Powszechne jest myślenie, że aby opanować szkolną matematykę, trzeba mieć specjalne uzdolnienia. Takie poglądy rozgrzeszają nauczycieli - nie muszą siebie winić za niski poziom nauczania, i uczniów - mogą mniej przykładać się do nauki matematyki. Cóż bowiem można poradzić na brak zdolności?!

Bardzo często spotykamy się z wątpliwością, czy WWR może przynieść dziecku niepełnosprawnemu jakieś korzyści. Czy przyznany przez ustawodawców wymiar czasu pracy w WWR daje realne szanse na progres rozwojowy? Tak, jeżeli zrozumiemy, czym jest WWR.

Rodzic jest najlepszym specjalistą w sprawie swojego dziecka, a terapeuta najlepszym specjalistą w zakresie wiedzy o prawidłowościach rozwojowych i metodach terapii. Tylko współpraca rodziców i zespołu terapeutycznego może podnieść efektywność oddziaływań WWR.

W kontekście szkolnictwa specjalnego polskie prawo oświatowe, mimo niedoskonałości, nie jest złe. Nie pozbawia bowiem dziecka niepełnosprawnego specjalistycznej pomocy. Mało tego - nakłada na władze oświatowe obowiązek wczesnego wspomagania jego rozwoju.

Dobra klasa to zespół, w którym każdy uczeń dobrze się czuje, a nauczyciel swobodnie realizuje proces edukacyjny. Nie wszyscy uczniowie muszą się lubić, nie muszą też lubić nauczyciela, ale powinni się szanować. Można ich tego nauczyć, podejmując działania integrujące klasę.

Szkoła jest miejscem spotkania wielu indywidualności, które w zgodzie i porozumieniu mają uczyć się i rozwijać. Dlatego potrzebne jest wypracowanie takich reguł wzajemnego współżycia nauczycieli, uczniów i ich rodziców, aby wszyscy czuli się dobrze i bezpiecznie.

Uczniowie, którzy nie umieją stawiać ani odczytywać granic psychologicznych, nie potrafią docenić szacunku okazywanego im przez nauczyciela. Sami „proszą się”, by traktować ich ostro. Potrafią atakować tych, którzy chcą im pomóc. Ich agresja wynika jednak z lęku.

Każde zachowanie ma jakiś cel. Uczeń zachowuje się niewłaściwie z ważnych powodów. Jeżeli nauczyciel je pozna i zrozumie, może uniknąć eskalacji wielu klasowych konfliktów. A dzięki temu i uczniowie, i nauczyciele staną po jednej stronie barykady.

Narzekamy na coraz gorsze zachowanie coraz młodszych dzieci. Agresja, alkohol, papierosy, inne używki to problemy, z którymi zetknął się niemal każdy nauczyciel. Warto zastanowić się nad przyczynami destrukcyjnych zachowań uczniów. Zacznijmy od poznania ich sytuacji osobistej i rodzinnej.

Szkoła to po rodzinie drugie miejsce, gdzie dziecko spędza najwięcej czasu. Dlatego jej rola w rozpoznawaniu sytuacji, gdy prawidłowy rozwój dziecka może być zagrożony, jest bardzo ważna. To szkoła może chronić dzieci przed pogłębianiem się procesu emocjonalnej i społecznej dysfunkcji.

Co się kryje za nagannymi zachowaniami uczniów? Rozpaczliwe próby zwrócenia na siebie uwagi, wołanie o zrozumienie i uczucia, prośba o chwilę szczerej rozmowy. Nauczyciele mogą im pomóc – tyle tylko, że nieliczni wiedzą o istnieniu odpowiednich metod i potrafią je wykorzystać.

Znudzony uczeń pochyla się nad ławką. Z monotonnego wykładu nauczyciela dociera do niego co trzecie słowo. Kartkę zeszytu pokrywa bezmyślnymi esami-floresami i myśli tylko o jednym: uciec stąd jak najszybciej i jak najdalej...