Pożar, zalanie czy kradzież mieszkania mogą przytrafić się każdemu, nawet przy zachowaniu ostrożności. Jednak przed ich skutkami można się zabezpieczyć, wykupując odpowiednią polisę. Wybór polisy musi być dobrze przemyślany, ponieważ chodzi o ochronę wszystkiego, co posiadasz. Jak zatem wybrać najlepsze ubezpieczenie mieszkania i na co zwrócić uwagę, aby zapewnić pełną ochronę?

2 lipca do księgarń trafiło nowe wydanie bestsellera Tatiany Mindewicz-Puacz. Najważniejszą częścią przekazu zawartego w książce jest nadzieja na odzyskanie sprawczości, na zmianą ograniczających przekonań i starych schematów. Zapraszamy do lektury fragmentu.

Zarządzanie magazynem to jeden z kluczowych obszarów wpływających na efektywność całego łańcucha dostaw. Niewielkie błędy w procesach logistycznych mogą prowadzić do znacznych strat finansowych i pogorszenia jakości obsługi klienta. Właśnie dlatego coraz więcej firm decyduje się na wdrożenie systemu WMS (Warehouse Management System), który umożliwia precyzyjne i zautomatyzowane zarządzanie operacjami magazynowymi. Jeśli zależy Ci na wydajności, kontroli i skalowalności, poznaj skuteczne sposoby wykorzystania systemu WMS w codziennej działalności magazynowej.

Lato – czas słońca, urlopów, wyjazdów i pozornego relaksu. A jednak dla wielu pracowników to jedna z najbardziej stresujących pór roku. Planowanie wakacji, opieka nad dziećmi, napięcie przed wyjazdem, praca w rozproszonym zespole – wszystko to powoduje, że zamiast wypoczywać, wpadamy w kolejny wir napięć. W ostatnich latach zjawisko stresu wakacyjnego (ang. vacation stress) zaczęło być coraz częściej opisywane przez psychologów i badaczy pracy. I choć może brzmieć jak oksymoron, jego skutki są jak najbardziej realne: przemęczenie, frustracja, a nawet wypalenie tuż po powrocie z urlopu.

Smartfony stały się nieodłączną częścią naszego życia, a aplikacje mobilne mogą znacząco pomóc w zarządzaniu finansami osobistymi. Nowoczesne aplikacje do oszczędzania oferują różnorodne funkcje, od śledzenia wydatków po automatyczne odkładanie drobnych kwot. Dzięki odpowiednim narzędziom cyfrowym możesz lepiej kontrolować swój budżet domowy i skutecznie gromadzić środki na przyszłe cele. Wybór właściwej aplikacji zależy od indywidualnych potrzeb i stylu zarządzania pieniędzmi.

Współczesny świat stawia przed nami wyzwania, których nasi przodkowie nie znali. Ciągła dostępność technologii, presja społeczna w mediach społecznościowych, intensywne tempo pracy i życia osobistego tworzą koktajl stresogennych czynników. Przewlekły stres stał się plagą XXI wieku, dotykającą coraz większą liczbę osób niezależnie od wieku czy statusu społecznego. Choć stres to naturalna reakcja organizmu na zagrożenie, w nadmiarze staje się destrukcyjny dla naszego zdrowia psychicznego i fizycznego.

Różnorodne bodźce, bezpośredni kontakt ze sztuką, emocje i śmiech - to naturalni sprzymierzeńcy edukacji. Dlaczego więc tak rzadko oferujemy je dzieciom w szkole? Nawet niewielkie zmiany w szkolnej codzienności dają często znakomite efekty.

Wokół XXXI Tatrzańskiego Sympozjum Naukowego Współczesna edukacja balansuje na granicy – między cyfrową rewolucją a kryzysem relacyjności, między narastającymi wyzwaniami społecznymi a koniecznością powrotu do wartości. To niełatwy czas dla nauczycieli. I właśnie dlatego – jak nigdy wcześniej – potrzebujemy dziś dobrego kształcenia pedagogicznego.

Zakup próbek perfum to świetny sposób na poznanie nowych zapachów bez konieczności inwestowania w pełnowymiarowe flakony. Pomimo rosnącej dostępności, wiele osób wciąż ma problem z odróżnieniem oryginalnych próbek od podróbek. W tym artykule dowiesz się, na co zwracać uwagę, aby uniknąć rozczarowania i gdzie znaleźć rzetelne źródła sprzedaży.

