Samotność - przestrzeń czy mur?

Wtedy samotność przestaje być wyborem, a zaczyna być sposobem, żeby nie czuć. Żeby nic już nie mogło zaboleć. I wtedy warto się zatrzymać, zanim dopiszemy sobie szybkie: „Taka już jestem”.

Różne oblicza samotności

Z czasem zaczęłam widzieć wyraźnie, że samotność miewa różne twarze. Z zewnątrz wyglądają podobnie. Te same słowa: spokój, autonomia, wolność. A w środku… często zupełnie inna historia.

Jest taka samotność, która jest jak własna, dobrze znana przestrzeń. Taka, do której chcesz wracać. W niej jest cisza, ale nie pustka. Jest oddech. Jest ciało, które nie jest cały czas w gotowości. Jest umiejętność bycia ze sobą bez napięcia, że „zaraz coś się stanie”.

W badaniach mówi się o pozytywnej samotności (solitude). Ona potrafi działać jak zasób – porządkuje, uspokaja układ nerwowy, daje miejsce na myślenie, kreatywność, sens. Tylko że kluczowe w tym nie jest to, czy jesteś sama, ale skąd to się bierze. Bo samotność może być z decyzji, ale może też być z obrony.

Są kobiety, które naprawdę dobrze czują się same. I nie mają w sobie „niechęci do ludzi”. Po prostu mają wypełnione życie pracą, pasją, ruchem, twórczością, rytuałami, relacjami, które nie muszą być romantyczne, żeby były ważne. One nie muszą się doklejać do drugiej osoby, żeby poczuć, że istnieją.

I tu pojawia się trafne pytanie, które dostałam od redakcji. Trafione, bo dotyka sedna: „To komfort. Nikt nie zakłóca go swoimi emocjami, humorami, porzuconymi pod fotelem skarpetkami. Tylko jak długo można kultywować taki komfort bycia samej ze sobą? I czy cena za niego nie rośnie, skoro jesteśmy istotami społecznymi?”.

Można długo. Naprawdę można. Ale pod jednym warunkiem: że ten komfort nie jest zbudowany na unikaniu.

Bo jest komfort, który jest spokojem. I jest komfort, który jest znieczuleniem. Czasem wygląda identycznie. Różnica wychodzi dopiero po czasie.

Potrzebujemy relacji

I tak, jesteśmy istotami społecznymi. To nie slogan. Relacje nie są dodatkiem do życia. W re...