Psychowzroczność

- jest innowacyjną metodą rozwoju i narzędziem terapii, opartym na połączeniu neurologii z praktyką psychoterapeutyczną. Zaproponował ją prof. Daniel J. Siegel, psychiatra z Akademii Medycznej Uniwersytetu Kalifornijskiego, i opisał w książce Psychowzroczność. Przekształć własny umysł zgodnie z regułami nowej wiedzy o empatii. Pokazuje, jak wiedza o działaniu mózgu pozwala nam lepiej z niego korzystać i tak wpływać na jego funkcjonowanie, by wieść pomyślne życie.

Jak definiuje, psychowzroczność to „forma skoncentrowanej uwagi, dzięki której możemy dostrzec wewnętrzny sposób funkcjonowania naszego umysłu, a także być świadomi przebiegu procesów mentalnych i nie padać ich ofiarą. Psychowzroczność umożliwia nam wyłączenie indywidualnego autopilota zakorzenionych zachowań i zwyczajowych reakcji”.

Umiejętności tej można się nauczyć. Psychowzroczność wzmacniana jest przez kilka czynników. Po pierwsze, poprzez psychoedukację warto poszerzać wiedzę o tym, jak mózg i umysł działają we wzajemnych powiązaniach. Po drugie, ważne są oddziaływania wychowawcze, a konkretnie dostrojenie do dziecka i pomoc w odzwierciedlaniu jego wewnętrznego świata. Kolejne czynniki warunkujące psychowzroczność to umiejętność zogniskowania uwagi na jednym obiekcie oraz uważność (mindfulness), praktykowana zgodnie ze wskazaniami tradycji Wschodu.

Przejdź do słownika

comments powered by Disqus