Świadek przemocy w sieci ma poczucie: ja tylko klikam. Nie czuje, że robi coś złego. Jest tylko pośrednikiem. Wojna toczy się o jego uwagę, a role sprawcy przemocy i świadka się zacierają.

Pamiętam to – mówimy. Nie ma lepszego dowodu, że tak było. Czy na pewno? Okazuje się, że można nam wszczepić fałszywe wspomnienia. Jak to możliwe?

Człowiek jest potencjalnie najokrutniejszym gatunkiem, jaki kiedykolwiek stąpał po Ziemi. Jesteśmy zdolni do celowego zadawania bólu innym, potrafimy też obojętnie patrzeć na ich cierpienie. Lekiem na to okrucieństwo jest współczucie.

Deratyzacja nie jest nowym wynalazkiem. Szczury nie należą do zwierząt lubianych, raczej budzą lęk.

W dzieciństwie i wczesnej młodości, kiedy chorowałam, moim ulubionym zajęciem było wpatrywanie się w kolorowe grzbiety książek, stojące na półkach w bibliotece mojego ojca.

Drogowskazem dla uczestników wszelkich klasyfikacji powinny być ich własne kryteria i pragnienia. Jak w każdej rywalizacji.

Popkultura z ambicjami (nieobrażania inteligencji odbiorcy) bywa ekranem, na którym wyświetlają się najbardziej aktualne wspólnotowe lęki.

Co warto wspominać? Myślę, że wszystko, co się naprawdę w pamięć wpisało – i to nie bez racji.

„W górach jest wszystko, co kocham…” – pisał poeta Jerzy Harasymowicz. Dla wielu osób góry stanowią przestrzeń osobistych podróży do własnego wnętrza, odkrywania prawdy o samym sobie.

Dla nas to jedno z najistotniejszych pytań: w jaki sposób traumy jednostek są przekazywane na kolejne pokolenia? Jeden z bohaterów naszego filmu – człowiek, który od czterdziestu lat pomaga innym radzić sobie z traumami – nie był w stanie pokonać demonów własnego umysłu. Dopiero gdy przeczytał pamiętnik wojenny swojej matki, zrozumiał, dlaczego był tak oziębły i krytyczny dla swojej żony. 

To normalne, że chcemy chronić partnera i otoczyć go opieką, gdy jej potrzebuje. Jednak nadopiekuńczość ma niewiele wspólnego z miłością i może zniszczyć związek. Co się kryje za skłonnością do nadopiekuńczości i jak się przed nią ustrzec?

Co trzeci Polak ma psa, co czwarty –kota. Gdy pupil umiera, przeżywamy żałobę i niejednokrotnie jest ona równie silna, jak w przypadku śmierci bliskiego człowieka.