Psycholog nie jest cudotwórcą, który „naprawi” lub odmieni dziecko.

Nauczyciele wierzą w moc oddziaływania słowem. Są przekonani, że nauczanie ma być jasne, proste i „domknięte” - to znaczy nie powinno prowokować uczniów do stawiania pytań ani rozbudzać ich wątpliwości czy skłaniać do myślenia.

Nauczyciele wiedzą, jak uczyć swojego przedmiotu, są dobrymi dydaktykami. Natomiast problemem dla wielu jest codzienna komunikacja z uczniami. A przecież bez tej kluczowej umiejętności trudno jest dobrze i skutecznie nauczać. Tak naprawdę praca nauczyciela polega głównie na komunikowaniu się.