Jednym z ważniejszych zadań naszego projektu jest pokazanie, że wiedza nie tylko czyni mądrzejszym. Uczymy młodych ludzi, jak wykorzystywać ją dla dobra swojego i innych – prof. Philip Zimbardo opowiada o Heroic Imagination Project, niezwykłym programie edukacyjnym.
Kategoria: Artykuł
Stres odbija się nie tylko na zdrowiu fizycznym, ale i na psychice. W szkole nie oszczędza ani nauczycieli, ani uczniów. Czy można jakoś sobie z nim radzić? Wyjątkowo skuteczną metodą jest trening autogenny.
Medytacja może przyczynić się do odrodzenia tego, co tradycyjna kultura pedagogiczna stłumiła w ludziach: umiejętności kochania siebie takimi, jacy jesteśmy. Jeśli zaakceptuję siebie, zaakceptuję również drogi życiowe moich uczniów. Będę ich wspierał, a nie wywierał wpływ, kochał, a nie krzywdził.
Istnieje coś, co można nazwać naddiagnozowalnością dysleksji. Wynika ona z niezrozumienia, czym dysleksja jest. A zła diagnoza to jednocześnie niewłaściwa terapia. Czym zatem jest to niezwykłe zaburzenie?
Milczenie bywa przejawem lojalności wobec szkoły lub grupy. Wtedy często stoi za nim przekonanie, że „nie kala się własnego gniazda”. Bywa ono silniejsze od poczucia moralności, słuszności czy sprawiedliwości.
Pamiętamy rzeczy wybiórczo, o niewygodnych faktach zapominamy. Mamy skłonność do przypisywania sobie chwały za sukces i uchylania się od odpowiedzialności za porażkę. Wszystko w obronie wewnętrznego tyrana – poczucia własnej wartości.
Nieprzemyślane oceny, automatyczne reakcje, lęk przed ośmieszeniem, niechęć do wychodzenia przed szereg – wszystko to przeszkadza nam być codziennymi bohaterami. A przecież możemy uwolnić się z pozornie zaklętego kręgu automatyzmów i nawyków.
Młodzi ludzie nie potrafią szukać pomocy u specjalistów i lekarzy. Na własną rękę zbierają informacje o seksie, chorobach, zagrożeniach. W internecie dzieci odpowiadają dzieciom na pytania dotyczące zdrowia czy sytuacji kryzysowych, jak ciąża.
Zdarza się, że uczniowie z zaburzoną koncentracją uznawani są za „zdolnych leni” lub buntowników, celowo ignorujących polecenia. A przecież oni nie są winni...
Chcemy, żeby nasze dzieci wyrosły na ludzi pewnych siebie i mających poczucie własnej wartości. Mamy jednak skłonność do traktowania ich, jak wiernych kopii nas samych i często nie dostrzegamy, że są odrębnymi indywidualnościami.
Efekty stosowania w szkołach treningów uważności przerastają oczekiwania. Uczniowie znacznie rzadziej wagarują, są spokojniejsi i zdrowsi. Mniej też się boją, mają większą świadomość własnych emocji i potrzeb, łatwiej je wyrażają. Lepiej śpią i są bardziej prospołeczni.
Gry fabularne są dobrym sposobem na to, aby zachęcać dzieci do niekonwencjonalnego myślenia, analizowania faktów, łączenia ich w sensowne całości.