Dołącz do czytelników
Brak wyników

Wstęp

4 listopada 2015

URODZENI POD SZCZĘŚLIWĄ GWIAZDĄ

216

Od tysiącleci Wenus utożsamiano z miłością, Marsa z odwagą i agresją. Fakt, że pewien władca toczył więcej wojen niż inni, wyjaśniano tak: gdy się rodził, Mars znajdował się blisko punktu górowania na niebie. Gdy dziś stosujemy tę symbolikę, odwołujemy się do doświadczeń trzech tysięcy lat - dowodzi MAREK WOSZCZEK.

Słynny astronom William Herschel, odkrywca Urana, żywił pogardę dla astrologii. Pragnął nawiązać rozmowę z sir Isaakiem Newtonem, ponieważ miał nadzieję, że ów uczony, jako fizyk i matematyk, zgodzi się z jego opinią. Usłyszał jednak: „Nie mam ochoty rozmawiać z panem, bo widzi pan, ja ten przedmiot przestudiowałem, a pan nie". Oto paradoks! Wielkie umysły rozważały sens astrologii, podczas gdy inni z miejsca ją dyskredytowali. A ona sama przetrwała trzy tysiące lat. Intuicja zawsze podpowiadała ludziom, że zjawiska zachodzące na sferze nieba mają związek z życiem człowieka. Najczęściej wyrażali to w mitach. W ubiegłym stuleciu naukowcy podjęli niewiele prób uporania się z problemem relacji między człowiekiem a środowiskiem kosmicznym. Znalezione korelacje statystyczne były mało interesujące dla astrologii psychologicznej, ponieważ dotyczyły zjawisk biologicznych i chemicznych (szybkość reakcji w laboratoriach, przemiana materii w organizmach, epidemie, wpływ na gruczoły wydzielnicze, liczbę porodów i zgonów, nasilenie objawów chorobowych, np. układu krążenia czy ataków padaczki). Przed laty dziennikarka „Przekroju" zapytała polskiego astrologa i jasnowidza, nieżyjącego już Leszka Szu-mana, czy można wierzyć w „takie" rzeczy, on zaś z właściwą sobie ironią odparł: Wierzyć można w życie pozagrobowe, a na astrologii trzeba się znać".

Niebieski zwierzyniec


Astrologia ma astronomiczne podstawy. Odwzorowuje się położenia wybranych ciał i abstrakcyjnych punktów na sferze niebieskiej. To odwzorowanie, obliczane dla precyzyjnego czasu i miejsca na Ziemi, nazywamy kosmogramem astrologicznym, podstawą którego jest Zodiak opierający się na rocznym ruchu naszej planety wokół Słońca.

W czasach przed Ptolemeuszem poszczególne odcinki ekliptyki pokrywały się z określonymi gwiazdozbiorami, od których otrzymały swe nazwy - tak właśnie narodził się Zwierzyniec Niebieski, czyli wspomniany Zodiak. Jego fundamentem jest roczny ruch Słońca wraz z momentami równonocy i przesileń. Astrologia zachodnia jest astrologią solarną, akcentuje relację Ziemi i Słońca. W dwunastu fazach Zodiaku i w ich symbolice zamknięta została wiedza o procesach przyrody i życiu człowieka. Gdy dziś stosujemy tę symbolikę, odwołujemy się do doświadczeń zdobywanych przez trzy tysiące lat. Od
wielu tysięcy lat uważnie obserwowano ruchy nieba i jego „wędrowców", czyli planet. Ponieważ poruszały się one w wąskim pasie na sferze niebieskiej, wzdłuż ekliptyki, uczeni zaczęli określać położenie planet w obrębie pasa Zodiaku. Obliczenie pozycji każdej z planet w konkretnym momencie (np. w momencie narodzin człowieka) jest podstawą konstrukcji kosmogramu, którą następnie uzupełnia się o wyznaczenie tzw. sektorów oraz aspektów między wszystkimi planetami i istotnymi punktami. We współczesnej   kosmobiologii  oblicza  się kosmogram urodzeniowy człowieka (obliczony na moment pierwszego oddechu dziecka lub przecięcia pępowiny), na podstawie którego mówimy jedynie, kim człowiek mógłby być, nic natomiast nie wiemy o   tym,   kim   jest   aktualnie.   Moment uchwycony przez kosmogram jest bowiem konsekwencją rytmów, które poprzedzały tę konkretną fazę, a jednocześnie wszystkie cykle dalej rozwijają się i wchodzą w relacje z kosmogramem urodzeniowym. Można śledzić zdarzenia z okresu przed narodzinami - w czasie ciąży, a nawet jeszcze wcześniejsze - z życia rodziny, co umożliwia opis osobowości nigdy go nie spotkaliśmy i nie znamy niczego poza jego danymi urodzeniowymi i płcią. Dodatkowo analizuje się relacje między kosmogramem danej osoby a ko-smogramami innych ludzi, np. najbliższej rodziny, przyjaciół, partnera. Uzyskujemy w ten sposób pełny obraz wewnętrznych uwarunkowań osobowości człowieka, zdarzeń z jego życia oraz wpływów, jakie wywarło na niego jego otoczenie.

