Wieści

Jak rozmawiać o polityce i nie stracić przyjaciół

1. Jeśli przewidujemy, że rozmowa może być trudna, lepiej nie prowadzić jej w większym towarzystwie a rozpocząć w cztery oczy. To dlatego, że w grupie pewnie potworzą się koalicje, a to zwiększa prawdopodobieństwo słownej agresji.

2. Zanim zaczniesz rozmawiać, przyjmij założenie, że twoim celem jest poznanie i zrozumienie poglądów rozmówcy, a nie przekonanie go za wszelką cenę.

3. Załóż dobre intencje rozmówcy, uznaj (choćby roboczo), że rzetelnie stara się on dojść do prawdy oraz, że jego przekonania i poglądy są bezinteresowne.

4. Na początku rozmowy spróbuj otwarcie powiedzieć o swoich uprzedzeniach, np.: „mam cię za nieprzejednanego zwolennika Tuska, do którego z trudem trafiają rzeczowe argumenty” albo: „uważam cię za członka sekty smoleńskiej bezkrytycznie trzymającego się wersji zamachu”.

5. Dobrze jest wzajemnie zdystansować się do uprzedzeń wprowadzając humor w stosowny sposób (tzn. żartować raczej z siebie niż z rozmówcy), np.: „czy ja wyglądam na leminga?” albo: „może nie taki ze mnie znów moher”.

6. Możliwie często sprawdzaj dobre rozumienie rozmówcy – powtarzaj jego sformułowania starając się ich nie zniekształcać i sprawdzać: „czy dobrze cię rozumiem?”.

7. Ostrożnie podsumowuj większe części wypowiedzi rozmówcy pilnując się, by ich nie interpretować po swojemu, a zwłaszcza nie wyśmiewać ich, nie sprowadzać do ekstremum ani do absurdu.

8. Staraj się uzyskać zgodę co do faktów (w razie potrzeby podawać ich źródła), a jeśli wystąpi niezgodność co do faktów – wyraźnie ją zwerbalizuj. Spróbujcie wspólnie ustalić możliwość weryfikacji faktów, a nie przekonywać co do nich na bazie samego logicznego rozumowania! Fakty muszą być sprawdzone empirycznie lub musimy się pogodzić, że do takiego sprawdzenia nie mamy dostępu

9. Próbuj oddzielać fakty od interpretacji, w miarę możności zaznaczać swoje interpretacje, np.: „fakt jest taki a taki, a ja to widzę następująco: …”

10. W pewnym momencie warto powiedzieć, że program polityczny jest ważniejszy od osób i osobowości polityków i sprawdzić, czy rozmówca się z tym zgadza – jeśli tak, to dalsza rozmowa będzie znacznie łatwiejsza. Nawet jeśli rozmówca nie zgodzi się z powyższym poglądem, to staraj się mówić o programach a nie o osobach polityków i ich intencjach.

11. Przedstaw program polityczny za jakim się opowiadasz i zachęcaj do tego samego swojego rozmówcę. Spróbuj te kwestie doprecyzowywać, wyjaśniać szczegóły.

12. Nie obawiaj się krytykowania programu prezentowanego przez rozmówcę, pokazywania słabych stron, wątpliwości itp. i pozwalaj mu na to samo wobec swojego programu.

13. W przypadku dzielących mocno różnic, używaj sformułowania: „taka jest twoja opinia, a moja jest taka”.
 
14. Na koniec rozmowy dobrze będzie wspólnie podsumować sprawy, co do których się zgadzamy, a co stanowi „protokół rozbieżności”, zobaczyć, czy jest coś (np. jakieś fakty), co możemy zweryfikować do następnej rozmowy.

15. Nie zapomnij podziękować rozmówcy za konwersację.

Jeśli stosowaliście się do powyższych zasad, jest szansa, że gdy kiedy pojawią się nowe polityczne fakty, z przyjemnością zdecydujecie się dysputę powtórzyć.

Dr Krzysztof Jedliński,
psychiatra, psychoterapeuta, trener umiejętności interpersonalnych. Pracuje w ośrodku Intra w Warszawie

grafika: Claudia Perez Leal/shutterstock.com


Wstecz

comments powered by Disqus