Autoafirmacja (self-affirmation)

– to potwierdzenie ogólnej wartości własnej osoby jako kogoś dobrze przystosowanego i moralnego, wewnętrznie spójnego, zdolnego do dokonywania wyborów i sprawowania kontroli nad ważnymi zdarzeniami. Koncepcję autoafirmacji rozwinął Claude Steele, psycholog społeczny ze Stanford University. Zakładał on, że ludzie są motywowani do utrzymania integralności ja rozumianej jako poczucie, że jest się dobrą i przystosowaną osobą. Ponieważ chodzi o ogólną wartość własnej osoby, można ją potwierdzać na nieskończenie wiele sposobów. Autoafirmacji można dokonywać poprzez odnoszenie sukcesów, angażowanie się w moralne czyny, czy wyrażanie wartości, w które wierzymy i z którymi się utożsamiamy. Autoafirmacja uruchamia się szczególnie w stanie zagrożenia poczucia własnej wartości, na przykład po porażce lub zachowaniu niezgodnym z postawami. Kompensujemy ten stan, przenosząc uwagę i koncentrując się na jakimś pozytywnym aspekcie ja. Badania Steele’a dowodzą, że dowolny akt autoafirmacji uodparnia nas na doświadczanie dysonansu poznawczego. Badanych skłoniono, by napisali esej nawołujący do zaprzestania dotacji dla osób niepełnosprawnych. Esej oczywiście niezgodny był z ich postawami. Aby nie przeżywać dysonansu, po napisaniu eseju zmienili oni postawy na bardziej zgodne z tym, co pisali w eseju. Ale nie ci, którzy mogli wcześniej potwierdzić wartość własnej osoby, oferując pomoc na rzecz osób niewidomych. Ci nie musieli zmieniać postawy, ponieważ nie doświadczali dysonansu poznawczego.

Przejdź do słownika

comments powered by Disqus