Dołącz do czytelników
Brak wyników

Wstęp

4 listopada 2015

MŁODOŚĆ: BURZA I NAPÓR

0 359

Młodość kojarzy się z okresem poszukiwań, brakiem pokory, nieodpowiedzialnością i burzą hormonów. Czy rzeczywiście zjawiska te są nieodłączną cechą dorastania? Dziś psychomity związane z okresem dorastania. Psychomity o okresie dorastania przybliża ANNA OLESZKOWICZ.

Młodzież odrzuca autorytety

Nie zawsze. Do odrzucenia przez młodzież autorytetu przyczyniają się niejednokrotnie sami rodzice. Dzieje się tak wtedy, gdy nie potrafią lub nie chcą rozmawiać ze swoimi dziećmi, nie znają ich problemów, narzucają im swoją wolę, nadmiernie wykorzystują władzę rodzicielską albo sami żyją niezgodnie z głoszonymi zasadami. Młodzi ludzie są dobrymi obserwatorami i poszukują tego, co ich zdaniem jest autentyczne, słuszne i trwałe.

Młodzi pragną wolności

Nie wszyscy w takim samym stopniu i w tych samych sytuacjach. Okres wkraczania w dorosłość ma przygotować młodego człowieka do samodzielnego życia. Znany psycholog E. Erikson nazywa ten etap delegowaniem przez wychowawców swojego autorytetu na dzieci. Polega to na stopniowym poszerzaniu pola samodzielności dorastającego dziecka wraz ze zwiększaniem jego osobistej odpowiedzialności i zaznaczaniem konieczności ponoszenia konsekwencji własnych decyzji. Młodzież nie tylko potrzebuje, ale wręcz oczekuje od dorosłych jasno określonych i konsekwentnych wymagań czy zasad postępowania. Jest w stanie zrozumieć i zaakceptować uzasadnione ograniczenia. Jeżeli takowych nie ma, czuje się osamotniona, zagubiona i pozostawiona samej sobie. Niewątpliwie jednak młodzi ludzie są wrażliwi na sposób egzekwowania wymagań i ograniczeń. Próby rygorystycznego i bezdyskusyjnego narzucania woli dorosłych traktowane bywają jako zamach na wolność i wówczas wywołują widoczny opór bądź paradoksalne umacnianie krytykowanych zachowań, co w psychologii opisywane jest jako zjawisko reaktancji lub efekt bumerangowy.

Młodość to czas buntu

Tak, znaczna większość dorastających buntuje się. Bunt ma różne oblicza i nie zawsze musi kojarzyć się z agresją i złem koniecznym. Bunt może burzyć i budować. Może być narzędziem walki o swoje prawa, ale też o prawa innych. Może być agresywną manifestacją i twórczą innowacją. Nie zawsze przybiera spektakularne, hałaśliwe formy. Tak jak manifestacyjne, długie milczenie w kontaktach z rodzicami jest sposobem wyrażania sprzeciwu wobec narzucanych przez nich ograniczeń, tak samo na płaszczyźnie społecznej podkreślanie braku zainteresowania życiem politycznym, zamykanie się we własnej subkulturze czy przyjmowanie kontrowersyjnych poglądów (np. ideologia satanistyczna) – można traktować jako mniej widowiskowe, ale ważne wskaźniki buntu.

Młodość to okres idealizmu

Jest to prawda tylko częściowa, ponieważ obok idealizmu występuje egocentryzm, a tworzone wizje lepszego świata nie wykluczają swoistej bezwzględności zachowań. Wszystko to wiąże się z poszukiwaniem odpowiedzi na ważne, z punktu widzenia rozwoju, pytania...

Ten artykuł dostępny jest tylko dla Prenumeratorów.

Sprawdź, co zyskasz, kupując prenumeratę.

Zobacz więcej

Przypisy