Dołącz do czytelników
Brak wyników

Zdrowie i choroby , Praktycznie

17 listopada 2015

Najgorsza dieta na świecie

40

Jak wyciszyć lęk alkoholem i nie utyć? To pytanie prześladuje osoby chore na drunkoreksję - śmiertelnie niebezpieczne połączenie zaburzenia odżywiania i alkoholizmu.

Monika dostała się na wymarzone studia, wyprowadziła od rodziców i zyskała więcej swobody. – Wreszcie mogłam sama o wszystkim decydować, nie tłumaczyć się, dlaczego wracam do domu późno – podkreślała. Jednak początkowa euforia słabła, oczekiwania otoczenia rosły, a Monika czuła, jak wokół piętrzą się problemy. Bardzo chciała imponować znajomym ze studiów, wciągnęło ją nowe, imprezowe życie. – W szkole średniej nie miałam zbyt wielu przyjaciół, czułam się nieatrakcyjna, pewnie dlatego, że miałam nadwagę. Po długiej walce i konsultacjach dietetycznych udało mi się zrzucić zbędne kilogramy – wspominała Monika. Tymczasem na studenckich imprezach dziewczyna jadła coraz więcej: – Kiedy piję alkohol, muszę dużo jeść. To jest odruch. Pochłaniam wtedy ogromne ilości jedzenia. Zaczęło mnie to przerażać. Czułam, że muszę zrobić coś, aby nie wrócić do tego, co było w liceum.
Monika zaczęła stosować głodówki, które miały „uchronić” ją przed dodatkowymi kilogramami.
– Wtedy sądziłam, że to najlepsze wyjście. Uznałam, że jeśli będę głodować w ciągu dnia, to alkohol i napady obżarstwa podczas wieczornej imprezy nie sprawią, że przytyję. Myślałam, że wszystko kontroluję. Niestety, było coraz gorzej. A teraz nie radzę sobie z tym... Jestem tutaj, ponieważ potrzebuję pomocy – tak zakończyła swoją opowieść w gabinecie terapeuty.
Wszystko wskazuje na to, że dziewczyna cierpi na drunkoreksję – śmiertelnie niebezpieczne połączenie dwóch chorób: zaburzenia odżywiania i uzależnienia od alkoholu.

Zagrożeni uzależnieni
Coraz częściej do lekarzy oraz terapeutów zgłaszają się pacjenci z anoreksją lub bulimią (patrz słowniczek) oraz alkoholizmem. Z badań epidemiologicznych wynika, że od 12 do 50 procent osób z zaburzeniami odżywiania cierpi na uzależnienie od alkoholu. Dane statystyczne rozkładają się różnie w zależności od rodzaju zaburzenia – na przykład większy odsetek problemów z alkoholem obserwuje się w przypadku osób cierpiących na bulimię, a mniejszy przy anoreksji.
Pojęcie drunkoreksja funkcjonuje od 2008 roku. Opisuje ono zespół zaburzeń behawioralnych, w skład którego wchodzą dwie choroby: zaburzenia odżywiania ze spektrum anoreksji lub bulimii oraz uzależnienie od alkoholu. Nie jest to jednak oficjalny termin diagnostyczny, używany w międzynarodowych klasyfikacjach ICD-10 czy DSM-5.

Współczesna medycyna przyczyn drunkoreksji

doszukuje się w trzech rodzajach źródeł: sytuacyjnych, indywidualnych i biologicznych. Pierwsze dotyczą np. osób, które „przemeblowały” swoje życie – zmieniły miejsce zamieszkania, pracy czy edukacji, a wraz z nim otoczenie społeczne. Ważnym czynnikiem jest również opuszczenie domu rodzinnego, zmiana stylu życia i mniejsza kontrola rodzicielska (szczególnie w przypadku osób, które podlegały bardzo rygorystycznej dyscyplinie i nagle mogą korzystać z większej swobody). Wiele z tych uwarunkowań dotyczy np. studentów pierwszego i drugiego roku – według badaczy stanowią oni istotną grupę osób zagrożonych drunkoreksją. Pięć lat temu dr Sloane C. Burke, ekspertka promocji zdrowia z Walden University, wykazała, że 14 proc. studentów pierwszego roku przejawiało objawy charakterystyczne zarówno dla zaburzeń odżywiania, jak i alkoholizmu. Drastycznie ograniczali oni swoją dietę w ciągu dnia, a wieczorem spożywali znaczne ilości alkoholu.
Drunkoreksji sprzyja niska samoocena, negatywny obraz własnego ciała czy tendencja do skupiania się tylko na słabych stronach wyglądu – np. postrzeganie własnej atrakcyjności wyłącznie przez pryzmat masy ciała. Takie nastawienie kształtuje się latami
– dlatego u osób z drunkoreksją pojawiają się myśli automatyczne, na przykład „Jestem otyła, nie mogę być atrakcyjna”, nad którymi mają znikomą kontrolę. Takie myśli utrudniają codzienne życie i obniżają niską już samoocenę.
Wśród biologicznych źródeł drunkoreksji wymienia się genetyczne predyspozycje do zaburzeń odżywiania i/lub uzależnienia od alkoholu.

Pętla uzależnienia

Ważną cechą drunkoreksji, odróżniającą ją od innych zaburzeń odżywiania, jest cel tzw. zachowań restrykcyjnych – prowadzących do redukcji masy ciała. Osoby z drunkoreksją świadomie jedzą mniej w ciągu dnia, aby wieczorem wypić więcej alkoholu bez konsekwencji w postaci przyrostu masy ciała. Tymczasem osoby z anoreksją czy bulimią jedzą mniej po prostu po to, by schudnąć.
Początkowo drunkorektycy mają kontrolę zarówno nad dietetycznymi restrykcjami, jak i ilością spożywanego alkoholu. Na tym etapie potrafią również dobrze m...

Ten artykuł dostępny jest tylko dla Prenumeratorów.

Sprawdź, co zyskasz, kupując prenumeratę.

Zobacz więcej

Przypisy