Dołącz do czytelników
Brak wyników

Ja i mój rozwój , Praktycznie

22 lutego 2016

Wielki smutek młodych ludzi

86

Dzieci tak samo mocno jak dorośli doświadczają cierpień depresyjnych. Tyle tylko, że często nie potrafią powiedzieć, co się z nimi dzieje.

Większość psychiatrów dziecięcych uważa, że przed okresem dojrzewania depresja pojawia się bardzo rzadko. Problem w tym, że u kilkuletniego dziecka trudno jest odróżnić przygnębienie i smutek od depresji rozumianej jako zaburzenie psychiczne. Specjaliści przyjmują, że u dzieci poniżej 6. roku życia smutny wyraz twarzy trwający co najmniej tydzień albo niemożność przeżywania radości może świadczyć o obniżonym nastroju. Innymi objawami depresji w tym wieku mogą być: brak apetytu hamujący prawidłowy przyrost wagi, zaburzenia snu oraz obniżenie dotychczasowej aktywności.

POLECAMY

U dzieci w wieku przedpokwitaniowym na plan pierwszy wysuwa się lęk, którego wyrazem może być nadmierny związek z osobami bliskimi, obawa o ich życie, odmowa chodzenia do szkoły. Pojawiają się bóle głowy i brzucha. Depresja w tym okresie może występować także pod postacią zaburzeń zachowania oraz wzmożonej aktywności. Zaburzenia nastroju to smutek, przygnębienie, rozpacz, płaczliwość, ale również napady złości i chwiejność nastroju. Zaburzenia aktywności mogą manifestować się spadkiem wydolności w nauce, odmową chodzenia do szkoły, niechęcią do zabawy, tendencją do izolacji. Z kolei takie zaburzenia somatyczne, jak zanieczyszczanie się, bóle głowy i brzucha, zaburzenia snu i apetytu, mogą maskować objawy depresyjne.

Depresja w okresie dojrzewania zajmuje szczególne miejsce w psychiatrii dzieci i młodzieży. Chodzi tu przede wszystkim o depresję młodzieńczą. Nie musi ona prowadzić do głębokich zaburzeń nastroju i dezorganizacji aktywności. Pogarszają się jednak wyniki w nauce, pojawiają się zaburzenia koncentracji uwagi, poczucie nadmiernego zmęczenia i senności, częste wahania nastroju oraz tendencje do izolacji i poczucia bezsensu życia. Istnieje niemało hipotez na temat przyczyn depresji młodzieńczej, ale wiele wskazuje na to, że problemy rodzinne są jedną z ważniejszych.

Szczególne miejsce w okresie młodzieńczym zajmuje dystymia, czyli przewlekła depresja o niezbyt ciężkim przebiegu, trwająca co najmniej rok. Prowadzi ona zazwyczaj do poważnych zaburzeń w kontaktach społecznych, do trudności w szkole, a także w podjęciu i kontynuowaniu pracy zawodowej. Nierzadką jej konsekwencją jest uzależnienie od alkoholu i innych substancji psychoaktywnych.

Chorzy na depresję często podejmują próby samobójcze. Dzieci popełniają samobójstwa niezwykle rzadko. Większość badaczy jest zdania, że do samobójstwa dziecka mogą doprowadzić następujące czynniki: ucieczka od traumatycznej sytuacji; wołanie o pomoc pojawiające się po nieudanych próbach porozumienia z najbliższymi; prymitywna reakcja „krótkiego spięcia”, gdy zagraża kara ze strony rodziców lub nauczycieli; lęk przed kompromitacją; chęć połączenia się ze zmarłą, kochaną osobą. Samobójstwa stanowią wśród młodzieży trzecią – po wypadkach i nowotworach złośliwych – przyczynę śmierci. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia, w większości krajów na świecie obserwuje się wzrost ich liczby w tej grupie wiekowej.

Najczęstszą przyczyną podejmowania prób samobójczych przez młodzież są nieprawidłowości w życiu rodzinnym, poczynając od poważnej patologii społecznej (przestępczość, alkoholizm, wykorzystywanie seksualne, maltretowanie fizyczne i psychiczne), a kończąc na subtelnych zaburzeniach (nieprawidłowy podział ról, rozwód emocjonalny rodziców, nadmierne, nierealistyczne wymagani...

Ten artykuł dostępny jest tylko dla Prenumeratorów.

Sprawdź, co zyskasz, kupując prenumeratę.

Zobacz więcej

Przypisy