Lubisz mocne wrażenia i ciężko ci usiedzieć na miejscu? Uważasz, że życie bez ryzyka nie ma sensu i smaku? Marzysz, by dokonać odkryć na miarę Kolumba, a pracę i partnerów zmieniasz jak rękawiczki? Przypuszczalnie jesteś novelty seekerem - największym wrogiem nudy, najlepszym kochankiem/kochanką i najgorszym kandydatem na męża lub żonę.

Marzymy o wielkiej miłości, o długim i szczęśliwym życiu z ukochanym. Ale proza życia powoduje, że rozstajemy się z baśniowymi wyobrażeniami i... partnerem. Osiem na dziesięć osób co najmniej raz zerwało z kimś lub ktoś zerwał z nimi. Czy można rozstać się bezboleśnie? Jakie strategie zrywania stosują mężczyźni, a jakie kobiety? Jak leczą rany porzucający, a jak porzucani?

Celowo lub niechcący, w odwecie lub przez przypadek. Wszyscy jesteśmy krzywdzeni i wszyscy krzywdzimy innych - dzieci, rodziców, żony, mężów, przyjaciół, nieznajomych - myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem. To takie ludzkie i takie... niewybaczalne? Dlaczego nie potrafimy darować sobie i innym? Rozdrapujemy rany, „przeżuwamy” krzywdy i chowamy urazy najgłębiej jak się da. Dlaczego nawet nie dopuszczam do siebie myśli, że mógłbym wybaczyć? - to pytanie zadał sobie prof. EVERETT L. WORTHINGTON, badacz problematyki przebaczania, kiedy los postanowił sprawdzić jego teorie w praktyce. Dlaczego wybaczył mordercy swojej matki? Czy wybaczył sobie, że nie powstrzymał swojego brata przed tragiczną decyzją - dopytywał Aleksander Król.

Przebaczenie łatwo może okazać się moralnie podejrzane. Przebaczanie łatwo syci naszą próżność i skrzętnie skrywany narcyzm.

Ekolodzy protestują przeciwko budowie elektrowni jądrowej, a media straszą chorobotwórczym promieniowaniem. Okazuje się jednak, że... nie taki diabeł straszny, jak go malują! Elementarna wiedza z fizyki dostarcza argumentów za tym, że energetyka jądrowa jest najmniej destrukcyjnym sposobem zaspokajania potrzeb energetycznych społeczeństwa.

Naukowcy przecierają oczy ze zdumienia badając ludzi, którzy urodzili się bez jednej półkuli mózgu lub wycięto im ją, ratując życie. Teoretycznie nie powinni widzieć, mówić lub chodzić...a widzą, mówią i chodzą. I są niemal tak inteligentni, jak ludzie z całym mózgiem!To cud czy spryt szarych komórek?

Każdy jest panem swojego losu i wie, co jest dla niego w życiu ważne. Tyle teoria, bo w praktyce okazuje się, że więcej o nas wiedzą inni niż my sami. Co więcej, to spotykani przez nas „oni” decydują - czy nam się to podoba, czy nie - co jest dla nas ważne, czy zapalimy w życiu pierwszego papierosa i czy w przyszłości zostaniemy na przykład obrońcami praw mniejszości seksualnych. Bo to nie my sami, lecz zachowania innych i ich reakcje na nas decydują o tym, co uważamy za istotę naszej tożsamości.

Gdyby w czasach Franka Rosenblatta istniały internetowe portale plotkarskie, jego nazwisko regularnie by się tam pojawiało. Ten amerykański uczony, powszechnie kojarzony z pionierskimi badaniami nad sztuczną inteligencją, brat jednego z najsłynniejszych nowojorskich lobbystów, a przede wszystkim gorszący swym stylem życia „wieczny łodzieniec”, doskonale nadaje się na bohatera skandalizującej historii.

Takie wydarzenia, jak niedawny zamach w centrum Monachium, skłaniają nas do pytań o przyczyny, dla których młodzi ludzie są zdolni do czynienia niezrozumiałej przemocy. Czy winne są temu gry komputerowe?

Większość z nas doskonale wie o licznych korzyściach płynących z regularnej aktywności fizycznej i większość z nas ma także duże trudności ze zmotywowaniem się do ćwiczeń. Co zrobić, by „się chciało”, a trening nie kojarzył się z wymówkami, ale z przyjemnością?

Braterskie więzi, siostrzane uczucia - to synonimy silnej i wyjątkowej miłości. W życiu bywa inaczej: bracia kłócą się, a siostry nie odzywają się do siebie latami, bo noszą w sobie urazy z dzieciństwa... Czemu ludzie, w żyłach których płynie ta sama krew, nie potrafią nawiązać ze sobą dobrych relacji?

Swoim dzieciom nie zezwalają na psychiczne i fizyczne usamodzielnienie się, a partnerów wykorzystują do rozgrywania własnych stanów emocjonalnych.