Dołącz do czytelników
Brak wyników

Ja i mój rozwój , Praktycznie

18 lipca 2018

Wszystko w moich rękach, dosłownie!

34

Pamiętam, jak trzech adwokatów z londyńskiego City zajrzało do mojego lokalu. „Damy ci szansę” – stwierdzili. Ostrzygłem ich, ogoliłem, i zaliczyłem. Kilka miesięcy później otwieram drzwi, a przed zakładem stoi... Clint Eastwood.
 

JOANNA STRZAŁKO: Pamięta Pan swój pierwszy dzień w Londynie?
DARIUSZ KRAWCZYK: Oczywiście! Wysiadłem brudny i śmierdzący z autobusu na Victoria Station po dwudziestu sześciu godzinach podróży. Nie znałem języka, którym mówili wszyscy wokół. Było zimno i nikt na mnie nie czekał. Byłem przerażony! Siedziałem na walizce i trząsłem się ze strachu. Miałem wizję, że zostanę kloszardem.

Skąd ten Londyn?
Przez przypadek. W 2001 roku strzygłem klienta w małym zakładzie na przedmieściach Warszawy i podczas rozmowy rzucił ot tak, od niechcenia: „Jadę do cioci w Londynie”. „Mhm” – odpowiedziałem. Po kilku miesiącach znów przyszedł do zakładu i powiedział, że jedzie do Londynu na stałe. Podczas kolejnej wizyty zaprosił mnie na swój ślub. Pojechałem. Londyn nie zrobił wtedy na mnie specjalnego wrażenia. Było szaro, padało. Wróciłem do Warszawy, a po pewnym czasie znów pojawił się ten chłopak. Zachęcał: „Przyjedź, tam jest tyle pracy, pomogę”.
Spakowałem sprzęt fryzjerski – nożyce, brzytwy, grzebienie – kilka koszul, parę butów, książkę do nauki angielskiego, słownik. Pieniądze pożyczyłem od znajomych. Nie znałem w Londynie nikogo poza tym jednym klientem. Miał po mnie wyjść na dworzec, ale się spóźnił. Czekałem na niego dwie godziny i to były chyba najgorsze dwie godziny w moim życiu.

Pomógł Panu, tak jak obiecywał?
Mieszkałem u niego przez dwa tygodnie, dopóki nie przyjechała jego żona. Załatwił mi też pierwszą pracę. Byłem kelnerem na hinduskim weselu. Chodziłem z tacą i mówiłem: „Whisky please, whisky please”. To były jedne z pierwszych angielskich słów, jakich się nauczyłem.

Dlaczego wyjechał Pan z Polski?
Byłem fryzjerem męskim z krwi i kości, a ta branża wtedy w Polsce kulała. Chciałem się uczyć zawodu od najlepszych, byłem otwarty na światowe trendy, a tymczasem biedowałem, pracując w podrzędnym salonie na przedmieściach Warszawy. Czułem, że się marnuję.

Jakie to uczucie zostawić wszystko i z jedną walizką ruszyć w nieznane?
Fascynujące. Ale trzeba wierzyć w siebie i mieć marzenie, cel, dla którego warto poświęcić kilka lat życia, bo początki w obcym kraju są cholernie stresujące. Po dwóch tygodniach u znajomego musiałem zacząć radzić sobie sam w Londynie. Znalazłem z ogłoszenia pokój na przedmieściach. Tani. Na kilku metrach kwadratowych mieszkałem z sześcioma innymi mężczyznami – spaliśmy na zmiany. Było ciężko, ale nowi koledzy pomogli mi dostać się do firmy budowlanej. No i zaczęła się harówka, po szesnaście godzin dziennie. Czego to ja nie robiłem – byłem malarzem, operatorem dźwigu, tragarzem, tynkarzem, kierowcą. Dopiero po kilku miesiącach nabrałem odwagi i poszedłem do zakładu fryzjerskiego zapytać o pracę. Właściciel spojrzał na mnie i powiedział: „Wróć, jak nauczysz się języka”.

Nie załamał się Pan?
Nie. Po prostu zainwestowałem w szkołę językową. Gdy przychodziły trudne chwile, wsiadałem na rower i jeździłem po Londynie. Robiłem zdjęcia, poznawałem ludzi. I codziennie dzwoniłem do dziewczyny w Polsce. Jej miłość dodawała mi sił.

Miłość jest ważna?
Najważniejsza. Bez niej byłbym nikim. Motywowała mnie, bym dawał z siebie więcej i więcej. Uczyłem się więc języka i cały czas obserwowałem, kto, gdzie i jak działa. Opłaciło się. Zrozumiałem, że jeśli chcę coś zdziałać w Londynie, muszę wyjść przed szereg, zrobić inaczej, niż robi cały zastęp Polaków. Zamiast dzielić pokój z innymi, muszę wynająć cały dom i podnajmować pokoje przyjezdnym. W ten sposób zarobiłem pierwsze większe pieniądze. Zysk odkładałem.

Na co?
Na własny salon męski.

Wysoko Pan mierzył.
To jest klucz do mojego sukcesu.

Skąd u Pana zamiłowanie do fryzjerstwa?
Wzięło się ze spotkań, jeszcze w szkole podstawowej. Przychodzili do nas przedstawiciele różnych zawodów – a to policjant, a to pielęgniarka, lekarz czy adwokat. I każdy opowiadał o plusach i minusach wybranej profesji. A mnie najbardziej spodobał się fryzjer. Mówił, że zawsze ma świeży grosz, bo nawet jak jest bieda, ludzie muszą się „zrobić” na spotkanie o pracę. Spodobała mi się perspektywa zawodu dającego bezpieczeństwo finansowe. Miałem wtedy 15 lat.

I poszedł Pan za głosem serca, a raczej rozumu?
Tak, zawsze za nim idę. Po podstawówce dostałem się do zawodówki o profilu fryzjerskim przy ulicy Przędzalnianej w Łodzi. To był koniec lat osiemdziesiątych. Wymagano wtedy, by poza szkołą mieć pracodawcę, u którego można uczyć się praktycznego zawodu. Do spółdzielni „Uroda i Zdrowie” zgłosiło się stu chętnych. Musieliśmy zdać egzaminy. Na pierwszym etapie trzeba było uczesać. Okazało się, że mam dryg. Na drugim etapie – narysować trzy fryzury. Poszło nie najgorzej. Trzeci etap to była rozmowa – pytania o to, kto jest premierem, jakie kraje graniczą z Polską, jaki mamy ustrój. Na szczęście znałem odpowiedzi. Późnie...

Ten artykuł dostępny jest tylko dla Prenumeratorów.

Sprawdź, co zyskasz, kupując prenumeratę.

Zobacz więcej

Przypisy