Planety i potrzeby

U podstaw astrologii leży przekonanie o tym, iż cykle przyrody są ściśle sprzęgnięte z procesami zachodzącymi w człowieku. W pracach na temat symbolicznych związków planet i zjawisk psychicznych (np. Wenus - miłość, sympatia, harmonia; Mars - odwaga, siła, agresja; Jowisz - mądrość, rozwój, wiara) mówi się zwykle o „przypisywaniu" (np. „Starożytni Babilończycy przypisali Marsowi wpływ na męstwo."), jakby autorzy tych prac chcieli podkreślić, że ludzie stworzyli sobie mitologię, aby wyjaśnić pewne zjawiska (np. jeden z władców toczył więcej wojen niż inni, bo gdy się rodził, Mars znajdował się blisko punktu górowania na niebie). C. G. Jung twierdził, że „wszystkie te cykle nigdy nie stałyby się dla człowieka tak ważne, gdyby nie   odpowiadały   ściśle kluczowym procesom zachodzącym w jego psychice".

Gdy  mamy  wykreślony kosmogram     urodzeniowy, rozpoczynamy   jego   analizę i interpretację. Nie ma to nic wspólnego z astrologią gazetową (żaden kosmobiolog nigdy nie napisałby miesięcznego horoskopu dla Baranów czy Byków!). W szczegółowej interpretacji kosmogramu wykorzystuje się bowiem spójną symbolikę planet, faz Zodiaku, sektorów i charakter występujących w nim aspektów. Następnie nakłada się na to wiedzę zdobytą dzięki przeanalizowaniu ważniejszych cykli (tranzytów) i ich kombinacji w życiu człowieka oraz kosmogramy jego najbliższych, które pozwalają rozpoznać charakter wpływu rodziców, rodzeństwa czy partnera na jego osobowość.

Najpierw analizujemy kosmogram indywidualny. Badamy kolejno położenie planet w fazach Zodiaku, w sektorach i wzajemne powiązania (czyli aspekty) pomiędzy nimi. Planety reprezentują pewne fundamentalne, wspólne wszystkim ludziom potrzeby, Zodiak opisuje sposoby ich zaspokajania, czyli pewne typowe, niedające się do siebie zredukować ludzkie zachowania, a sektory wskazują na specyficzne sfery życia i sytuacje, w których owe potrzeby mogą być realizowane. Aspekty natomiast opisują wzajemne powiązania popędów, motywacji i wzorów zachowań, czyli dynamikę osobowości: to, czy u człowieka są one w silnym konflikcie i wzajemnie się wykluczają, czy wręcz przeciwnie - wspierają się i uzupełniają, umożliwiając mu spontaniczny rozwój bez wysiłku. Tak oto wyłania się wizerunek konkretnej, niepowtarzalnej osoby, z jej zdolnościami i możliwościami, ale również z jej troskami i problemami, które tkwią już w potencjale urodzeniowym.