Dwie kobiety, dwa światy, dwie historie, które w bardzo różny sposób portretują niepokój, samotność i próbę uchwycenia sensu w świecie pełnym sprzeczności. Stan raju Laury van den Berg (tłumaczenie: Dobromiła Jankowska) i Szarlatanka Izabeli Meyzy to powieści, które – choć osadzone w zupełnie odmiennych realiach – zaskakująco mocno rezonują ze sobą tematycznie. W obu bohaterkami są kobiety próbujące odnaleźć się w rzeczywistości, która nie daje prostych odpowiedzi. Laura van den Berg zabiera nas na duszną Florydę, do miasteczka, gdzie pozornie wszystko wraca do normy po tajemniczej epidemii. Ale to tylko pozory. W rzeczywistości panuje atmosfera niepokoju – pojawiają się zapadliska, znikają ludzie, koty snują się bez celu. Rzeczywistość rozszczelnia się. Mieszkająca z matką ghostwriterka zaczyna obserwować, że codzienność traci coraz bardziej wyraźne kontury... Van den Berg tworzy gęstą, niepokojącą atmosferę, w której technologia, natura, przeszłość i psychika mieszają się w jeden kalejdoskopowy, przyprawiający o zawroty głowy obraz. W powieści jest coś z dystopii, coś z thrillera psychologicznego, ale najwięcej – z portretu wewnętrznego rozedrgania. Van den Berg nie serwuje nam wizji końca świata, tylko pozwala zanurzyć się w jego powolnym rozpadzie. Śledzimy go oczami kobiety, która nie wie, co zrobić z nową rzeczywistością – i może właśnie dlatego Stan raju tak porusza. Bo ten chaos, ta niepewność brzmią niepokojąco znajomo. Zkolei w Szarlatance Izabela Meyza opowiada historię Agaty – uzdrowicielki, znachorki, kobiety z pogranicza światów – ziołolecznictwa i magii, ale też racjonalności i potrzeby uznania. To opowieść o zamkniętej społeczności, w której wszystko dzieje się po cichu, w szeptach i spojrzeniach, w listach i niedopowiedzeniach. Agata znika, ale to nie śledztwo czy zagadka są tu najważniejsze – Meyza bardziej interesuje się tym, co dzieje się pod powierzchnią. Dlaczego Agata była taka, jaka była? Czego szukała? Co ją zgubiło? To powieść o kobiecej tożsamości, o napięciu między potrzebą niezależności a pragnieniem akceptacji. Meyza z dużą empatią portretuje swoją bohaterkę, ale też całe społeczne tło: oczekiwania wobec kobiet, sprzeczne komunikaty, tradycję, która potrafi więzić. Szarlatanka to również opowieść o ciele – jego mądrości, ograniczeniach, traumach – i o tym, że nie zawsze da się je wyleczyć naparem czy szeptem. Czasem trzeba zmierzyć się z bólem, który tkwi dużo głębiej. Obie książki – mimo odmienności formy i stylu – łączy czułość wobec kobiecych doświadczeń i niezgoda na łatwe kategoryzowanie. Obie przynoszą coś rzadkiego: literaturę, która nie stawia prostych tez, ale zostawia przestrzeń na refleksję. I choć jedna dzieje się na Florydzie, a druga na polsko-litewskim pograniczu, to mówią o rzeczach równie uniwersalnych – o zagubieniu, pamięci, pragnieniu bliskości i nieustannej walce o siebie.  

Wśród mieszkańców nabrzeża opisanych w O czym szumią wierzby przez Kennetha Grahame’a najbarwniejszy jest Ropuch. Wielbiciel tej bajki ciekaw był oceny osobowości Ropucha przez psychiatrę. Psychiatra orzeka o stanie zdrowia psychicznego. Można zasadnie przypuszczać, że zaciekawienie to kryło domniemanie patologicznej struktury osobowości Ropucha. Psychiatra nie może orzekać o zdrowiu osoby, której nie zbadał. Tak stanowi polski Kodeks Etyki Lekarskiej i amerykańska Zasada Goldwatera. Ropuch jest jednak postacią fikcyjną i zbadanie go jest niemożliwe.  Psychiatria i psychologia stosowana posługują się od dwóch wieków taksonomią. Grupują powtarzające się u różnych ludzi cechy zachowania, sposobów przeżywania, wzorów myślenia i tworzą w ten sposób typy ludzi, a psychiatria dodatkowo typy zaburzeń. Dla zilustrowania typów często opisuje się przykłady z życia. W legendach i bajkach prócz postaci fantastycznych, takich jak smoki, konie ze skrzydłami, osoby posiadające nadzwyczajne moce, są też zwykli ludzie. Może je wszystkie traktować jak przykłady typów. A co z bajkami ezopowymi? Ezopowi przypisuje się wprowadzenie sposobu przedstawiania ludzkich typów za pomocą zwierząt. Nie będzie zapewne naruszeniem etyki próba rozszyfrowania, jaki typ osobowości opisał Grahame w postaci Ropucha. W ubiegłym wieku psychiatrzy i psycholodzy wyróżnili też osobowość nieprawidłową, a właściwie nieprawidłowość osobowości. Nigdy nie uzgodniono, co cechuje osobowość prawidłową. Ustalono natomiast, że osobowość nieprawidłową cechuje „kolec psychopatyczny”. To pojęcie przetrwało w klasyfikacjach zaburzeń umysłowych i zachowania jako cierpienie własne lub innych spowodowane cechami przeżywania i zachowania. Termin – psychopatia – zniknął z języka profesjonalistów, ale pozostał w języku potocznym. Otóż Ropuch nie cierpiał. Jego przeżywanie i zachowanie przysparzało otoczeniu kłopotów. Ale chyba nie cierpieli z tego powodu. Był nawet lubiany i miał zwolenników. Pewnie wygrałby jakieś wybory, gdyby były przeprowadzane nad rzeką. Ropuch sięgał po coraz to nowe przyjemności. A to łódź, a to wóz cygański (prototyp campera), a to sportowy samochód, nie zważając na to, że należy do kogoś innego. O nieprzestrzeganiu przepisów ruchu drogowego nawet nie warto wspominać. Zatrzymany w areszcie uwiódł dwie kobiety i uciekł w damskim przebraniu. Nie bez znaczenia była jego umiejętność autoprezentacji. A przedstawiał się jako osoba sukcesu, odwagi i roztropności, przypisując sobie czyny, których nie dokonał. Bez wątpienia uważał za prawdę wszystko, co go gloryfikowało. Można z łatwością dostrzec wśród osób publicznych takich Ropuchów. Otoczenie traktuje takie osoby niejednakowo. Jedni podziwiają ich bezkompromisowość w dążeniu do nieskrępowanej swobody i niekończące się pasmo sukcesów. Inni dostrzegają nieliczenie się z uznanymi zasadami postępowania i potępiają tę amoralność. Ci drudzy szukają wyjaśnienia nieetycznego stylu postępowania w zaburzeniach umysłowych. Najczęściej przypisują im zaburzenia osobowości i nazywają psychopatami. Niestety to wyjście utrwala błędne utożsamianie zła moralnego z zaburzeniem psychicznym. Czyli utrzymuje stygmatyzację ludzi chorujących.  Współcześnie określa się zachowanie Ropucha poszukiwaniem nowości. Nowością może być smak cytrynowego placka z Florydy.   

