Nomofobia

- (skrót od no mobile-phone phobia) oznacza lęk przed brakiem telefonu komórkowego, utratą kontaktu z nim czy choćby chwilową niemożnością skorzystania z niego. Termin pojawił się w 2010 roku, kiedy brytyjski instytut YouGov, dostrzegając niepokojące sygnały ujawniane przez użytkowników telefonów komórkowych, zlecił przeprowadzenie badań na ten temat. Wyniki pokazały, że ponad połowa badanych ujawniała objawy silnego niepokoju, gdy nie mogli skorzystać z komórki, bo zapomnieli jej albo bateria się rozładowała.

Termin nomofobia nie występuje wprawdzie w DSM V (oficjalnej klasyfikacji zaburzeń psychicznych APA), ale coraz więcej specjalistów, obserwując objawy tego lęku, szczególnie u młodzieży i dzieci, postuluje, by uwzględnić go w rejestrze zaburzeń. Nomofobia objawia się obsesją bycia w ciągłym kontakcie z komórką, nierozstawaniem się z nią ani na chwilę. Perspektywa jej utraty lub wyłączenia skutkuje atakami paniki, którym towarzyszą duszności, nudności, pocenie się lub zawroty głowy.

Badanie przeprowadzone w 2012 roku ujawniło, że aż 66 proc. spośród 1000 uczestników miało objawy nomofobii. Większość to młode osoby, w wieku 18–24 lata, głównie mężczyźni. Zdaniem psycholog Lee-An Hartman, specjalistki od zaburzeń lękowych, utrata telefonu komórkowego to nie tylko strata zdjęć czy kontaktów, lecz przede wszystkim utrata połączenia ze światem, stąd lęk.

Przejdź do słownika

comments powered by Disqus