Androgynia

(z grec. andro – mężczyzna i gyne – kobieta) – w psychologii oznacza występowanie u jednej osoby cech psychicznych charakterystycznych dla kobiet, jak i mężczyzn. Termin wprowadziła do psychologii Sandra Bem w koncepcji kulturowej tożsamości płciowej. Zakłada ona, że płeć to pewien kulturowo podzielany stereotyp. Istnieją cechy stereotypowo przypisywane mężczyznom (silny, ambitny) oraz takie, które kojarzą się stereotypowo z kobietami (uczuciowa, zależna). Autorka opracowała kwestionariusz Bem Sex Role Inventory – do pomiaru, w jakim stopniu osoba badana identyfikuje się z cechami tradycyjnie uważanymi za męskie bądź kobiece. Kwestionariusz zawiera listę takich cech. Badani oceniają, na ile dana cecha odnosi się do nich. Można wyłonić w ten sposób osoby identyfikujące się z cechami przypisanymi kulturowo własnej płci (kobiece kobiety, męscy mężczyźni), osoby identyfikujące się „na krzyż” (męskie kobiety, kobiecy mężczyźni), a także osoby androgyniczne – takie, które identyfikują się zarówno z kobiecymi, jak i męskimi cechami. Badania Bem dowodzą, że ci ostatni radzą sobie lepiej, bo reagują adekwatnie do sytuacji. Androgyniczne kobiety są niezależne, asertywne, a zarazem opiekuńcze, mają wyższe poczucie własnej wartości i niższy poziom lęku. Androgyniczni mężczyźni są stanowczy i niezależni, ale potrafią okazywać czułość i współczucie. W relacjach osoby androgyniczne są odbierane jako bardziej partnerskie, kochające, tolerancyjne, dbające o relacje. Cechuje je otwartość w wyrażaniu uczuć, empatia, a także niezależność poglądów i odporność na konformizm.

Przejdź do słownika

comments powered by Disqus