Sporadyczne są sytuacje, w których nie ma za co pochwalić dziecka. Warto chwalić już za samo zaangażowanie w wykonywanie zadania. Zachęcone pochwałami - podejmie kolejne próby, aż w końcu opanuje nową umiejętność.

W procesie nauczania i wychowania nauczyciel pełni kierowniczą rolę. Tym samym ponosi przynajmniej częściową odpowiedzialność za przystosowanie się dziecka do szkoły.

Uczeń powinien wiedzieć, że wiedza, umiejętności i postawy, jakie zdobywa w szkole, służą rozwiązywaniu zadań nie tylko szkolnych, ale przede wszystkim życiowych. Jeśli tego nie wie, może zniechęcić się do nauki, bo nie będzie rozumiał, czemu ona służy.

Dzięki uważności uczymy się świadomego reagowania. Przestajemy reagować automatycznie. Zatrzymanie się, zrozumienie własnych emocji i odczuć daje na to bezcenną przestrzeń.

Praktykowanie chrześcijańskiej medytacji stało się kamieniem węgielnym mojego człowieczeństwa. Coraz wyraźniej widzę, że zapracowany świat wcale nie musi zdominować mojego życia. Istnieje inna droga.

Ojciec John Main napisał kiedyś: „Medytacja jest drogą rozwoju, drogą pogłębiania naszego zaangażowania w życie, naszej dojrzałości”. Nigdy nie miałam wątpliwości, że chrześcijańska medytacja wzbogaca moje życie modlitewne.

Jak pomóc dziecku uwierzyć w siebie, tak by było odważniejsze w kontaktach z rówieśnikami?

Bywa, że nauczyciele podświadomie traktują eurosieroty inaczej niż pozostałe dzieci. Nie zdarza się jednak, by świadomie je dyskryminowali.

Stereotypy ułatwiają porządkowanie świata. Dzięki nim nauczyciel nie musi zastanawiać się, dlaczego Jaś nie przygotował się do lekcji, bo przecież wszyscy wiedzą, że jest leniem i wiecznie sprawia kłopoty.

Znam szkoły, w których grono pedagogiczne jest podzielone na kółka wzajemnej adoracji. Zdarza się też, że koledzy i koleżanki z pracy chcą wiedzieć więcej niż powinni. Przydaje się wtedy umiejętność asertywnego odmawiania i wyznaczania granic.

Zdarza się, że dyrektorzy szkół wyznaczają na mediatorów rówieśniczych uczniów sprawiających trudności wychowawcze. A mediator rówieśniczy powinien być dla innych wzorem do naśladowania.

Bierność i agresja to niedobre odpowiedzi na zaczepki. Rozwiązaniem są asertywne zachowania, które wzmacniają pewność siebie, dają poczucie sprawstwa i nie narażają na nieprzyjemności.