Placebo

to najczęściej nieaktywny farmakologicznie środek (zwykle tabletka z cukru). Placebo nie musi jednak być substancją nieczynną farmakologicznie. Wystarczy, żeby wywoływała ona skutki inne niż wynikałoby to z jej działania farmakologicznego (tzw. aktywne placebo; np. stosowanie antybiotyków w leczeniu grypy wywoływanej przez wirusy, a nie przez bakterie). Placebo to także czynny farmakologicznie środek, ale podawany w zbyt małych dawkach, by mógł zadziałać jego aktywny składnik (tzw. nieczyste placebo).
Placebo to nie tylko lek. Również określone zabiegi lub procedury, w tym pozorowana operacja, wykorzystywanie wyłączonych urządzeń, a nawet samo badanie i diagnoza, mogą być w istocie placebo. Placebo to również kawa bezkofeinowa, papieros beznikotynowy, substancja podawana pod postacią alkoholu lub narkotyku.
Mianem placebo określa się także procedury psychoterapeutyczne oparte na zastosowaniu jedynie czynników niespecyficznych, określanych często jako tzw. czynniki wspólne dla różnych terapii, do których zalicza się m.in.: relację między klientem i terapeutą, nastawienie oraz cechy klienta i terapeuty, a także okoliczności stosowania terapii (np. miejsce terapii). O placebo można mówić nawet wtedy, gdy żaden środek, urządzenie ani procedura nie są wykorzystywane – np. funkcję placebo może pełnić osoba lekarza lub terapeuty. Skuteczność placebo zależy także od okoliczności towarzyszących ich stosowaniu, np. formy (zastrzyk, kapsułka, tabletka, pigułka, płyn), wielkości i koloru oraz relacji między personelem a pacjentem. Szczególnie istotne są informacje przekazywane pacjentowi – mogą one pot ęgować działanie aktywnej substancji, ale mogą je również osłabiać, znosić, a nawet odwracać.

Przejdź do słownika

comments powered by Disqus