Poziom nauczania: liceum Czas trwania: dwie godziny lekcyjne Cele: – poznanie podstawowych teorii rozwoju poznawczego oraz badań, które ukształtowały współczesne myślenie o edukacji; – rozwój krytycznego myślenia (ocena metod badawczych użytych w badaniach psychologicznych oraz możliwości wykorzystania wiedzy psychologicznej do poprawy edukacji); – podkreślenie związków psychologii z codziennym życiem Metody: wykład, dyskusja, ćwiczenia w grupach z wykorzystaniem telefonów komórkowych z dostępem do internetu

Coraz mniej dzieci wychodzi na podwórka, żeby pograć w piłkę, poganiać się, posiedzieć na ławeczkach i pogawędzić. To nie tylko wina komputerów i telewizji. To przede wszystkim skutek odbierania dzieciom kolejnych możliwości wykazania się samodzielnością.

Czasami młodzi ludzie traktują doradcę zawodowego jak wróżkę i oczekują, że przepowie im, co robić dalej w życiu. A doradca może tylko im pomóc w poszukiwaniach jak najlepszej drogi życiowej.

Czy zamożność rodziny ucznia ma wpływ na jego pozycję w klasie? A jeśli tak, to jak duży? Co się dzieje z uczniami mniej zamożnymi? Grupa ich odrzuca czy akceptuje?

Prędzej czy później wiele młodych osób z wadą słuchu dostrzega swoją odmienność i zaczyna się zastanawiać, czy w pełni przynależy do świata słyszących. Kryzys tożsamości zyskuje u nich dodatkowy wymiar.

Szkoły integracyjne, klasy integracyjne – mają więcej wad czy zalet? Przynoszą dzieciom korzyści czy utrudniają im życie? Jak zwykle w takich spornych kwestiach, przeciwników jest tyle samo co zwolenników. Kto jednak ma rację?

Łatwo jest kogoś wykluczyć z grupy czy społeczeństwa. Równie łatwo jest znaleźć wytłumaczenie, dlaczego komuś została wyrządzona taka krzywda. Bez porównania trudniej jest ją naprawić, ale można to zrobić.

W ciele gromadzą się nasze przeżycia, smutki, żale, opuszczenia, utraty, tęsknoty, samotności i złości. Ciało wszystko przyjmuje, ale nie w nieskończoność! Takie „upychanie” emocji ma swój kres. Co zrobić, kiedy już nadejdzie?

Codzienny strój nie decyduje o tym, czy jesteś dobrym nauczycielem. Ma jednak wpływ na to, jak postrzegają cię uczniowie i jak sam czujesz się w szkole.

W fińskich szkołach nikt nie pilnuje wejścia do szkoły ani ubrań, nauczyciele nie mają dyżurów w czasie przerw. To przejaw szczególnej cechy Finów: olbrzymiego szacunku dla innych ludzi. Ów szacunek to także jeden z filarów fińskiego systemu edukacji.

Stres odbija się nie tylko na zdrowiu fizycznym, ale i na psychice. W szkole nie oszczędza ani nauczycieli, ani uczniów. Czy można jakoś sobie z nim radzić? Wyjątkowo skuteczną metodą jest trening autogenny.

Medytacja może przyczynić się do odrodzenia tego, co tradycyjna kultura pedagogiczna stłumiła w ludziach: umiejętności kochania siebie takimi, jacy jesteśmy. Jeśli zaakceptuję siebie, zaakceptuję również drogi życiowe moich uczniów. Będę ich wspierał, a nie wywierał wpływ, kochał, a nie krzywdził.