Dymorfizm płciowy

-  inaczej dwupostaciowość (gr. dymorphos – dwukształtny), to różnica w budowie samic i samców jednego gatunku. Dotyczy to także ludzi. Mężczyźni i kobiety różnią się budową ciała. Dla kobiet charakterystyczne jest wcięcie w talii – proporcja obwodu talii do obwodu bioder u większości zdrowych kobiet przed menopauzą wynosi od 0,67 do 0,8, a im wskaźnik jest niższy, tym kobieta wydaje się atrakcyjniejsza. U mężczyzn natomiast ta proporcja jest wyższa – mieści się w przedziale 0,85–0,95. Różnica dotyczy też twarzy kobiet i mężczyzn. Kobiety mają większe oczy, pełniejsze wargi i drobniejsze kości policzkowe; mężczyźni zaś wydatniejsze łuki brwiowe, szersze żuchwy i podbródki. Te różnice są powiązane z poziomem hormonów: budowę ciała i wygląd twarzy kobiet kształtuje estrogen, a mężczyzn – testosteron.

Badania pokazują, że dymorfizm płciowy jest ważnym wyznacznikiem urody twarzy. Im bardziej kobieca jest twarz kobiety, tym bardziej wydaje się urodziwa, i to zarówno mężczyznom, jak i kobietom. Natomiast w przypadku mężczyzn najbardziej atrakcyjne wydają się twarze średnio męskie. Nic dziwnego, jak pisze Bogdan Wojciszke w Psychologii społecznej, mężczyzna o skrajnie męskiej twarzy „z bardzo wydatnymi łukami brwiowymi, małymi oczami i wielka żuchwą wygląda mało subtelnie, a szczerze mówiąc, jak tro­glodyta”. Co więcej mężczyźni o wybitnie męskich rysach twarzy są postrzegani jako dominujący, zimni, mniej wierni i mniej skłonni do inwestowania w długotrwały związek. Ocena zależy jednak od atrakcyjności kobiety, która dokonuje oceny. Kobiety bardzo atrakcyjne oceniają twarze zdecydowanie męskie jako bardziej pociągające. Zapewne nie obawiają się, że zostaną zdradzone albo porzucone.

Przejdź do słownika

comments powered by Disqus