Czas treningu to nie tylko szkolenie. To także wspólne posiłki i spotkania, które budują poczucie wspólnoty celów, pobudzają do współpracy, tworzą dobrą atmosferę.

Każdej nauce towarzyszą przeróżne mity, przesądy i przekonania. Trudno jednak znaleźć taką, która dorównywałaby pod tym względem psychologii. Chcemy chociaż niektóre z tych ciągle żywych mitów i przekonań zdemaskować. Dlatego postanowiliśmy rozpocząć cykl artykułów, który będzie temu poświęcony (zaczynamy od snów).

Dlaczego ludzie grają na loteriach? Odpowiedź jest prosta: żeby wygrać. Tymczasem zazwyczaj przegrywają i... grają dalej. Zatem: kto ma szczególne upodobanie do gier losowych?

Pięcioletnie dziecko uważa, że gdy zamknie usta, to przestaje myśleć, a słońce pozbawione swej nazwy przestaje być słońcem. Musi minąć kolejne pięć lat, żeby zaczęło myśleć inaczej.

Nie tylko ja doceniam wagę czynników biologicznych. Wszyscy znaczący badacze osobowości – nie wyłączając zwolenników „Wielkiej Piątki” - nie wątpią, że główne cechy osobowości są w znacznym stopniu kształtowane genetycznie - twierdzi Marvin Zuckerman.

Większość z nas ma przekonanie, że powinniśmy być jedną zintegrowaną osobowością. Tymczasem wszyscy mamy w swoim wnętrzu wiele różnych pod-osobowości. Każda z nich jest bardzo specyficzna, ma swoje własne potrzeby, pragnienia, poglądy i opinie.

Holenderskiego psychologa Willema Wagenaara spotkałem po raz pierwszy w latach siedemdziesiątychna konferencji poświęconej podejmowaniu decyzji. Wygłosił na niej referat dotyczący wyboru strategii w prostych grach typu „orzeł i reszka”. Wystąpienie mnie rozczarowało. Było trudne i nudne.

Smutek jest jednym z uczuć i każdemu z nas w jakimś okresie życia towarzyszy – szczególnie wtedy, gdy wokół nas i w nas samych dzieje się coś, z czym trudno się zgodzić. W depresji jest on jak rzeka, która występuje z naturalnych brzegów i zalewa całą psychikę.

Szkoły i więzienia to jedyne na świecie miejsca, gdzie czas jest ważniejszy niż proces, jaki się ma dokonać - twierdzi John Bradshaw, amerykański psychoterapeuta. I trudno jest nie przyznać mu chociaż trochę racji.

Ludzie często zmieniają brzmienie głosu, sposób wysławiania się i gestykulacji. Tym zmianom w zachowaniach towarzyszą zmiany uczuć. Funkcjonujemy uruchamiając naprzemiennie pewne „komplety” zachowań powiązane z odpowiadającymi im stanami wewnętrznymi. Taki określony zestaw wzorów zachowania odpowiadający określonemu stanowi psychiki nazywamy stanem ego.

Martin Seligman z uniwersytetu w Pensylwanii wykazał, że optymizm sprzyja poczuciu kontroli sytuacji, pesymizm - poczuciu bezradności. Obydwa te odczucia mają głębokie zabarwienie emocjonalne, a poprzez mechanizmy psychosomatyczne - wpływ na stan zdrowia.

Konformista w języku potocznym to człowiek „bez kręgosłupa”, własnego zdania, który dla pewnych korzyści podporządkowuje się okolicznościom i władzy. Konformizm (z łac. conformo - nadaję kształt) oznacza, w ujęciu psychologicznym, postępowanie zgodne z ogólnymi wzorcami zachowań społecznych.