Rzeczy proste i banalne często nie są doceniane przez dorosłych. Tylko dzieci potrafią dostrzec w nich różne znaczenia. Kilkanaście dużych pudeł wystarczy, żeby nie były w stanie oderwać się od przedstawienia.

Istnieje coś, co można nazwać naddiagnozowalnością dysleksji. Wynika ona z niezrozumienia, czym dysleksja jest. A zła diagnoza to jednocześnie niewłaściwa terapia. Czym zatem jest to niezwykłe zaburzenie?

Poczucie ulgi i kontroli nad własnym ciałem, karanie siebie, rozładowanie gniewu i napięcia – mnóstwo jest przyczyn, dla których młodzi ludzie dokonują samookaleczeń. W dodatku zazdrośnie strzegą swojej „tajemnicy”.

Dla niezakłóconego rozwoju duchowości potrzebujemy wiedzy o tym, jacy jesteśmy, o naszych zaletach i o tym, co w nas ciemne i ułomne. Gdy poznamy swoje niedoskonałości, łatwiej nam będzie podejmować próby uzdrowienia, niż wtedy, gdy uparcie im zaprzeczamy.

Ucząc dzieci i młodzież obserwowania emocji oraz myśli, uczymy zdrowego dystansu do nich. Pokazujemy im, że świat emocji i świat myśli zmieniają się, przychodzą i odchodzą, przygotowujemy ich na akceptację tego faktu.

Szkoła waldorfska uznaje miłość za najważniejszy środek wychowawczy. To zbliża ją do medytacji. Człowiek praktykujący medytację doświadcza miłości do siebie, do innych osób oraz do otaczającego świata, a dzięki temu doświadczeniu staje się istotą wolną.

Dlaczego dzieci często boją się zabrać głos w klasowej dyskusji? Jak poradzić sobie z ich nieśmiałością i bojaźliwością? W jaki sposób rozbudzić pewność siebie?

Jeszcze tylko do 28 lutego przyjmujemy zgłoszenia osób, które chcą wziąć udział w VI Ogólnopolskim Turnieju Wiedzy Psychologicznej.

Nasz mózg został stworzony do tego, żeby się uczyć – i niczego nie robi lepiej. Aby było to możliwe, potrzeba jedynie bogatego w bodźce środowiska edukacyjnego i atmosfery dającej uczniom poczucie bezpieczeństwa. W pewnych sytuacjach uczący jest niepotrzebny!

Kiedy uczymy młodych ludzi krytycznego myślenia, dajemy im narzędzie potężniejsze od wiedzy. Informacje dosłownie nas zalewają, więc sztuką jest umiejętność oddzielenia prawdy od fałszu, wyciągania właściwych wniosków i wprowadzania ich w życie.

Edukować to znaczy zasiać, zebrać i znowu zasiać. Projekt „Czytając z Hanką” sieje ziarna tolerancji, zbiera wrażliwość młodych ludzi na zło i znowu sieje ich zaangażowanie w przełamywanie uprzedzeń i przesądów rasowych. Działa już w Brazylii, Indiach i w Polsce.

Rodzice kształtują postawę dziecka wobec szkoły i nauki, są najlepszym źródłem wiedzy o nim. Mogą być „prawą ręką” nauczyciela, gdy pomagają odrabiać zadania domowe, tłumaczą niezrozumiałe treści.