Dołącz do czytelników
Brak wyników

Style życia

23 września 2021

NR 10 (Październik 2021)

Okruchy szkła

0 22

Królowa śniegu to może najbardziej znana bajka Jana Christiana Andersena. I słusznie zapadła w pamięci dzięki opisowi utraty uczuć przez jej bohatera. Opis Kaja mógłby się znaleźć w podręcznikach psychiatrii dziecięcej i młodzieżowej, ilustrując – zależnie od epoki – nadpobudliwość psychoruchową, zaburzenia zachowania i emocji pojawiające się w dzieciństwie, kryzys preadolescencyjny, całościowe zaburzenia rozwojowe lub zaburzenia ze spektrum autyzmu. Kaj jest chłodny uczuciowo, agresywny słownie, wulgarny, przedrzeźnia dorosłych, nieposłuszny, egoistyczny i samowolny. Zachowuje się ryzykownie, co sprowadza kłopoty na innych. 

Andersen napisał Królową śniegu, zanim psychiatria skupiła się wokół paradygmatu genetycznie uwarunkowanego przebiegu rozwoju, a nawet przed erą paradygmatu determinującego rozwój roli traumy wczesnodziecięcej. Można nawet stawiać hipotezę, że opowiedział się proroczo za zgubnym wpływem fałszywej informacji na rozwój dzieci. Pierwszy, słabiej pamiętany rozdział baśni mówi o złym czarowniku, który znajdował przyjemność w straszeniu ludzi. Cieszył go widok smutnych i wylęknionych pesymistów. Potrafił ludzi zmieniać na trwale ponurych i przerażonych, pokazując im w zwierciadle obraz świata, w którym rzeczy piękne jawiły się paskudnie oszpecone, a rzeczy złe i podłe – w swej przyrodzonej brzydocie. Uczniowie akolici czarownika zasmakowali w sprawstwie odbierania ludziom dostrzegania piękna i nadziei. Biegali więc ze zwierciadłem i zmieniali napotkanych w depresyjnych ponuraków. Magia, podobnie jak technika, łatwo wymyka się z rąk tych, którzy są pewni, że nad nią panują.

Zwierciadło dosłownie wymknęło się z rąk akolitów czarownika, a ponieważ spadło z wysokości, rozprysnęło się na drobne okruchy. Wtedy się okazało, że magia tkwi w każdej drobinie lustrzanego szkła. Nie trzeba już nawet oglądać zniekształconego obrazu świata. Wystarczy drobinka w oku lub sercu i człowiek staje się ponury i zły. A człowiek ponury i zły krzywdzi innych, nie dba o siebie...

Ten artykuł dostępny jest tylko dla Prenumeratorów.

Sprawdź, co zyskasz, kupując prenumeratę.

Zobacz więcej

Przypisy