MATERIAŁ PR Styl życia

Jak przezwyciężyć traumę z dzieciństwa? Psychoterapia Dorosłych Dzieci Alkoholików

Przebywanie w domu, w którym nie wolno okazywać przeżyć związanych z destrukcyjną siłą nałogu, tłamsi dziecko i sprawia, że wykształca ono mechanizmy obronne, których trudno się wyzbyć w dorosłym życiu.

Dlaczego Dorosłe Dzieci Alkoholików potrzebują wsparcia psychologa?

Uzależnienie od alkoholu – nawet jeśli boryka się z nim tylko jeden z rodziców – stwarza niesprzyjające warunki do rozwoju dziecka, które nie dostaje wsparcia i pozytywnego wzorca, doświadcza agresji, poczucia braku bezpieczeństwa i niestabilności środowiska domowego, a niejednokrotnie jest również obarczane winą za stan matki/ojca. Dorastanie w rodzinie z problemem alkoholowym pozostawia piętno w postaci wyuczonych zachowań i schematów myślenia działających na człowieka destrukcyjnie przez całe życie.

Dorosłe Dzieci Alkoholików bardzo często borykają się z problemami natury emocjonalnej, osobowościowej i interpersonalnej. Nie potrafią budować zdrowych związków, bronią się przed dokonywaniem zmian w życiu, lgną do toksycznych ludzi, wpędzają się w kompleksy, przez co nie odnoszą sukcesów zawodowych. Nie istnieje inne lekarstwo na syndrom DDA niż psychoterapia. To ona pozwala nazwać negatywne doświadczenia z przeszłości i przezwyciężyć tendencję do zaprzeczania szkodom wywołanym przez alkohol, tak charakterystycznego zarówno dla osób uzależnionych, jak i współuzależnionych (czyli dzieci alkoholików).

Na czym polega psychoterapia DDA?

Terapię DDA prowadzi się zarówno indywidualnie, jak i grupowo. Każda z tych form wsparcia prowadzi do autorefleksji i obnażenia szkodliwych mechanizmów – wybór zależy od tego, czy pacjent lepiej czuje się w relacjach ze wspólnotą, czy jest nastawiony na zawierzenie swoich spraw jednej osobie. W poradniach psychologicznych, takich jak warszawska Strefa myśli (sprawdź tutaj: http://strefamysli.pl/), można trafić na specjalistów, którzy pomogli dziesiątkom lub nawet setkom osób z podobnymi problemami.

Warunkami uzyskania efektów są zaangażowanie i systematyczność we współpracy z terapeutą (powinna ona trwać od roku do około dwóch lat). W pierwszej fazie głównym cel psychoterapii stanowi uświadomienie uczestnikowi, w jaki sposób jego doświadczenia z dzieciństwa wpłynęły na to, jaką osobą się stał. W drugiej fazie następuje zamknięcie tego, co było przez wytyczenie wyraźnej granicy między „ja” z przeszłości a „ja” teraźniejszym. Uczestnik terapii stopniowo uwalnia się spod ciężaru, jaki został na niego nałożony w dzieciństwie – odkrywa swoją wartość, zyskuje pewność siebie, zaczyna szukać nowych możliwości i dostrzegać alternatywne metody postępowania.

W trzeciej fazie pacjent próbuje wcielać w życie nowy plan na siebie, sprawdza, czy zmiany, które postanowił przedsięwziąć, przynoszą efekty zgodne z zamierzonymi. Po zakończeniu terapii ma szansę na uzyskanie stabilności emocjonalnej, odczuwa większą satysfakcję z bycia w relacjach z innymi i zyskuje większą kontrolę nad własnym życiem.

Wstecz