Anozognozja

- (gr. nosos – choroba i gnosis – wiedza) to objaw neurologiczny polegający na całkowitej lub częściowej utracie zdolności zdawania sobie sprawy z własnej choroby. Występuje najczęściej u pacjentów po urazie lub udarze prawej półkuli mózgowej, w wyniku czego doszło do uszkodzenia kory somatosensorycznej. Anozognozja jest zaburzeniem świadomości. Częściowo przypomina psychologiczne objawy zaprzeczania chorobie, przejawiające się brakiem zainteresowania swoją ogólną sytuacją oraz emocjonalną obojętnością wobec sytuacji. Jednak wiąże się ze wspomnianym uszkodzeniem strukturalnym mózgu. Przez niektórych badaczy jest uważana za objaw neurologiczny związany z funkcjonowaniem całego mózgu, ze szczególnym uwzględnieniem uszkodzenia płata ciemieniowego. Jednym z rodzajów anozognozji jest zespół Antona-Babińskiego – rzadkie zaburzenie występujące przy uszkodzeniu płata potylicznego. Przy całkowitym zniszczeniu 17 pola Brodmana występuje ślepota korowa, jeśli dodatkowo zniszczone są pola 18 i 19 – pacjent zaprzecza ślepocie i utrzymuje, że cały czas widzi. Termin anozognozja wprowadził w 1914 roku Józef Babiński.

Przejdź do słownika

comments powered by Disqus