Dołącz do czytelników
Brak wyników

inne , Laboratorium

28 lipca 2016

Bracia Wechslerowie

0 532

Zapewne każdy, kto studiował psychologię, kojarzy nazwisko Wechsler z Davidem, autorem powszechnie stosowanych na całym świecie testów inteligencji dla dzieci i dla dorosłych. Mało kto jednak pamięta, że w historii badań nad psychiką zapisali się w sposób znaczący dwaj bracia Wechslerowie: starszy - Israel i młodszy - David.

W marcu 1949 roku prasa amerykańska zamieściła fotografię, na której neurolog Israel S. Wechsler wręcza Albertowi Einsteinowi w jego domu w Princeton honorowy dyplom doktora filozofii Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie. Mimo że Israel znany był amerykańskiej opinii publicznej z tego rodzaju szeroko nagłaśnianych akcji, to jednak jego młodszy brat David, badacz inteligencji i zdolności ludzkich, jest dziś łatwiej rozpoznawany z racji opracowanych przez niego metod psychometrycznych.

Test dla taksówkarzy

W roku 1925 dziennikarz „The New York Times” rozwodził się obszernie nad nowymi technikami, dzięki którym można zbadać niezawodność szoferów: „W ciągu piętnastu minut można ustalić z rozsądną dozą trafności zdolność człowieka do bezpiecznego kierowania automobilem – zdaniem dra Davida Wechslera z The Psychological Corporation”. Badaniami tymi, czytamy dalej, zainteresowały się już największe korporacje taksówkarskie z Chicago i Pittsburgha. W Waszyngtonie tamtejszy Departament Policji wprowadził obowiązkowe testy psychologiczne dla wszystkich chętnych na posiadanie prawa jazdy. Lecz Wechsler pracował nie tylko nad procedurą testową dla kierowców, wychodząc naprzeciw rozwojowi motoryzacji. Kilkanaście miesięcy później dziennik „The Brooklyn Daily Eagle” zamieścił artykuł na temat detektorów kłamstwa. Jego autor pisał: „Najnowszy wykrywacz [poczucia winy] został skonstruowany przez nowojorskiego psychologa dra Davida Wechslera. W tym aparacie osoba badana zanurza dwa palce w naczyniach wypełnionych słoną wodą. Słaby prąd, zbyt nikły, aby go wyczuć, jest przesyłany między dwoma naczyniami i wzdłuż palców. Mierniki dołączone do kabli przesyłowych mierzą opór skóry”.

Kto dziś jednak pamięta o tych badaniach Davida Wechslera? Popadły w zapomnienie, ponieważ za wartościowsze uznano wyniki jego prac nad psychologicznym pomiarem intelektu. Złożona problematyka zdolności i inteligencji stała się największym wyzwaniem dla jego dociekliwego umysłu. Wechsler był zarazem bystrym kompilatorem dotychczasowych osiągnięć psychologii inteligencji, jak i twórczym jej krytykiem. Od strony teoretycznej przychylał się do klasycznej dwuczynnikowej teorii zdolności ludzkich, której autorem był jeden z jego mistrzów – Charles Spearman. Tenże dowodził, że zdolności są funkcją dwóch składowych – ogólnego czynnika inteligencji i czynnika specjalnego, odrębnego dla każdego rodzaju zdolności. Zdaniem Wechslera, inteligencja jest zdolnością człowieka do podejmowania celowych działań, racjonalnego myślenia oraz skutecznego radzenia sobie we własnym środowisku. Składa się ona ze zdolności, które są od siebie jakościowo odróżnialne. Lecz inteligencja nie jest jedynie prostą ich sumą. Efekt końcowy zachowań inteligentnych zależy od konfiguracji tych zdolności, w skład zachowań inteligentnych wchodzą bowiem również inne czynniki (np. ze sfery popędowo-emocjonalnej). Ponadto nadwyżka każdej ze zdolności w stosunkowo niewielkim stopniu przyczynia się do zwiększenia efektywności zachowania inteligentnego jako całości. Wechsler przyjął jednak założenie, iż najwłaściwszym sposobem ilościowego oszacowania poziomu inteligencji jest pomiar różnych zdolności. Na tej podstawie skonstruował test składający się z prób mierzących sprawność i szybkość odpowiedzi na specjalnie dobrane pytania oraz wykonania różnorakich czynności.

POLECAMY

David Wechsler

Urodził się 12 stycznia 1896 r. w Lespezi koło Jassy w Rumunii. Był synem Mosesa i Lei z Pascalów Spanier. Ojciec był nauczycielem w szkółce żydowskiej, matka zaś sklepikarką. Około 1902 roku rodzina wyemigrowała do USA. W lutym 1903 roku Moses Spanier zmienił sądownie nazwisko na Wechsler, które przyjęli także inni członkowie rodziny. David uczył się w nowojorskiej szkole publicznej nr 79 oraz w The DeWitt Clinton High School. W roku 1916 uzyskał tytuł licencjata (A.B.) w City College w Nowym Jorku. W roku 1917 zdobył tytuł magistra w zakresie eksperymentalnej psychopatologii na podstawie pracy napisanej pod kierunkiem Roberta S. Woodwortha w Columbia University. Następnie został zmobilizowany do Army Signal Corps, gdzie zajmował się badaniami testowymi. Wysłano go do Europy. Wiosną 1919 studiował na Uniwersytecie Londyńskim pod kierunkiem Charlesa Spearmana. W latach 1920–1921 przebywał we Francji. Po powrocie do USA pracował w Bureau of Child Guidance (do 1924). W roku 1925 obronił rozprawę doktorską na Columbia University. Następne dwa lata pracował w Psychological Corporation of New York. W latach 1927–1932 zajmował się głównie prywatną praktyką. W roku 1932 został przełożonym psychologów w Bellevue Hospital w Nowym Jorku (pracował na tym stanowisku do roku 1967). Niedługo później objął obowiązki naukowo-dydaktyczne w New York University School of Medicine. Wechsler był współorganizatorem Wydziału Psychologii w Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie. Miał doktorat honorowy tej uczelni (1979). Był długoletnim przewodniczącym stowarzyszenia „American Friends of the Hebrew University”. David Wechsler zmarł 2 maja 1981 roku w Nowym Jorku, w swoim domu na Manhattanie. Artykuł Davida Wechslera „Definicja i natura inteligencji” został opublikowany w podręczniku Skala inteligencji Wechslera WAIS-R pod redakcją Jerzego Brzezińskiego i Elżbiety Hornowskiej (1998).

Przypadek Lou Gehriga
Również Israel Wechsler pozostawił po sobie szereg wartościowych dzieł. W większości były to prace o tematyce neurologicznej, czasem jednak wychodził w nich poza ścisły obszar zainteresowań tej dyscypliny. Pod koniec lat dwudziestych ubiegłego wieku nawiązał kontakt z Zygmuntem Freudem, którego próbował nakłonić do zdeponowania rękopisów w Uniwersytecie Hebrajskim. Spotkał się z nim nawet w Wiedniu. W rezultacie napisał kilka tekstów o psychoanalizie, które wydrukował najpierw w periodyku „Imago”. Wydał je później w zbiorze esejów pt. The Neurologist’s Point of View (1950).

Bracia Wechslerowie współpracowali ze sobą, o czym nikt nie wspomina. David dedykował Israelowi swoją rozprawę doktorską. W roku 1929...

Ten artykuł dostępny jest tylko dla Prenumeratorów.

Sprawdź, co zyskasz, kupując prenumeratę.

Zobacz więcej

Przypisy