Raki są domatorami

Analiza kosmogramu umożliwia uzyskanie dwóch typów ocen: diagnostycznych i rozwojowych. Pierwsze są często dostępne nawet przy pobieżnym spojrzeniu na kosmogram. Uwzględniając wówczas ogólne rozłożenie planet w sektorach i pogrupowanych fazach Zodiaku, a także specyficzne, określone ich relacje i bieg, można rozpoznać podstawowe cechy osobowości i temperamentu, np. introwertyzm czy ekstrawertyzm danej osoby, umiejscowienie jej poczucia kontroli, poziom neurotyczności i samooceny, jej typ reaktywności i pobudliwość, stosunek do norm społecznych, jej pragmatyzm lub pryncypializm.
Oceny rozwojowe wymagają natomiast wprowadzenia wymiaru czasowego - zarówno przeszłości, jak i przyszłości. Konieczna jest tutaj szczegółowa analiza cykli planet splatających się w unikalny sposób u każdego człowieka, z których trzeba odkodować jego biografię, konkretne wydarzenia z życia, główne problemy i obawy, nierozwiązane konflikty z przeszłości oraz nadzieje i marzenia.

Osoby, które urodziły się w dniu, kiedy Księżyc przechodził przez fazę Wagi, a Wenus znajdowała się w tym czasie w fazie Strzelca, zawsze będą wykazywały silne pragnienie harmonijnego układania swoich związków z innymi, pragnienie szczerości, spontanicznej wymiany uczuć i unikania konfliktów. Wszystko jednak zależy od reszty kosmogramu, bowiem wystarczy na przykład nieharmo-nijność aspektów pozostałych planet do Księżyca, by wyraźnie zmienić charakter sytuacji. Nie wolno interpretować pojedynczych elementów kosmogramu w oderwaniu od innych jego elementów (dlatego nikt nigdy nie napisze dobrego podręcznika kosmobiologii!). Mimo to często posługujemy się obiegowymi informacjami o „znakach Zodiaku" (np. „Raki są domatorami, zawsze mają mnóstwo obaw i lubią spokój." albo „Koziorożce są ambitne i sumienne, ale to sztywniaki.") i dostrzegamy ich zastanawiającą trafność, chociaż dotyczą one tylko położenia Słońca w chwili narodzin człowieka (jeśli ktoś mówi, że jest Rakiem, to znaczy, że Słońce znajdowało się wtedy na ekliptyce w fazie Raka). Być może cechy te są dlatego tak wyraźne, bo w owej fazie Raka znajdowało się nie tylko Słońce, ale również na przykład Ascendent czy Mars. Pozostałe planety zajmowały swe pozycje wszakże w zupełnie innych rejonach Zodiaku i połączone były ze sobą siecią unikalnych powiązań - i między innymi to właśnie jest źródłem bogactwa osobowości.

Pewne zależności są uchwytne nawet za pomocą tak nieodpowiedniego narzędzia, jak statystyka. Słynny  francuski  statystyk  Michel  Gau-ąuelin (1928-1991) prowadził od lat 50. badania na ogromną skalę, które  wielokrotnie potwierdzono. Wielotomowe wyniki owych badań wykazują, zgodnie z przewidywaniami   astrologicznymi, korelacje między położeniem planet w strefach tzw. „wysokiej aktywności" w chwili porodu a cechami osobowości i osiągnięciem sukcesu zawodowego. Gauąuelin stwierdził na przykład zależność między położeniem Marsa blisko punktu górowania a takimi cechami osobowości, jak energiczność, upór, odporność, zaradność, silna wola czy śmiałość albo sukces w sferze sportowej, wojskowej czy w biznesie. Badaniami francuskiego statystyka interesował się Hans J. Eysenck, jeden z najwybitniejszych psychologów, i jego żona - Sybil. Wykorzystując dane zgromadzone przez Gauąu-elina, badali kluczowe pozycje planet oraz ich wpływ na wymiar introwersji i ekstrawersji. Wyniki potwierdzające te związki opublikowali pod koniec lat 70. na łamach „British Journal of Social and Clinical Psychology". Słynny jest również artykuł H. J. Eysencka, J. Mayo i O. Whi-te'a opublikowany w „Journal of Social Psychology", podający korelacje o różnej sile między introwersją i ekstrawersją a położeniem Słońca w fazie Zodiaku w chwili narodzin.

