Nawet bajki można przeformułowywać tak, żeby służyły interesom rozpowszechniających je osób. 

Sens maksym delfickich można łatwo pojąć, ale jakże trudno zastosować w codziennych zmaganiach...

Zawsze miałem ochotę zadyrygować w Polsce przed Świętem Zmarłych niezwykłą „Wyspę umarłych” Rachmaninowa.

Pomyślałem o łodzi z naszym europosłem, wysłanym w powszechnym głosowaniu na najdalszą placówkę, gdzie nie uświadczy okazji, by stykać się twarzą z nikim żywym.

Przekonania przestają być orężem służącym do walki, gdy pamiętamy, jak bardzo świat nas przewyższa – zarówno wierzących, że ma on Przedwiecznego Ojca, jak i tych, co inaczej myślą o Nieogarnionym.

Latanie można zdefiniować jako unoszenie się nad ziemią. Tradycyjnie dzielimy je na latanie spontaniczne i wspomagane. W opracowaniu tym zajmiemy się tylko tym pierwszym rodzajem latania.

Szukam bohaterów, których nie da się jednoznacznie zdefiniować, opisać. Fascynuje mnie to, jak zmieniają się ludzie w momentach próby. Bardzo się cieszę, że mogłem dać temu wyraz w „Bożym Ciele”, ale nie miałem zamiaru oferować nikomu kinowej terapii.

Tyle się mówi o nienawiści. Ja też bym mogła. Ale wolę o szczęściu. Takim małym, które pomaga przetrwać dzień.

„Myślałam, że jesteś całkiem inny”, „jestem tobą rozczarowany” – mówią partnerzy, gdy odkrywają, że poślubili swoje... fantazje. Jak rozpoznać, czy kochamy rzeczywistą osobę z krwi i kości, czy swoje wyobrażenie o partnerze idealnym?

Nieraz mówimy „w porządku”, choć wcale tak nie jest. I zamiast żyć pełnią życia, po prostu tolerujemy życie takie, jakie mamy. Dlaczego sami rezygnujemy z dążenia do szczęścia?

Dzieci coraz częściej spędzają całe dnie zanurzone w sieci. Ich życie zaczyna toczyć się w wymiarze wirtualnym. Czy to uzależnienie? Jak je rozpoznać? 

Najczęściej „sprawcą” naszej złości jest... nasze ego, które pragnie szacunku i tego, by inni postrzegali nas w konkretny sposób. Jeśli nauczymy się dostrzegać ten mechanizm, łatwiej będzie nam się uspokoić i kontrolować emocje.