Pandemia. Wojna. Permanentny konflikt polityczny. Gaza, Sudan, Trump. Lekarz zabity przez pacjenta, brutalny atak na kampusie Uniwersytetu Warszawskiego. Te dwa ostatnie wydarzenia dotykają wyjątkowo mocno – dzieją się blisko, tuż obok. Na co zareagować, komu współczuć, co przemilczeć? Czy jeśli dziś przejmuję się wojną w Gazie, to znaczy, że nie obchodzi mnie konflikt w Sudanie? A co z Ukrainą? Gdy piszę te słowa, od dwóch dni trwa zmasowany atak na Kijów.  Naturalnym odruchem jest współczucie, czyli impuls do działania, chęć pomocy. Tymczasem coraz częściej zauważam u siebie niechęć do angażowania się. Oznaka obojętności? Wypalenia zawodowego? A może mechanizm obronny? Raczej to trzecie. Compassion fatigue, czyli zmęczenie współczuciem, to stan emocjonalnego i fizycznego wyczerpania, pojawiający się w wyniku długotrwałego narażenia na cierpienie innych. Początkowo zjawisko wiązano ze służbą zdrowia, pracą socjalną, osobami opiekującymi się przewlekle chorymi. Dziś wiadomo, że może dotyczyć każdego. Pojęcie w 1995 r. zdefiniował profesor Charles Figley, amerykański psycholog i psychotraumatolog. Objawy: emocjonalne wyczerpanie, drażliwość, wahania nastroju, problemy z koncentracją i wykonywaniem obowiązków, zmniejszona empatia. Mogą się pojawić symptomy fizyczne, jak ból głowy lub zaburzenia snu. Łatwo ten stan zinterpretować jako wypalenie zawodowe, ale różnica jest znaczna. Wypalenie wynika z nadmiernego obciążenia i braku wsparcia. Zmęczenie współczuciem może wystąpić nawet, gdy te potrzeby są zaspokojone.  W 2019 r. dr Ariann Evans Robino, wykładowczyni specjalizująca się w poradnictwie psychologicznym oraz badaniach nad zdrowiem psychicznym, formalnie zdefiniowała i rozwinęła koncepcję „Global Compassion Fatigue” (GCF) jako odrębną kategorię zmęczenia współczuciem. Zwróciła uwagę, że nie musi już wynikać z bezpośredniego kontaktu z traumą. Wystarczy ekspozycja na globalne wydarzenia poprzez media i platformy społecznościowe. Rok później, jak zauważyła Michelle Trent z The Compass Center – organizacji non-profit z Dakoty Południowej, zajmującej się terapią traumy i jej zapobieganiem, ludzie zaczęli mówić wprost: „Nie damy rady. Nie możemy już oglądać wiadomości”. To był moment, kiedy zmęczenie współczuciem przestało być zjawiskiem marginalnym.  Problem zaczął interesować naukowców także dlatego, że może wpływać na pracę – zwłaszcza gdy wymaga ona szczególnej empatii, czyli zdolności do współodczuwania. Kiedy zaczynam to dostrzegać, robię to, co się zaleca: ograniczam media społecznościowe, wiadomości, dbam o sen. Regularnie spaceruję, jeżdżę na rowerze. Zdrowo jem. Czy to wystarczy? Nie wiem. Ale przynajmniej nie mam już włączonych powiadomień. I nie biczuję się, że nie współczuję każdemu, wszędzie, cały czas.