Droga do mocy

Podróże w głąb siebie

Szeherezadzie zdarza się często korzystać w kilku bajkach z tego samego schematu opowieści. Zapewne najbardziej znany jest ten, na którym oparta jest baśń ramowa. Jej kanwą jest posesywna zazdrość mężczyzn, uzasadniona pożądliwością kobiet i ich sprytem w jej zaspokajaniu. Baśnie z 1001 nocy zawdzięczają popularność otwartości opisów przygód erotycznych bohaterek i bohaterów. 

POLECAMY

Powtarza się też w bajkach Szeherezady opowieść o mędrcu, który dla osiągnięcia celu posługuje się inną osobą. Zdobył wiedzę o istnieniu przedmiotu dającego władzę. Zna miejsce jego ukrycia. Wie, jak do niego dotrzeć i jak pokonać demony strzegące tego skarbu. Nie może jednak zrobić tego sam. Wysłańcem, najczęściej do podziemi, jest zwykle młody mężczyzna. Stary mędrzec nie wtajemnicza młodzieńca w istotny cel wyprawy. Przedmiot, który ma przynieść z wyprawy, jest zazwyczaj niepozorny, chociaż otaczają go kosztowności. Młodzieniec może je zabrać dla siebie. Mędrcowi na nich nie zależy. Tego, co ma przynieść, a przy okazji i zwykłych skarbów pilnują niebezpieczne siły. Aby nie zginąć, musi wykazać się konsekwencją, odwagą i sprawnością w zabijaniu. Ma bez wahania zabijać wszystkich przeszkadzających w dotarciu do tego, po co idzie. Chociaż dla niego nie ma to żadnej wartości. Zupełnie jak współczesny żołnierz na wojnie. Chyba najdrastyczniejsza jest baśń, w której na drodze do skarbu młodzieniec spotyka półnagą matkę błagającą, żeby ją uratował i wyprowadził z podziemi. Tę zjawę też zabija.

Dążenie do posiadania mocy i władzy jest tematem ciągle zajmującym myślicieli i analityków polityki. W...

Ten artykuł dostępny jest tylko dla Prenumeratorów.

Tylko w ten weekend kupisz prenumeratę 20% TANIEJ

Zobacz więcej

POLECAMY

Przypisy