Dołącz do czytelników
Brak wyników

Poradnik pozytywnego myślenia na czas wyzwań

23 września 2021

NR 10 (Październik 2021)

Czuję, że na Ciebie nie zasługuję…

0 22

Każdy człowiek jest pełnowartościowy i nie ma potrzeby, aby udowadniać innym ludziom swojej wartości czy atrakcyjności. Niektóre osoby mają jednak zakorzenione silne przekonanie, że muszą zasłużyć na miłość drugiej osoby. Skąd się bierze i jak się go pozbyć?

Pewna kobieta przez lata terapii bardzo silnie skupiała się na partnerze. Cały swój wysiłek wkładała w to, aby związek był udany i aby udowodnić partnerowi, że warto utrzymywać ich relację. Niestety, jej działania, choć podyktowane dobrymi intencjami, powodowały coraz większe napięcie. Na nic zdawały się wszelkie porady. Znajomy mężczyzna opowiadał natomiast, że jego ojciec z całą swoją mocą podkreślał, że dopóki nie zrobi czegoś dobrze, czyli tak, jak on tego oczekuje, to nie może liczyć na jego aprobatę. 

Osób, które doświadczają poczucia przygnębienia z powodu niepowodzeń w relacjach, niezauważania, niedoceniania, ignorowania oraz czują potrzebę udowadniania innym, że są „coś” warte, jest więcej. Udowadnianie swojej wartości często przejawia się poprzez perfekcjonizm, chęć bycia najlepszym w pracy, głębokie stany depresyjne, gdy nadchodzi poczucie osamotnienia. Wszystkie działania są skupione na tym, by zasłużyć na uwagę i miłość.     

Dlaczego uważamy, że na miłość musimy zasłużyć?

Załóżmy, że dziecko pobrudzi się podczas jedzenia albo nie wyrecytuje wierszyka podczas rodzinnej uroczystości. Jego rodzice denerwują się, karcą je i są niezadowoleni, sugerując, że dziecko nie spełnia ich oczekiwań. Są nim rozczarowani i okazują dezaprobatę. Dziecko uczy się wtedy, że przytulenie czy uśmiech mamy lub taty zależy od tego, czy potrafi sprostać zadaniu. Przechodząc przez kolejne etapy rozwoju emocjonalnego, umysłowego, wykształca schematy radzenia sobie z emocjami.

POLECAMY

Niestety, wielu rodziców, nauczycieli czy też bliskich, którzy mają istotny wpływ na rozwój małego człowieka, nie potrafi przekazać wiedzy o uczuciach. Tym samym zaburzona komunikacja między rodzicem a dzieckiem oraz zachowania rodziców mogą sprawić, że dziecko przekonuje się, że musi zasługiwać na miłość. 

To poczucie może wywoływać w dorosłości negatywne konsekwencje i powodować problemy w życiu osobistym, zawodowym czy też partnerskim. Na gruncie tego przekonania bardzo łatwo o zbudowanie nieadekwatnych mechanizmów obronnych, mających na celu uzupełnianie pustki związanej ze świadomością niedopasowania do społeczeństwa czy radzenie sobie z poczuciem osamotnienia i niedocenienia. 

Nie można jednak zapominać, że każdy człowiek jest pełnowartościowy i nie ma potrzeby, aby udowadniać innym ludziom swojej wartości czy atrakcyjności. Nie mają znaczenia przygody, jakie przeżyjemy, czy wyzwania i trudności, z jakimi się mierzymy. Godność i miłość należy się od urodzenia. Warto je odkrywać osobiście. Od tego założenia należy zacząć pracę nad przekonaniem, że na miłość trzeba zasłużyć.

Dwa sposoby realizacji poczucia zasługiwania na miłość

Przekonanie o zasługiwaniu na miłość objawia się najczęściej na dwa sposoby: waleczny i depresyjny. 