Pod cofającym się Saturnem

Eksperymenty z udziałem samych astrologów prowadził amerykański psycholog Vernon Clark, a wcześniej, w Niemczech, prof. Hans Bender, który wykładał psychologię na uniwersytecie we Freiburgu. Polegały one na kojarzeniu przez astro-logó w poddawanych testom zestawów kosmo-gramów i opisów osób (osobowość, wydarzenia z życia, zawód, choroby psychiczne itp.), albo też na porównywaniu diagnoz astrologów z danymi uzyskanymi w kwestionariuszach psychologicznych. Grupą kontrolną byli psychologowie, którzy nie znali astrologii, więc kojarzyli kosmogramy i opisy „na chybił trafił". Okazało się, że wyniki astrologów przewyższały możliwości przypadkowych trafień.

Załóżmy, że dysponujemy przypadkiem osoby, której narodziny miały miejsce w chwili, gdy Księżyc w Raku tuż przed swoim zachodem tworzył ścisły kąt 90 stopni (czyli kwadraturę) względem poruszającego się pozornie ruchem wstecznym Saturna, znajdującego się na początku fazy Wagi i nieco na wschód od punktu górowania. Znając podstawową symbolikę astrologiczną (np. Saturn symbolizuje autorytet, władzę, porządek, hamulce i restrykcje, a Księżyc emocje, potrzebę bliskości, przynależności i wrażliwość) i nie wiedząc nic o tej osobie, możemy od razu wnioskować, że będzie ją cechować silne przytłoczenie autorytetem rodzicielskim (potem również każdym innym), kłopoty w nawiązywaniu kontaktów /. ludźmi spowodowane silnymi obawami, postawa permisywizmu i bierności, poczucie niskiej wartości, nieśmiałość i usuwanie się w cień. Jeśli znamy kosmogramy rodziców tej osoby, możemy powiedzieć, które z nich dominowało i stosowało wobec niej silniejsze restrykcje. Osoba ta będzie odczuwała silną potrzebę nawiązywania głębokich relacji z ludźmi, ale kilkakrotnie zostanie pokrzywdzona i potraktowana chłodno, z wyrachowaniem, co spowoduje, że nasili się u niej postawa nieufności. Od razu też, dzięki analizie cyklu (tranzytów) Saturna, można opisać m.in. bardzo trudny dla niej okres między siódmym a ósmym rokiem życia, a także krytyczny okres dojrzewania związany z silnym kompleksem niższości. Nasilenie wspomnianych zdarzeń i cech zależy od pozostałej części kosmogramu oraz wzajemnych powiązań pozostałych cykli planet. Gdy będziemy dysponować analogicznymi kosmogramami kilku osób, stwierdzimy, że ich problemy są uderzająco podobne, że podobnie układają się również ich życiorysy.

Czy tornado na Jowiszu zmieni czyjeś życie

Inną korzyścią płynącą z kosmobiologii jest spójna typologia ludzkich zachowań, czyli symbolika faz Zodiaku. Stara tradycja astrologiczna dzieli Zodiak na fazy związane z czterema żywiołami (ziemią, wodą, ogniem i powietrzem), które odpowiadają podstawowym typom temperamentu. Dodatkowo podział ten wprowadza tzw. jakości (kardynalną, stałą i zmienną), czyli do-minujący typ aktywności  psychicznej (inicjujący rozpoczynający, utrwalający - stabilizujący oraz zmieniający - przekształcający). Z powiązania  tych dwóch podziałów powstaje właśnie dwanaście idealnych typów - fazy Zodiaku.
Astrologia posługuje się symbolami i wymaga intuicji, a jednocześnie odnosi się do tego, co można zaobserwować, czyli do konkretnych zjawisk, cech, sytuacji życiowych i zdarzeń, które pozornie są całkowicie niezależne od człowieka. Odwołując się do przykładu...

Ten artykuł dostępny jest tylko dla Prenumeratorów.

Sprawdź, co zyskasz, kupując prenumeratę.

Zobacz więcej

Przypisy