W książce The Master and His Emmissary Ian McGilchrist wskazuje, jak podział mózgu na dwie półkule kształtuje nasze postrzeganie świata. Prawa półkula odpowiada za szeroki, kontekstowy ogląd rzeczywistości. Widzi świat jako żywy, niepowtarzalny, pełen znaczeń. Czerpie z doświadczenia, kontaktu z ciałem, przeżywania emocji. Używa metafor, korzysta z intuicji. Zapewnia elastyczność i ogląd całości. Lewa półkula natomiast odpowiada za wąską, skupioną uwagę. Analizuje, kategoryzuje, rozkłada na części, koncentruje się na zadaniach. Ma jednak tendencję do sztywności i pomijania kontekstu. Upraszczając, jedna odpowiada za doświadczanie, druga za myślenie. Według autora różnica nie polega na tym, za co każda z nich odpowiada, tylko jak każda z nich podchodzi do świata. Rodzaj uwagi, jaką zwracamy na świat, współtworzy to, co postrzegamy jako rzeczywistość. Obydwa tryby są niezbędne i powinny współpracować. Według autora prawidłowa współpraca między półkulami zachodzi wówczas, gdy prawa dostrzega całość i przekazuje szczegóły lewej do analizy. Ta natomiast zwraca wyniki do integracji w prawej. Relacja ta jest asymetryczna – prawa jest „Mistrzem”, a lewa powinna być „Posłańcem”. Gdy role się odwracają i dominować zaczyna lewa, przeżywanie świata staje się mechaniczne, pozbawione głębi, sensu i żywości.
Źródła cierpienia
To ciekawe ujęcie znajduje wiele potwierdzeń w gabinecie terapeutycznym. Źródłem cierpienia nie jest to, że ktoś czegoś nie wie, lecz trudność w bezpośrednim doświadczaniu świata i relacji z ludźmi. Paradoks polega na tym, że gd...
Pozostałe 80% artykułu dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.
Dołącz do 50 000+ czytelników, którzy dbają o swoje zdrowie psychiczne
Otrzymuj co miesiąc sprawdzone narzędzia psychologiczne od ekspertów-praktyków. Buduj odporność psychiczną, lepsze relacje i poczucie spełnienia.
