Autor: Wydawnictwo Sensus

Możemy mieć dobre wyniki badań, fajną pracę, dobry związek, pełny kalendarz i nadal czuć, że gdzieś po drodze zniknęliśmy. Zmęczenie tłumaczymy gorszym tygodniem, bezsenność i napięcie szczęki stresem lub „trudnym okresem”. Tyle że trudny okres potrafi trwać latami. Żyjemy szybko i w ciągłej gotowości, jakby nasze ciało nie miało własnych granic. Tymczasem ono doskonale zna warunki, w jakich funkcjonujemy.

Izabela Raczkowska, nauczycielka jogi i medytacji, autorka książek, przekonuje, że czasem największą zmianą nie jest zrobienie czegoś jeszcze, lecz zatrzymanie się i sprawdzenie, czy życie, które tak sprawnie prowadzimy, wciąż jest naszym życiem

Zaciskamy szczękę, marszczymy czoło, unosimy barki, wstrzymujemy oddech. Często nawet nie wiemy, że żyjemy w stanie ciągłego napięcia, dopóki nie zaczyna ono być widoczne na twarzy. Czy stres i niewyrażone emocje rzeczywiście mogą zostawiać na niej swój ślad? I co mówią o naszym sposobie życia napięta szyja, zaciśnięta szczęka czy barki?

W rozmowie z Karoliną Mazgaj, znaną w sieci jako @mazgajevska, przyglądamy się twarzy nie tylko jako części ciała, o którą chcemy zadbać, lecz także jako przestrzeni, w której spotykają się emocje, stres, codzienne nawyki i sposób, w jaki funkcjonujemy. Rozmawiamy też o tym, czym jest powięź, jak napięcia w jednej części ciała mogą wpływać na inne i dlaczego tak trudno nam naprawdę odpocząć. A także o starzeniu się i presji młodego wyglądu, której ulega większość z nas.

Dlaczego nie mogę znaleźć miłości, czemu moje związki się rozpadają, czy to jest toksyczna relacja – często stawiamy sobie takie pytania, nawet jeśli jesteśmy po terapii, czytamy książki psychologiczne, słuchamy rozwojowych podcastów. Agnieszka Kozak i Zbigniew Rećko, autorzy książki „Uwięzieni w grach relacyjnych. Jak wygrać bliskość” (wyd. Sensus), przekonują, że problem rzadko leży w braku wiedzy czy „złych” wyborach, a zwykle w nieświadomych schematach, które wciąż odtwarzamy.

Tłumaczą również, dlaczego sama komunikacja nie wystarczy, skąd się bierze samotność w związku i co sprawia, że zamiast bliskości wybieramy znajome, choć raniące mechanizmy. To rozmowa, która podważa wygodne etykiety i zmusza do spojrzenia na relacje z mniej oczywistej strony.

Wciąż trafiasz na podobnego typu partnerów, boisz się bliskości albo masz problemy z mówieniem „nie”? A może ciągle bierzesz winę na siebie? To nie przypadek – przekonuje doświadczona psychoterapeutka Anna Paluszak w książce „Suma wszystkich strat. Jak ukształtowało Cię dzieciństwo”. Twoje reakcje mogą być mapą przetrwania, stworzoną w dzieciństwie, gdy trzeba było radzić sobie z samotnością, napięciem albo brakiem uwagi rodziców.

Dziś te same mechanizmy, zamiast nas chronić, ranią. Skąd się biorą style charakteru? Dlaczego ciało pamięta więcej, niż myślimy? I co zrobić, by przestać żyć według dawnych scenariuszy? Na te i inne pytania odpowiada Anna Paluszak w rozmowie z „Charakterami”.

Trudności ze zbudowaniem bliskości w związkach zwykle mają początek w dzieciństwie, w domu rodzinnym i nienazywanych wtedy emocjach. W rozmowie z Charakterami Alka Adamowicz, psycholożka i autorka książki „Bliskość”, opowiada o niewidzialnych scenariuszach relacyjnych, które zapisują się w nas, zanim jeszcze nauczymy się je rozpoznawać. Mówi o stylach przywiązania, lęku przed porzuceniem i utratą siebie czy miłości mylonej z kontrolą.

To również wywiad o tym, jak ciało reaguje na emocjonalną samotność, dlaczego intensywność bywa fałszywą obietnicą bliskości i w jaki sposób relacja z samą sobą staje się warunkiem każdej dojrzałej więzi. Zapraszamy do lektury!

W swojej najnowszej książce, zatytułowanej Bliskość, pokazuje Pani, że brak bliskości emocjonalnej wcale nie zaczyna się w związkach, a w dzieciństwie. W jaki sposób nasze pierwsze relacje wpływają na to, jak potem budujemy więzi?

Psycholożka Monika Kotlarek w swojej najnowszej, wyjątkowo osobistej książce „Dorosłość z ADHD, czyli między chaosem a kreatywnością” pokazuje, jak wygląda codzienność osób, które przez lata żyły z niezrozumianymi objawami, maskowaniem i poczuciem „niedopasowania”. W rozmowie z „Charakterami” opowiada o problemach, z jakimi się zmagała, zjawisku ADHD burnout, błędach interocepcji i o tym, dlaczego dopiero właściwa diagnoza pozwala połączyć kropki: odzyskać spokój, sprawczość i szansę na współpracę z własnym mózgiem.