Walecznemu towarzyszy najczęściej krzyk, pretensje lub oskarżenia wobec działań partnera. Przykładem może być sytuacja, w której osoba domaga się od partnera konkretnych działań (np. otrzymania kwiatów) mających pokazać, że zasłużyła na miłość. Brak takiego docenienia budzi niepokój i bywa zarzewiem kłótni. Osoby walczące o miłość w bardzo nachalny sposób potrafią domagać się pewnych uczynków czy słów, a nie otrzymawszy ich, krytykują drugą stronę. Odwrotnie dzieje się, gdy mamy osoby ukierunkowane depresyjnie. Zamiast: „Nigdy nie podarowałeś mi kwiatów”, usłyszymy np.: „Ty mnie nie kochasz, prawda?”. 

Sposoby wyrażania przekonań o zasługiwaniu na miłość mogą być bardzo różne, ale warto mieć na uwadze dwa główne, o których wspomniałem. Jedna osoba będzie domagać się miłości w sposób nachalny, a druga przyjmie postawę bierną i deprecjonującą samego siebie. Bywa też, że jednocześnie w różnych obszarach życia mogą pojawiać się dwa bieguny tego poczucia, czego przykładem może być jedna z moich klientek. W pracy robiła wszystko, żeby pracodawca ją docenił. Nie była nawet w stanie pójść na zwolnienie lekarskie, gdy jej zdrowie tego wymagało. Już sam fakt takiego zalecenia wywoływał w niej głębokie poczucie zagrożenia. Z drugiej zaś strony wobec partnera często bywała kontrolująca.

Czym jest sfrustrowana potrzeba?

Frustracja związana z poczuciem, że trzeba zasługiwać na miłość i nieświadome poszukiwanie sposobu na udowadnianie komuś swojej wartości powodują wewnętrzne rozdarcie. Jest ono dość silnie odczuwane przez osoby, które uważają, że wciąż muszą udowadniać, że są „coś” warte. Tutaj właśnie jest klucz do lepszego zrozumienia tematu przekonania o konieczności zasługiwania na miłość. 

Sfrustrowaną potrzebą nazywa się takie uczucie, które sprawia, że dana osoba ma poczucie, że musi coś zrobić, żeby ktoś ją docenił albo okazał jej to, czego ona potrzebuje. Często objawia się to poprzez manipulację, nachalność, niebezpośredniość w komunikacji. Z powodu tej potrzeby jedni będą ryzykować życiem, aby dostać odrobinę uwagi, a inni będą się złościć. Rozluźnienie tej potrzeby zaczyna się od identyfikacji uczuć. I tutaj rozpoczyna się początek drogi do zmiany sposobu myślenia na bardziej pozytywny.

Warto, abyśmy pamiętali, że to nie inni ludzie nadają nam wartość. Na miłość zasługuje się z samego faktu istnienia. 

Co zrobić, aby pozbyć się przekonania o tym, że trzeba zasłużyć na miłość? 

W swojej pracy opracowałem pewne kryteria, wskazówki, po których prowadzę swoich klientów, aby mieli szansę rozwijać poczucie bycia kochaną osobą samą w sobie i przestać myśleć w kategoriach konieczności udowadniania, że jednak na coś zasługują. Pomocne w tym mogą być strategie, których wykonanie krok po kroku, pozwoli zbliżyć się do założonego celu.

1. Relaksacja
Relaksacja jest bazą do rozpoczęcia procesu identyfikacji sfrustrowanych potrzeb, w omawianym przypadku – poczucia zasługiwania na miłość. Relaksacja jest jak podkładka pod gorącą szklankę kawy, gdy stawia się ją na stole. Jest niejako fundamentem pod budowę domu. Dopiero w kolejnym etapie można myśleć o projektowaniu dalszego życia. Każdy projekt rodzi się w twórczości, a twórczość jest możliwa w czystym umyśle, który nie jest zajęty intensywnymi uczuciami. Dzieje się tak, ponieważ bardzo silne i nieuświadomione emocje zakłócają dobrostan psychiczny. Dlatego zalecam dbać o relaksację, żeby zbudować fundament pod pozytywne myślenie. 

W...

Ten artykuł dostępny jest tylko dla Prenumeratorów.

Sprawdź, co zyskasz, kupując prenumeratę.

Zobacz więcej

Przypisy