Fuga

- (łac. fugue), czyli ucieczka – tak określa się w klasyfikacji zaburzeń psychicznych impulsywne wyjazdy o charakterze ucieczki. Objaw ten towarzyszy zaburzeniom osobowości, najczęściej zaś pojawia się w zaburzeniach dysocjacyjnych.
Chory nagle i nieoczekiwanie opuszcza dom i wyrusza w podróż. Następuje to zwykle w trudnej sytuacji, na przykład po kłótni małżeńskiej albo katastrofie, którą ten ktoś spowodował. Impuls ucieczki pojawia się w wyniku silnego stresu. Chory jedzie do miejsc, gdzie dotąd nie bywał. Zdarza się, że podczas ucieczki przyjmuje nową tożsamość, podejmuje zajęcie, jakiego dotąd nie wykonywał. Potem nie pamięta, gdzie był i co robił. Doświadcza dezorientacji i oszołomienia. Fugom towarzyszy całkowita lub częściowa niepamięć tego czasu.

Jak podaje Podręcznik klasyfikacji zaburzeń psychicznych DSM-5, w większości przypadków epizod podróży jest krótki, trwa kilka godzin, najwyżej dni. Niekiedy jednak fuga rozciąga się na miesiące i dłużej. W tym czasie chory pracuje w nowym zawodzie, układa sobie na nowo życie, nie mając wspomnień z wcześniejszych lat.

Gdy wraca do zdrowia, nie pamięta tego, co się z nim w tym czasie działo. Fuga jest zjawiskiem intrygującym, opisy takich przypadków bywają inspiracją dla pisarzy i scenarzystów. Występuje jednak niezwykle rzadko. Na tyle rzadko, że w DSM-5 zrezygnowano z traktowania jej jako niezależnej jednostki diagnostycznej i uznano za postać amnezji dysocjacyjnej.
Zjawiskiem podobnym do fugi jest skłonność do bezcelowych wędrówek, zwana poriomanią.

Przejdź do słownika

comments powered by Disqus