Franciszka Baumgarten-Tramer była jedną z najwybitniejszych polskich badaczek pierwszej połowy XX wieku. Interesowała się psychologią dzieci i młodzieży, psychoanalizą, kwestiami etycznymi i pacyfistycznymi.

Zadbajmy na co dzień o najmniejszy kawałek ziemi, na którym mieszkamy. Naprawdę niewiele trzeba: zakręcajmy wodę, segregujmy śmieci, gaśmy światło, wyłączajmy telewizor, gdy nic nie oglądamy.

Czy istnieje typ osobowości, który sprzyja zachorowaniu na nowotwory? Najnowsze badania nie potwierdzają zależności między cechami charakteru a ryzykiem wystąpienia raka.

Gdy my smacznie śpimy, w naszym mózgu praca wre. Na przykład utrwalają się wtedy wspomnienia. Dzięki temu z łatwością możemy po nie sięgnąć następnego dnia.

Nieprzystosowanie i brak dojrzałości prowadzą do wykluczenia, które jest najczęstszą przyczyną samobójstw. Polscy nastoletni chłopcy, ale też mężczyźni, według statystyk OECD znajdują się w pierwszej piątce grup najbardziej zagrożonych samobójstwami na świecie. 

Osoby z borderline najbardziej potrzebują w relacji tego, czego jednocześnie najbardziej się boją – bliskości. Pragną miłości, ale jakieś raniące doświadczenie z przeszłości każe im przeczuwać, że bliskość i miłość skazują na nieopisany ból.

W jednej chwili rozpaczliwie kochają, a w drugiej żarliwie nienawidzą; boją się, że zostaną porzucone i bezwiednie to prowokują. Tak reagują osoby z borderline, czyli osobowością z pogranicza. Terapeuci coraz częściej rozpoznają to zaburzenie u swoich pacjentów. Niektórzy mówią wręcz o „pokoleniu borderów i borderek”! Jak być z taką osobą i nie zwariować? Jak jej pomóc i ochronić siebie?

Kobiece oddanie i uległość mają za cel uwolnić ukrytą dobroć. Docieranie do niej, co i dziś bierze sobie za cel życia wiele kobiet, ma potwierdzać ich kobiecość.   

Człowiek nigdy nie wie, do czego został stworzony, dopóki nie napotka w życiu wyzwań, które go odmienią.

W święta wejrzyjmy w głąb siebie i niech światło pokona mrok!

Totalitarne skłonności rosną dziś jak na drożdżach. Ciasto już rośnie. I – niestety – to my mamy obowiązek je popsuć.

Wpadłam na pomysł: nie mogąc już czytać, przecież wciąż mogę pisać! Świat pomyślany, zapisywany kulfonami rozwijał swoją dynamikę.