Scenariusz lekcji dla klas licealnych; autor: Adam Zemełka
Kategoria: Artykuł
Wytrwałość, zaangażowanie, pasja – bez nich trudno sobie wyobrazić dobre, mocne relacje między uczniami i nauczycielami. A bez takich relacji nie może być mowy o rozbudzaniu twórczego myślenia.
Dlaczego dzieci często nie mają ochoty na przyswajanie pewnych treści? Co zrobić, żeby chciały się uczyć, żeby nauka nie kojarzyła im się z czymś nieprzyjemnym?
II Ogólnopolska Konferencja Naukowa z cyklu „Psychologia w Szkole”: Dziecko 6-letnie w szkole: wyzwanie dla dziecka, rodziny i szkoły. Odbędzie się ona 28 marca 2014 roku w Centrum Kongresowym Targów Kielce.
Dla niezakłóconego rozwoju duchowości potrzebujemy wiedzy o tym, jacy jesteśmy, o naszych zaletach i o tym, co w nas ciemne i ułomne. Gdy poznamy swoje niedoskonałości, łatwiej nam będzie podejmować próby uzdrowienia, niż wtedy, gdy uparcie im zaprzeczamy.
Ucząc dzieci i młodzież obserwowania emocji oraz myśli, uczymy zdrowego dystansu do nich. Pokazujemy im, że świat emocji i świat myśli zmieniają się, przychodzą i odchodzą, przygotowujemy ich na akceptację tego faktu.
Najtrudniejszy okres dla dzieci, które przeżyły traumę, przypada na czwartą klasę szkoły podstawowej. To moment przełomowy – na powierzchnię wychodzą wszystkie, dotychczas skrzętnie ukryte, luki rozwojowe, lęki i nieszczęścia.
Młodzi ludzie lekceważą drugie śniadania, ostatnie posiłki jedzą bardzo późno, warzywa i owoce traktują niemal jak osobistych wrogów. Efekt? Co dziesiąte polskie dziecko ma wyraźną nadwagę. Konieczna jest długa, cierpliwa i przemyślana edukacja już od przedszkola.
Rodzicom trudno podjąć decyzję o tym, gdzie posłać sześciolatka: do przedszkola czy szkoły. Kiedy jednak ją podejmą, uważają, że dokonali wyboru najlepszego z możliwych.
Chłopcy często uważają swoje sukcesy za wynik własnych zdolności, natomiast niepowodzenia zazwyczaj przypisują brakowi szczęścia. Dziewczęta wiążą swoje sukcesy z wysiłkiem lub szczęściem, zaś porażki uznają za wynik mniejszych zdolności. Dlaczego?
Samorządność daje uczniom szansę na sprawdzenie własnych kompetencji i umiejętności. Oczywiście bywa, że uczeń „aktywista” spotyka się z krytyką za podjęcie błędnej decyzji. Jednak takie sytuacje stwarzają mu możliwość zrozumienia, na czym polega odpowiedzialność za podejmowane decyzje.
Jak opowiadać dzieciom o ich rówieśnikach, którzy wcale nie tak dawno umierali z powodu chorób, przepracowania, wycieńczenia, skatowani, oszukani, skrzywdzeni przez dorosłych? Posługiwać się metaforami czy tylko suchymi faktami? Ile opowiedzieć, a ile przemilczeć?