Zadowolenie z życia, poczucie satysfakcji i sukcesu zawdzięczamy rodzicom. Oni mają największy wpływ na to, czy będziemy optymistami.
Dział: Artykuły - Spis treści
Uraz zalega w umyśle dziecka i – niczym zepsuta płyta przeskakująca zawsze w tym samym miejscu – aktywizuje się w sytuacjach podobnych do tej, która wywołała traumę. W efekcie dziecko nie może nauczyć się nowych sposobów zachowania i pojawia się u niego przymus powtarzania.
W psychoterapii znane jest paradoksalne zjawisko oporu: osoba, która pragnie zrozumieć swoje problemy, jednocześnie przeciwstawia się terapii i broni się przed uświadamianiem sobie myśli i uczuć.
Trzeba pytać, kto jest bardziej podatny na zło, w kim nienawiść znajduje dla siebie odpowiedni grunt. Wszak na pozór każdy może jej ulec. Zła się boimy, dlaczego nie mamy lęku przed toczącym społeczność rakiem nienawiści? - zastanawia się Barbara Skarga.
Dwóch panów polowało z psem na kaczki. Bez efektu. W końcu jeden mówi do drugiego: „Albo te kaczki za wysoko latają, albo my tego psa za nisko rzucamy”. Czy wiesz, ile struktur w twoim mózgu zadziałało, zanim rozśmieszył cię ten żart?
O medytacji w chrześcijaństwie, jej tradycji i współczesnych ośrodkach, w których uczy się takiej właśnie drogi do Boga, pisze JAN M. BEREZA OSB.
Każdego roku w Polsce sądy orzekają ponad czterdzieści tysięcy rozwodów. W rozbitych rodzinach wychowuje się ponad dwa miliony dzieci. Jakie skutki pozostawia rozwód rodziców w psychice dziecka i jak wpływa na jego dorosłe życie? Co łączy dorosłe osoby wywodzące się z rozbitych rodzin?
Ludzie pełni nadziei i przekonani, że ich życie ma cel i sens, że każde doświadczenie, nawet śmiertelna choroba, ma swoje znaczenie – żyją zdrowiej.
Ludzie, którzy doświadczyli bliskości śmierci, bardziej troszczą się o innych, mniej koncentrują się na wywieraniu odpowiedniego wrażenia, zwracają się w kierunku wartości duchowych.
Zazwyczaj uważamy siebie za ludzi uczciwych. Sprawia to jednak, że rozpamiętujemy swoje grzechy.Im bardziej uważasz się za uczciwego i moralnego, tym częściej przypominasz sobie swoje winy. I dręczysz się.
Duchowość odnosi się do sposobu naszego zamieszkiwania we wszechświecie. Można doświadczać siebie jako ziarnka piasku na pustyni lub jako fali ogromnego oceanu.
W poznawaniu siebie rzadko jesteśmy naukowcami bezstronnie gromadzącymi informacje. Częściej bywamy politykami, którzy sprawdzają, jakie wrażenie wywierają na ludziach. Bywamy też negocjatorami dążącymi do zgodności różnych danych na swój temat. Najczęściej jesteśmy egoistami - bardziej niż na prawdzie o sobie zależy nam na zachwytach.