Ludzie chodzący do kościoła co najmniej raz w tygodniu żyją średnio 7-8 lat dłużej niż ci, którzy w ogóle do niego nie chodzą. James H. Leuba w 1934 roku dowodził, że psychologowie są najmniej religijną grupą zawodową. Badania te wielokrotnie powtarzano i zawsze uzyskiwano podobny wynik. Niektórzy uczeni, na przykład Henry Murray i C. Lloyd Morgan, przyczyn takiego stanu upatrują w specyficznych zainteresowaniach i cechach osobowości psychologów. Inni zaś, choćby Gordon Allport, wskazywali na charakterystyczne dla psychologii nastawienie pozytywistyczne, materialistyczne, szukanie tylko tego, co jest bezpośrednio namacalne i weryfikowalne. Clifford Kirkpatrick i Sarah Stone sformułowali nawet diagnozę „znaczącej wrogości religijnej” psychologów.

Przyczyną konfliktów małżeńskich są nieświadome zmowy partnerów pozwalające zaspokajać ich neurotyczne potrzeby. Kiedy wchodzimy w pewną rolę, zdarza się, że wywołujemy u partnera rolę komplementarną. I powstaje błędne koło.

Żadne pytanie dziecka nie powinno pozostać bez odpowiedzi. Najważniejsze, by odczytać intencję zawartą w pytaniu.

Dziecko wychowywane bez ojca ma trudniejsze warunki do rozwoju psychicznego. Mimo starań samotnych matek trudności tych nie można wyeliminować. Można je tylko ograniczać i łagodzić ich wpływ.

Od sierpnia ubiegłego roku toczyła się na łamach „Charakterów” dyskusja na temat kondycji polskiej psychologii i psychoterapii. Zawód psychologa to zawód zaufania publicznego. To zaufanie zostało naruszone nadużyciem popełnionym przez jednego z terapeutów. Jak zapobiegać podobnym sytuacjom? Wypowiadali się na ten temat przedstawiciele różnych środowisk i kierunków terapii, między innymi prof. Jerzy Brzeziński, Małgorzata Toeplitz-Winiewska, Małgorzata Ojrzyńska, Ewa Canert-Łąka, Olga Pilinow i Maciej Musiał, Zofia Milska-Wrzosińska i Jan Czesław Czabała. Mówili oni o zasadach etycznych w pracy psychologa i terapeuty, o standardach kształcenia psychologów i o jakości usług psychologicznych. Dyskusję zamykamy wypowiedzią Krzysztofa Jedlińskiego.

Metoda ustawień rodzinnych Berta Hellingera z jednej strony fascynuje i staje się coraz bardziej popularna, z drugiej zaś budzi zastrzeżenia, obawy i kontrowersje. Pisaliśmy o niej w „Charakterach” nr 5/2004 i nr 11/2004. Bert Hellinger (ur. 1925) przez 16 lat pracował jako misjonarz wśród Zulusów w Afryce Południowej. Studiował pedagogikę. Poprzez doświadczenia dynamiki grupowej, analizy relacji i hipnoterapii doszedł do własnej metody terapii, w której podstawową formą pracy jest „ustawienie rodziny”. W listopadzie ubiegłego roku Hellinger po raz kolejny prowadził warsztaty w Polsce, tym razem dla par - „Miłość szczęśliwa”.

Jak się różnimy? Czy Afrykańczycy są mniej inteligentni? O której godzinie można spotkać się w Paryżu? Czy omijanie prawa jest specyfiką polskiej kultury? Dlaczego IBM nie zezwolił na ujawnienie wyników badań nad kulturą organizacyjną tej firmy? Peter Smith jest profesorem psychologii University of Sussex. Doktorat obronił na Cambridge University. Był redaktorem „Journal of Cross-Cultural Psychology” i prezesem International Association for Cross-Cultural Psychology. Napisał wiele książek, m.in. „Social Psychology Across Cultures” i „Social Behaviour Across Cultures: Living and Working Together in a Changing World”. Jego zainteresowania badawcze koncentrują się wokół psychologii międzykulturowej i zachowań organizacyjnych. W listopadzie 2004 roku profesor Smith uczestniczył w konferencji „Od fresków skalnych do ścieżek myśli. Z psychologią o kulturze”, którą zorganizowało Koło Nauk Psychologicznych ANIMA działające na Uniwersytecie Gdańskim.

Kłamca to człowiek pozbawiony zasad. Bezwzględny manipulator. Ktoś, od kogo trzymamy się z daleka i z kim nie chcemy mieć nic wspólnego. Od kłamstwa odżegnujemy się. Potępiamy je u innych. Ale czy rzeczywiście jest tak, że mówienie prawdy i tylko prawdy to zasada, której trzymamy się w każdych okolicznościach? Czy w codziennych sytuacjach zawsze rozpoznajemy kłamstwo? Zbyt naiwnie wierzymy w uczciwość naszych rozmówców – uważa KATARZYNA SERAFIŃSKA-KLECZYK.

Znalezienie pracy jest zadaniem wymagającym wiele wysiłku. Jeżeli odpowiednio przygotujemy się do tych poszukiwań, unikniemy wielu błędów. Najważniejsze, by nie tracić nadziei. Z tą myślą rozpoczynamy cykl artykułów, w których omawiać będziemy kolejne etapy poszukiwania pracy. W tym numerze „Charakterów” piszemy o pierwszych krokach. W listopadzie przeczytacie tekst o listach motywacyjnych i o sztuce czytania ogłoszeń, w grudniu i styczniu o rozmowie z potencjalnym pracodawcą, w lutym o stażach i praktykach studenckich, a w marcu o wybieraniu kierunku studiów. Rozpoczynamy cykl tekstów dla osób poszukujących pracy. O pierwszych krokach pisze JOANNA HEIDTMAN.

Podstawowe informacje o możliwościach studiowania psychologiiza granicą opracowali PIOTR ŻAK i DOMINIK WŁUDYGA.

Nadszedł nowy rok akademicki. Świeżo upieczeni studenci zastanawiają się, jak znaleźć się w nowej roli, w nowym, specyficznym środowisku. Studiowanie to nie tylko uczęszczanie na zajęcia, zgłębianie lektur w bibliotekach i pisanie prac seminaryjnych. Być studentem oznacza obracać się w społeczności akademickiej złożonej z profesorów, adiunktów, asystentów, pracowników biblioteki, administracji i oczywiście koleżanek i kolegów. Co każdy student wiedzieć powinien.

Na fortepianie każdy może nauczyć się grać – twierdzi IZABELA KOWALSKA. Nie można męczyć dzieci gamami i pasażami. One tego nienawidzą. U mnie dzieci zawsze grają utwory przyjemne dla ucha i atrakcyjne. Izabela Kowalska od 60 lat uczy dzieci i młodzież gry na fortepianie. Jej matka, Kazimiera Thun-Salecka, była śpiewaczką i dyrektorem średniej szkoły muzycznej w Warszawie, a ojciec lekarzem. Stryjeczny brat ojca, Mieczysław Salecki, to słynny w latach międzywojennych tenor, występujący głównie za granicą. Izabela Kowalska dwa lata studiowała medycynę, potem kształciła się muzycznie u prof. Jacynowej. Pierwszych lekcji gry na fortepianie udzielała w Warszawie w czasie drugiej wojny światowej, na tajnych kompletach. Później uczyła w szkole muzycznej, w ogniskach muzycznych i prywatnie w Kielcach. Mieszka w Pruszkowie. Ma dwie córki i czworo wnucząt. Nadal pracuje.